Habertürk
    Takipte Kalın!
      Günlük gelişmeleri takip edebilmek için habertürk uygulamasını indirin

        ABD’de bile zor başarılan bir şeyi becererek bir senede iki çöp korku filmi çeken Hasan Karacadağ, belki de Aralık’ta vizyona girecek “El-Nazar” ile bu sayıyı üçe çıkarıp bir rekora imza atacak. Bana kalırsa da bir madalyayı hak ediyor. Yönetmenin bütçesi yükseldikçe ucuzlaşan sinemasının son ürünü “D@bbe: Cin Çarpması”, buluntu film furyasının en yalapşap ve omurgasız örneklerinden biri olarak ‘hikaye’ belirlemeden yola çıkıyor. Bu düşük bütçeyi öne çıkaran konseptin stüdyo filmlerinde bile ‘çöp ürünler’e meylettiği bir dönemde kaçınılmaz bir pespayelikle karşımıza çıkıyor. Filmin 135 dakikalık süresi, özgüvenin trajik ve gülünç bir bilinçsizliğe dönüşmesini sağlıyor. İğrendiren sakatat sofrası, ce yapan sahneler ve havada uçuşan dualar ise John Waters’ın ağzını sulandıracak bir görüntü erozyonunu kaçınılmaz hale getiriyor. Meraklısı için hatırlatalım, geçtiğimiz 2 Ağustos’ta vizyona giren kültürel korku filmi “D@bbe: Cin Çarpması” sinema salonlarında izlenebilir.

        Ülkemizde yılda üretilen film adedi fazlalaştıkça Hollywood’u örnek alan bir sektörel gelişme de beraberinde geliyor. Buna paralel olarak kaliteli popüler sinema ürünlerinin ve Yeşilçam aşığı filmlerin varlığı derken çöp, B sınıf eserlerin artışı da kaçınılmaz hale geliyor. Zira kendi içinde tutarlı, iyi çekilmiş ya da kültürel açıdan samimi yapıtların yanında bunların sonuncusunun devreye girmesi doğal bir süreç. Hollywood da bu aşamalardan geçti. Sinemanın anakarasında geçmişte fantastiğin, bilimkurgunun, korkunun bu alandaki hakimiyeti şimdilerde aksiyona kaymış durumda örneğin.

        Hollywood ruhlu Türk sinemasının çöp kutusu dolu

        Bizim sinemamızda ise işin içerisine bu üç tür girdiğinde ister istemez bir mesafe ile yaklaşıyoruz. B sınıf ve çöp artışının o yöne kayması da doğal, sağlıklı ve hatta ilerleyen dönem için taban oluşturan bir süreç. Şöyle geriye dönüp bakınca ilk olarak “Mühürlü Köşk” (2011), “Cehennem” (2010), “Gomeda” (2007) ve “Araf” (2006) gibi tartışmasız çöp korku filmleri gözümüze ilişiyor. Bunların eğlendirme potansiyelini değerlendirmeyip kendilerini fazla ciddiye almasıyla bu alanın diyarındaki esaslı yolculuk daha da trajik hale geliyor.

        Ama bu yoğunluğun içinde mesele fantastik olunca “Bendeyar” (2011), “Kukuriku: Kadın Krallığı” (2010) ve “Ulak” (2008) gibi Türk sinemasının kült ansiklopedisinde, “Dünyayı Kurtadan Adam”ın (1982) yanına girebilecek üç nadide ürünle karşılaşıyoruz. Elbette başka şablonlarda da, tarihi filmlerde, komedi filmlerinde, aşk filmlerinde ve hatta sanat filmlerinde ucuza eğilim yükselen bir trend. Örneğin bu konuda ‘tanım dışı’ duran “Nekrüt”ü (2008) veya “Eşruhumun Eşzamanı”nı (2012) unutabilmek mümkün mü? Elbette hayır! Ama bu üretimin gişe geri dönüşü alıp yönetmenlerinin sinema kariyerine ‘negatif’ değil ‘pozitif’ etki yapması, kaçınılmaz bir ‘yerli çöp kutusu’nu beraberinde getiriyor.

        Özcan Deniz ve Biray Dalkıran’ın çöp yönetmenleri olarak bu tanımı hak ettiğini, Hasan Karacadağ’ın ise zamanla daha da seri üretimle bu konuda ustalaştığını söylemek mümkün. Onun filmografisinde, “D@bbe” (2006) ve “Semum” (2008) ile en azından bir B sınıf eğlencesini özündeki çalıntı öykünün varlığı ile sağlayabilen kültürel korku filmi oluşumu bile artık yok. Tabiri caizse bütçenin artmasıyla özgüven yüklenen veya buluntu film metotlarıyla ucuzluğun kölesi olan yaklaşım, her şeyi ezip geçiyor.

        Bir yönetmen bütçeden zarar görüyorsa esas sorun orada başlar

        Hikayesizlik ve eldeki malzemenin potansiyelini bilmeden süreyi uzatmak kaçınılmaz sonu hazırlıyor. “El-Cin”in (2013) metafiziksel bir deneme olarak üçüncü dünya ülkesi korkularının çöp damgasına yaklaşması derken ondan beş ay sonra gelen “D@bbe: Cin Çarpması” (2013) da farksız bir durumda. “D@bbe: Bir Cin Vakası”nın (2012) en azından ‘Paranormal Activity’den çaldıklarıyla bir çatı oluşturmasına bile şükredemiyoruz bu noktada.

        Aksine yönetmenin kendine duyduğu yüksek özgüvenle hareket ederken, kına gecesinde çarpan cinin araştırma sürecine bir kameraman ve bir cinci hoca ile gitmesi esas unsur. Kültürel cin filmlerimizin içinde “Musallat” (2007), “Üç Harfliler: Marid” (2010) ve “Karadedeler Olayı”nın (2011) kaliteli olduğunu aslında söylemeye bile gerek yok. Karacadağ sanki J-Horror’ın hayalet filmi, Amerikan korkusunun şeytan filmi geleneklerinden sonra hedefini bu taban olarak belirleyip ucuz üretimlerine devam ediyor.

        Sakatatlar, zehirli yılanlar ve cin bebek kağıt üstünde bir prodüksiyon kalitesi demek

        Ama J-Plan eline ne zaman para geçse bir o kadar kitsch (bayağılık estetiği) kavramıyla haşır neşir oluyor (Bkz. “D@bbe 2”). Burada da bir köyü mesken tutan cin araştırmasındaki durumu acıyarak izliyoruz. Elde para var diye 135 dakikaya çekilen süre de film için ‘melodramatik son’ anlamına geliyor. Girişteki “Blair Cadısı” (“The Blair Witch Project”, 1999) taktiğiyle devreye giren ara yazıların ardına yalapşap ev açılışının denk gelmesi, bunun devamında da büyülerin ve şeytan motiflerinin cine meyletmesi manidar

        Bu ‘film içinde film’ süreci “Kanlı Tepeler” (“The Hills Have Run Red”, 2009) gibi bir zekayı gerektiriyor. Ama Karacadağ, her zaman olduğu gibi hareketten kesme ve sıçramalı kurgu gibi tekniklerle ce yapmayı seçiyor. Bunun üzerine bilumum sakatatla, zehirli yılanla ve cin bebekle bir bütçe ya da baş ağrıtan efekt salatası ekliyor. Motiflerin çiğliğinin bariz hali filmin çöp eğilimini kuvvetlendiriyor. Monolog özgüveni gösteren oyuncuların yapaylığı, her karede olmayan ‘REC’ ibaresinin plansızlığı ve daha fazlası da elbette bir ‘bonus’ anlamına geliyor.

        Bunu becermek için ya sonradan görme ya da gösterişçi olmak lazım

        Bir de internet ve reenkarnasyon ile ilgili laf etmek isteyen karakterler karşımıza çıkmasın mı? Aslında sürecin ‘her türlü alakasız malzemeyi bulunduran dağınık bir korku mönüsü’ne olanak sağlamasında bu durumun rolü büyük. Hikayesiz ve rastgele ilerleyen omurga da bir plansızlığa mecbur bırakılıyor. Böylece “D@bbe: Cin Çarpması”, Bir Hasan Karacadağ çöpü olarak “El-Cin”in yanına ekleniyor. Yönetmen ne zaman bütçe bulsa seviyeyi daha da düşürüyor. Snorricam’i olmadık bir şekilde ‘gösteriş’ olsun diye yerleştirince de paralel kurguya geçecek diye korkuyoruz. Adeta bir ‘sonradan görmelik’ durumu canlanıyor. Bu aşamada ister istemez Karacadağ’ın özünden kopmayıp doğaüstü efektleri azaltarak kültürel bir B sınıf eğlenceliğine yanaştığı “D@bbe” ve “Semum”u mumla arıyoruz.

        Sanat yönetiminde ‘Leatherface’in dünyasını akla getiren çiğ objelerin de aslında bu duruma katkısı var. Ama nihayetinde korkutmak isteyince yükselen ses efektlerinin ve kesilen sahnelerin, ‘buluntu film’in kaydedilen görüntülerini çekici kılmadığı ortaya çıkıyor. Çalıntılığın bile bir omurga oluşturduğu Karacadağ filmleri ‘öylesine köye gittik…’in cılız bir dışavurumuna dönüşüyor.

        Bu kadarını Ed Wood bile yapamamıştı

        Tim Burton’ın 1994’te biyografik filmini çektiği, kült B sınıf-çöp yönetmeni Ed Wood bile döneminde senede üç çöp film üretmemişti. Son yıllarda Hollywood özelinde artık böylesi figürlerin önemsenir hale geldiğini de biliyoruz. Çöp geleneklerinden auteur çıktığı da görülmüş bir durum.

        Karacadağ ise 50-60 yıl öncesinin kafa yapısında hareket ediyor. Bu yılı üç çöp ile kapatarak ise belki de bir rekor kıracak. Bu konuda da bir madalyayı hak ediyor. Zira “El-Nazar”ın (2013) vizyonu için 20 Aralık 2013’ün planlandığını biliyoruz. Umalım ki bu tarihte bir değişik olmasın. Böylece sinema tarihine adını yazdıracak bir çöp yönetmeni de bizden çıkacak ve Yeşilçam’ın ucuz seri üretim algısı dönüşüm geçirecek.

        FİLMİN NOTU: 1.4

        Künye:

        D@bbe: Cin Çarpması

        Yönetmen: Hasan Karacadağ

        Oyuncular: Irmak Örnek, A. Murat Özgen, Cansu Kurgun ile Sultan Köroğlu Kılıç

        Süre: 135 Dk.

        Yapım Yılı: 2013

        keremakca@haberturk.com

        ÖNERİLEN VİDEO

        Cani koca 2 bacağını almıştı! En korkunç yüzleşme

        Muğla'da, boşanma aşamasındaki eşi 43 yaşındaki Hatice Katrancı'yı av tüfeğiyle vurarak iki bacağının ampute edilmesine neden olan 46 yaşındaki Veli Katrancı'nın yargılandığı davanın üçüncü duruşmasında Hatice Katrancı, olaydan sonra ilk kez sanık ile mahkemede yüzleşti. Fenalık geçiren Katrancı, eş...
        GÜNÜN ÖNEMLİ MANŞETLERİ