'Bensiz bir dünya düşünemiyorum'

Sizi deli mi dahi mi olduğuna bir türlü karar veremediğim, çağdaş sanatın en önemli isimlerinden biriyle tanıştırmak istiyorum: Haluk Akakçe. Kim bilir belki de uzaylıdır...

Giriş: 11 Aralık 2011 - 12:50 Güncelleme: 11 Aralık 2011 - 13:02

Google’da haber kaynağınızı Habertürk olarak seçmek için tıklayın

Dünyada çağdaş sanatın en başarılı temsilcilerinden biri Haluk Akakçe. Yalnız sanatıyla değil, ünlü dostları ve ilginç giyimtarzıyla son dönemdemedyanın vazgeçilmez kahramanlarından biri. Söyleşide, zaman zaman bir Almodovar filminde bazen de bir Dali tablosunun içindeymiş gibi sürrealist anlar yaşadık.

Neden mi?

Bir dahi. Haluk Akakçe’yi o kadar çok seviyorum ki her gün Allah’ıma dua ediyorum, keşke bir tane ikiz kardeşim olsa diye. Ben Haluk Akakçe’siz yaşayamam. Bir tane daha benden olsa, birbirimizi sevsek, yardım etsek. Bensiz bir dünya düşünemiyorum.

-Biraz megaloman mıyız ?

Valla değiliz. Ama dünya bana kötü davranıyor. Bir tek ben beni seviyorum ve iyi davranıyorum. O yüzden hiç megalomanlıkla alakası yok. Herkes yargılıyor zaten beni; bir şapka giysem, bir payet parlasa yüzümün bir yerinde...

Yurtdışında olsa takmam. Ama ben buralıyım. Burada yardım için, eğitim kuruluşları için çabalarken Cihangir’de oturup, atkısını boynuna dolamış, hiçbir şey üretmeyen sanatçı kılıklı adamların bana çamur atmasından artık sıkıldım. Yok “Zengin p.çi” diyorlar, yok “Bilmem ne”.

Yok ya. Memur çocuğuyum. Ailem bin bir türlü fedakârlık yaptı eğitimim, yüksek lisansım için. Amaan neyse, boş ver!

Maymunum vardı, artık yok.

Çünkü buranın kirasını yükseltmek istiyor ev sahibim. Bahane olarak da komşulardan şikâyet dilekçesi göndermişler. Burada maymunlar, atlar, tavus kuşları yaşıyormuş...

Yahu görüyorsun işte, yok. 3 köpek 1 kedi var sadece. Kabul, 2 maymunum vardı. Ama bu olaylar yüzünden gönderdim. Evet, buraya bir Midilli geldi ama çekim içindi gitti. Çok acayip bir şey. Mal sahibim isterse Türkiye’nin 3’te 1’ini satın alabilecek güçte biri ama kirayı bin lira artırmak için sahte dilekçe gönderiyor.

Onlar kendini bilir. Bu insanlar, domuz derisini soyup duvara yapıştıran yakın bir arkadaşımın eserini 500 bin dolara alıp özel jetle buraya uçuruyor. O parayla 5 bin çocuk okula gider, ama hâlâ bin liranın peşindeler...

Ne saklaması. Bırak çizdiklerimi, çocukluğumda fotoğrafım bile çekilmedi benim.

Ne bileyim, herhalde ailemin daha önemli işleri vardı. Benimle kimse ilgilenmedi. Bir tane fotoğrafım var o da 7 yaşında çekilmiş, hepsi bu.

Ailece alkoliğiz. O yüzden hepimiz özgür ruh olarak yetiştik ve öyle devam ediyoruz.

Şimdi, şöyle ilginç bir durumla karşı karşıyayız. Annemin ismi Mualla Sümerman’mış. Sonra ailesi isim değiştiriyor, Mualla Paker oluyor. Bu arada hep şaka yollu diyorum ki: “Anne, sen kesin Musevisin. Sümerman değil, Zimmerman.”

Hafif bozularak “Yok öyle şey evladım” diyor. Ama bu arada New York’ta kendimi “half jewish” yani yarı Musevi olarak tanıtıyorum. Bir gün annem ehliyetini kaybetti, Ankara’dan nüfus kaydını istetti, gelen kâğıtta “gayrimüslim” yazıyor. “Hayatta olmaz böyle şey, senin başının altından çıktı bu” diyor, bağırınıyor annem.

Ne bileyim. Bildiğim, dinim teknik olarak Musevi benim.

Babam Selanik göç me ni, an - ne min is pat la na ma yan id di ası na gö re ise Se res Çin ge ne si.

Baletti adam yaa.

Babam maalesef çok saldırgan bir insandı. Annemi devamlı dövüyordu. 2-3 ayda bir kemiklerini kırardı. Bir gün okulda “Türkiye’ye en uzak yer neresi” diye sordum, öğretmen “Japonya” dedi.

Annemi alıp kaçırmayı aklıma koymuşum. Bir sabah “Seni Japonya’ya kaçıracağım, kurtulacağız” diye mektup yazıp oda kapısının altından attım.

Babam onu dövdükten sonra görmeyelim diye odaya kilitlerdi. Çocukluk işte, takmışım kafaya Japonya’yı.

Yeni bir proje üzerinde çalışıyorum, New York’a dönmem gerekiyor. Bir an canım uzaklara gitmek istedi. O ge ce he men bi le ti mi ayırt tım, ay nı an - da te sa dü fen te le viz yon da No mi - ya Ma ki ‘Tok yo Mon Amo ur’ u söy lü yor. Gö züm ona ta kıl dı.

Bi kere o Nokima Maiye değil, Nomiya Maki. Çok ünlü bir Japon şarkıcı. Ülkenin ikonu. O anda kafamda şimşek çaktı. New York’ta bir arkadaşımı aradım. Sony’nin CEO’sunu tanıyor. “Bana Nomiya ile bir randevu ayarla” dedim... Japonya’da birlikte 3 gün geçirdik. Değişim üzerine bir video enstalasyonu yapmaya karar verdik. Ocak’ta onun yeni albümü çıkıyor.

Bir proje. Kendini sadece tek kimliğe teslim etmeyen insanlar olacak. Nomiya’nın dışında kadınlardan biri Daphne Guinness, diğeri Grace Jones. ‘Cansev.

Tam tersi. İnsanlar benden uzak dursun diye.

Bu benim saklanma şeklim aslında. Dış görünüşüm ne kadar dikkat çekerse insanlarla aramda o kadar mesafe oluyor. Hayatım atölyede geçiyor. 18 saat ayakta resim yapıyorum. Kafama bir şapka takıp sadece 10 dakika dışarı çıkıyorum.

Varsın olsun. Her şey kendim için. İsteyen 18 saatimi, isteyen 10 dakikamı değerlendirsin.

Yok canım neden üzüleyim? “Bir an önce gelsin paralar” diye bakıyorum.

Aksine, hatta eğer çok param varsa korkudan ölüyorum. Hemen paradan kurtulmam gerekiyor. Karl Lagerfeld’in söylediği gibi: “Zengin insanlar var, parası olan insanlar var.”

Ben çok zenginim. Hayatımdan böyle memnunum ama kendime engel yaratmayı seviyorum.

Engel yoksa yaratıyorum. Bilerek ve isteyerek zorlaştırıyorum kendime her şeyi. Doğamda var ne yapayım.

Bunun ne starlıkla alakası var, ne dahilikle. Dedim ya doğamda var. Mesela gece uyumuyorum, gündüz uyuyorum. Adeta vampirim. İnsanlar tarafından yanlış anlaşılan bir hayat yaşıyorum. Ama bunu paylaşacağım kimse yok çevremde. Onun için “Keşke benden bir tane daha olsaydı” diyorum.

Bence paylaşımcı değilsin pek, ondan bu yalnızlık. Aslında evet, çoğu zaman kendimi hiç kimseyle paylaşamıyorum. Sanırım bu yüzden yalnızlığı seviyorum ve bir noktadan sonra mutlaka bir sınır çiziyorum.

Yakın olduğum çok az kişi var. Ruhum belirginleşmeye başladığında hemen oradan başka bir yere gitmem gerektiğine karar veriyorum.

Evet, New York’ta bir mimarlık şirketinde çalışıyordum, sigara içmek yasaktı. Birkaç kere aşağı inip sigara içtim. Sigara içmek daha çok keyif verdi. İşi bırakıp sigaraya devam ettim. Çünkü oradaki işim yaratıcı değildi. Zaten artık ben bu dünyaya neden geldiğimi anladım.

İnanması zor ama İzzet, dünyayı değiştirecek bir fikrim var. Tekerleğin icadı gibi bir etkisi olacak. Ama bunu yapabilecek miyim diye hâlâ tereddütteyim.

Şimdi patlatamam. Bıyık altından gülüp “Deli” diyebilirler. Ama unutmasınlar; onların bilmediği bir şeyi biliyorum ben. Ve bu büyük bir sır.

Yok, yok, ben ölmeyeceğim.

Öyle yani, ölmem ben. Miami’de 6. kattan düştüm, şeklim çimenlere çıktı resmen. “Ne oldu” diye kalktım. Motosiklet kazası geçirdim, otobüs çarptı yine hiçbir şey olmadı.

- Giydiğin kıyafetlerde seks ayırımı yapmıyorsun. Canın isterse kadın kıyafetlerini büyüttürüp giyiyorsun.

Bazı insanlar adamdır, bazıları kadın bazıları da Haluk.

Aynen öyle. Mesela en yakın arkadaşım şapkacı Philip Treacy ile Londra’da atölyelerimiz karşı karşıya. Ben hep onun şapkalarını takarım. Philip “Hiç anlamıyorum, 1.80’lik, Norveçli ince boyunlu, bir prenses için yapılmış şapka, nasıl olur da şişman, sakallı, kıllı, 1.70’lik adamda daha güzel duruyor” diye sorar...

Çok basit. Cinsel ayrımcılık diye bir şey yok. Bak Muhteşem Yüzyıl’a. Adamların hepsi payetler içinde. Yüzükler, mücevherler. Kıyafet kıyafettir sonuçta.

Bak şu ceketime. Bunu Ümran giyse kadın kıyafeti mi olacak? Şunu söylemek istiyorum. Mücevher takmak ya da payetli ceket giymek bir adamı kadın yapamıyor. Pantolon giymek de bir kadını adam yapamıyor. Ama keşke yapabilse, o da ayrı. Kalıplara bağlı kalmayan insanları seviyorum, gerçek rock yıldızları onlar bence...

Rock yıldızı mıyım bilmiyorum ama gerçek bir rock yıldızı gibi yaşıyorum. Ben ve benim gibiler, toplumun kendilerini şekillendirmesine izin vermeyip toplumu şekillendiren insanlar.

Ne hissettiğim, ne kadar tekila içtiğime bağlı. Bir gün, tekila seviyesi yüksekken Kadapokya’daki otelde pencereden çıktım. “Balonla beni Taksim’e götürür müsün” dedim.

Geldi tabii. Balonu satın aldım, söndürdüm, depoda duruyor.

Paraların üzerindeki Atatürk’ler üst üste gelecek ve aynı yöne bakacak. Bir de o paralar 200, 100, 50 TL gibi büyükten küçüğe sıralı olacak; her yere sağ ayakla girilecek; geceleri ıslık çalınmayacak. Önlem olarak da sık sık kurşun döktürürüm.

2 yıl önce Türkiye’ye gelmiştim. Programlara falan çıkıyorum. Tabii hep aynı sarhoşluk seviyesini koruduğum için yolda giderken...

Yok canım. “Abi abi” diye satıcılar peşime düşüyor. “Hayır” diyemediğim için ne varsa alıyorum. Bir sabah bir uyandım, 18 seyyar piyango çarkı, 30 bin tane de piyango bileti almışım.

En azından bir amorti çıkmıştır. Hiçbirine bakmadım ki. Ertesi gün hepsini boyadım sattım, ikramiyeden daha çok para kazandım.

Ha evet Ümran. Bir gün beni Dirim Art’ın sahibi Hazer aradı, bir davete çağırdı. “Evden çıkamam, çok içiyorum, sonra hiçbir şey hatırlamıyorum. Bana koruma gönder” dedim.

Şaşırdı tabii. Ama ısrarcıyım; “Charlie’nin Melekleri’nden Lucy Liu gibi, eski voleybolcu, uzun boylu olsun lütfen” diye tutturdum.

Sonra da unuttum. Ertesi gün resepsiyondan aradılar “Koruma görevliniz” geldi diye. Zar zor hatırladım, aşağı indim, başımdan savacağım. Baktım kahverengi saçlı, lise üniforması gibi lacivert ceketli bir kız.

“Eski Ümran” diyelim.

“Dün şaka yapmıştık kusura bakmayın” falan diye başımdan savmak istedim önce, ama kız öyle üzüldü ki kendimi kötü hissettim. Meğer milli voleybolcuymuş. “Bir hafta deneyelim” dedim. Hemen Beymen’den Ayten’i aradım.

Yok canım. Her gece dışarı çıkıyorum. Korumanın da prezantabl olması lazım.

Aynen. Saçlarını sarıya boyadılar, tepeden tırnağa değiştirdiler. Akşama doğru aradı “Haluk Bey bana topuklu ayakkabı giydiriyorlar, koşmam gerekirse” dedi. “Nereye koşuyorsun, bir yere kaçmıyorum ki” dedim. O günden beri benimle, 3 bacak, birkaç da kol kırdı.

Ahahaha. Yahu Ümran’a Londra’da tanıştığım Paris Hilton’un korumalarını anlatmıştım. Tanımadığı kimseyi 60 santimden fazla yaklaştırmıyorlar Paris’in yanına diye. Neyse bir gece bir davete gidiyoruz.

Hem de nasıl. O davette bir kadın arkadaşım yaklaştı yanıma, daha “Haluk’cuğum ne haber” demesine fırsat kalmadı, “Şak” diye Ümran yapıştı bileğine, sonra kadını havada gördüm. Kadıncağızın kolu kırılmış.

Hatırlamıyorum ki. Birkaç gün sonra Şebnem Işık’ı gördüm. Kolu alçıda. “N’oldu” diye sordum. “Dalga geçiyorsun herhalde, tam sana ‘Merhaba’ diyordum ki bir kadın beni fırlatıp attı bir kenara’’ dedi.

Hatırlasam Ümran’a neden ihtiyacım olsun.

Bir davette Güler Sabancı’yı gördüm. Baktım bana doğru yürüyor. “Hayııırr” diye ken di - mi or ta ya at tım. (Bu ara da bi zi din le yen Üm ran sö ze ka rı şı yor: “O ka dar da de ğil. Güler Hanım’ı tanıyorum” diyor.)

2 kadın daha dövdükten sonra, en son Hazer’i halletti.

Ümran için fark etmez. Alayına gider. Bir gün Hazer geldi, hafif sarhoş. “Kaç zamandır bana iş vermiyorsun. 2 milyon dolara 3 Botero sattım. Senden de kırmızısı bol 10 tane 2’ye 2 tablo istiyorum. 500 binini şimdi vereceğim” dedi.

Atmaz mı, atar tabii. Hakarete bak. Adam kırmızısı bol 10 resim istiyor. Sanki pizza siparişi. Ümran’a “At şunu dışarı” dedim. “Doonkk” diye kafasına patlattı Hazer’in.

Yok yaa. Ne şakası.

Ben herkesle konuşurum. Onu bilmem.