Sorun sende değil bizde Justin!
Artanç Savaş'ın kaleminden Justin Bieber'ın sarkastik hali
Artanç Savaş / artanc@gmail.com
HABERTURK.COM - Konuk yazar
Efendim, inanın bir gün oturup da Justin Bieber’ı veya onun özelinde diğer ergen popçuları savunacak bir yazı yazacağımı tahmin etmezdim. Zira Justin’in yaşlarındayken pantolonundan zinciri, kulağından thrash metal melodileri eksik olmayan o öfkeli çocuklardandım. YouTube’un henüz portakalda vitamin olduğu yıllardı ve benim favorim elbette ki popçuların kanalı MTV değil, TRT’deki efsanevi Rock Market programıydı.
Haliyle Justin Bieber, Miley Cyrus, One Direction veya benim dönemime gidersek Back Street Boys ve 'N Sync gibi grup ve şarkıcılara karşı hep mesafeli (hatta bir miktar da tepkili) oldum. Bizim tayfaya göre onların şarkıları ‘süt çocukları’na layıktı. Biz müzikten iyi anlayanlardık, onlarsa tüm şarkılarını benzer altyapıların üzerine inşa eden, popüler kültürün sığ ‘ürün’leri... Hepsi gözümüzde “Topu topu yedi nota var, kaç farklı şarkı yapılabilir ki?” diyen mini Serdar Ortaç’lardı (Gerçi Serdar Bey de mini boy ama olsun...) Özetle bu tür şarkıcılara karşı olmak, metalciliğin şanındandı!
GENÇ METALCİLER RAHATSIZ, PEKİ YA DİĞERLERİ?
Şimdilerdeyse durum daha vahim. Çünkü yalnız genç metalciler değil, farklı müzik zevklerine sahip yetişkinler de ergen popçulara karşı önüne geçilmez bir nefret duyuyor. Bunun son örneği, bir hafta içinde çoğunluğu yetişkin çeyrek milyon ABD’linin, geçtiğimiz günlerde yasa dışı araba yarışı yaptığı gerekçesiyle gözaltına alınan Justin Bieber’ın sınır dışı edilmesi için Beyaz Saray’a dilekçe göndermesi...
Uzun lafın kısası, bu çocuklar ciddi bir sevginin yanı sıra yıpratıcı bir nefretle de karşı karşıyalar. Sevgi kısmına zaten aşinayız, geçmişte de benzer vakalar gördük. Asıl tartışılması gereken, etrafta sinirleri hoplatacak onca şey varken, ergen popçuların nasıl olup da yetişkinlerin nefret paratoneri haline dönüştükleri. Madem öyle, gelin yetişkinlerin onlara en çok yönelttiği eleştirilere göz atalım ve bu eleştilerin haklı mı yoksa haksız mı olduğuna karar verelim:
ÇAKALLARLA DANS EDİYORLAR
- Evet, müzikleri hiç komplike değil ve şarkı sözleri derinlikten son derece uzak. Ama unutmayın ki bu şarkıcıların hayran kitleleri çoğunlukla çocuklardan oluşuyor. Herhalde onlardan Pink Floyd dinleyip, bizim gibi bir gün Roger Waters ile David Gilmour’un barışmasını umut etmelerini beklemiyoruz değil mi?
- Evet, bu çocuklar birer pazarlama harikası ve patlattıkları tüm magazin bombaları, aslında her adımı titizlikle hesaplanmış stratejilerin parçası. Peki onların şan ve şöhret için endüstrinin çakallarıyla işbirliği yapmalarına kızan yetişkinlerin çoğu, hedeflerine inanmadıkları şirketlerde çok daha küçük paralar karşılığında emeklerini pazarlamıyor mu?
KISKANIYOR OLABİLİR MİSİNİZ?
- Evet, hak ettiklerinden çok daha fazla para kazanıyorlar. Ancak eleştirilmesi gerekenler sistemden faydalananlardan çok bu adaletsiz sistemi kuranlar değil mi? Aksi halde ortaya koyulan şey, tepkiden çok bu çocukların erken yaşta ‘yırtmayı’ başarmalarına duyulan kıskançlık olmuyor mu?
SAÇMALAMA HAKKI KUTSALDIR
- Evet, sık sık saçma sapan davranışlar sergiliyorlar. Misal Justin, Anne Frank’ın evindeki hatıra defterine “Onun bir Belieber olmasını dilerdim,” yazabiliyor. Ancak çocukluk yıllarında saçmalamayacaklarsa, ne zaman saçmalayacaklar ki? Hem gördüğü ilgi karşısında feleği şaşan ve çoğunlukla kafaları dumanlı gezen bu çocukların dünyanın kendi etraflarında döndüğünü sanması size neden bu kadar garip geliyor? Elvis’i düşünün veya Michael Jackson’ı... Onlar hiç saçmalamadılar mı?
- Evet, çocuklar için şahane rol modeller oldukları söylenemez. Ama sizce rol modelleri MTV ekranında araması çok mu mantıklı? Hele bazı ailelerin nefretlerine yenik düşüp çocuklarına bu şarkıcıları dinlemeyi yasakladıkları söyleniyor. Ne saçmalık! İnanın elde edecekleri tek sonuç, Katolik Kilisesi’nin afaroz ettiği Madonna’nın ününe ün katması gibi, ergen şarkıcıları daha da popülerleştirmek olur. Yapılması gereken birkaç yıl sabretmek. Çünkü bu şarkıcılar, ömür boyu unutulmayacağı sanılan, ancak ergenlik biter bitmez akıldan çıkan ilk aşklara benziyor.
- Evet, aralarında yeteneksizler olabilir, ama bu çocukların tamamının yeteneksiz olduğunu söylüyorsanız, kitabı kapağına göre yargılıyorsunuz demektir. Mesela imaj değiştirmesi herkese dert olan Miley Cyrus, tarafsız gözle dinlerseniz hiç de kötü bir şarkıcı değil. Kendi şarkıları beni zerre kadar çekmese de, YouTube’daki ‘Backyard Sessions’ videolarında Dolly Parton’ın Jolene’ini muhteşem yorumlamış kızcağız. Belki White Stripes’ın cover’ı kadar duygulu değil ama zaten benim beklentim de zaten Miley’nin Jack White kalitesinde bir müzisyen olması değil. Benzer şekilde Justin Timberlake de 'N Sync yıllarının ardından yaptığı solo albümleriyle ne kadar yetenekli biri olduğunu kanıtlamadı mı?
DELİKANLININ BİTMEYEN DRAMI
Tabii ergen popçulardan nefret edenler yalnızca yetişkinler değil. Bıyıkları yeni terlemiş, yahut bir an önce bıyık çıkarma umuduyla tüysüz yüzünü traş eden delikanlılarımızın da bu konuda onlardan aşağı kalır yanı yok. Yine de ben onlara hak veriyorum. Çünkü uğruna dağları delmeye, çölleri, denizleri aşmaya hazır oldukları kızlar, günlerinin büyük kısmını bu şarkıcılar hakkında konuşarak geçiriyorlar.
Diğer yandan aslında farkına varmasalar da, delikanlılarımızı en çok rahatsız eden şey, Justin ve benzerlerinin onların içine hapsoldukları toplumsal cinsiyet kalıplarına mahkum olmaması. Kızları tavlamak için ‘erkeksi’ tavırlar sergilemeleri, ‘delikanlılık’ yapmaları gerektiğine inandıkları için, ‘kız gibi’ olduğunu söyledikleri Justin’e tüm kızların hasta olmasını kabullenemiyorlar. Bu yüzden onu kafalarındaki ‘erkeklik’ algısına yönelik bir tehdit olarak görüyorlar.
Öyleyse size sesleniyorum mağdur delikanlılar! Nefret duymakta haklı olsanız bile, oyunu kurallarına göre oynamadıkça kaybeden yine siz olacaksınız. Çünkü her sınıfın veya her dönemin bir popüler çocuğu vardır ve siz ona gıcık davrandıkça, o çocuk kızlara, kızlar da o çocuğa daha çok yaklaşır. İyisi mi nefreti bırakın ve hırlaşmak yerine kızların zevklerine kulak vermeye çalışın. ‘Dost ayağı’nın faydasını elbet siz de göreceksiniz.
HUYSUZ İHTİYAR OLMAYIN
Ve ey hanımlar, beyler, tekmili birden ergen popçulardan nefret eden yetişkinler; gelin tadında bırakın bu işleri. Zira yukarıdaki gerekçelerle ergen popçuları eleştirmeniz biraz iki yüzlülük oluyor. Sahiden ‘yetişkin’siniz, hayata, sisteme veya adaletsizliğe karşı öfkenizi daha farklı kişilere yöneltmelisiniz. Çünkü birkaç çocuğu hedef alarak kolaya kaçmaya devam ederseniz, korkarım yaşınız biraz daha ilerlediğinde gençleri bir türlü anlayamayan o huysuz, sevimsiz ihtiyarlara benzeyeceksiniz...