Ve "Şeytan"ın arkadaş hatırına tükenişi!
"Şeytan," bir meleğe dönüştü; ama şunun farkında değil ki Fenerbahçe'nin de Milli Takım'ın da "melekler"den daha çok "şeytanlara" ihtiyacı var. Kürşad Oğuz yazdı...
39. dakikada Rashad Sadigov kaleci Volkan’ı avladığında, dışarıdan gelen birkaç küçük alkış, ocakbaşında A Milli Takım’ı seyreden ve çok da ateşli olmayan Türk taraftarları rahatsız etti. Aralarından biri, “Bunlar nerede yaşıyor, nasıl sevinirler” dedi.
Aklıma, dört gün önce Berlin Olimpiyat Stadı’nda Alman Milli Marşı çalınırken, stadın dörtte üçünü dolduran Türk (ve bir kısmı Alman vatandaşı Türk) seyircilerden yükselen yuhalama sesleri geldi.
Evrensel olmayan (olanı var mıdır diye sormayın, vardır) milliyetçiliğin klasik yüzüdür bu: Ben başka ülkede yaparken iyi, başkası benim ülkemde yaparken kötüdür.
O zaman Almanlar’ın Almanya’da size duyması muhtemel tepkilere kızmayıp, Azeriler’in size duyabileceği tepkiyi kabul edeceksiniz. Ahlâklı olan budur.
ERDOĞAN EFEKTİ
Ben buna Başbakan Recep Tayyip Erdoğan efekti diyorum.
Türkiye’nin dünyada sesi daha fazla yükselmeye başladıkça kabaran, zaten bir arketip olarak beyinlerimize işlenmiş bir emperyal arzunun tezahürü bu.
Güçlendikçe eski günlerimizi hatırlıyoruz; bu, güçlendikçe daha fazla şaşırmamıza, daha fazla unutmamıza yol açıyor.
Bir zamanlar "arka bahçemiz” olan bir ülkenin “milli” futbol takımı, bir zamanlar kendisine ağabeylik yapan ülkenin milli futbol takımını ilk kez yendiğinde, işte bu yüzden “arkadan hançerlenmiş” hissediyoruz.
Sanki ilerlediğimiz yolda onlar bizimle olmak zorundaymış gibi, birinin ağzından Azeri Milli Takımı hakkında şu sözler çıkıyor: “Sanki daha ileri gideceksiniz, yenilseniz ne olacak?”
Almanya’da yaşayan bir Türk olsanız ve bir Alman arkadaşınız size bunu söylese ne hissederdiniz?
SADECE SİZ KÖTÜ DEĞİLDİNİZ
İşin sıkıcı yanı şu ki, sizin milli futbol takımınız bu emperyal düşlerinizi karşılamanın çok uzağında şu sıralar. Daha henüz “milli” olmaya adım atmış Azerbaycanlılar ise sizden çok çok daha iyi, hızlı ve modern bir futbol oynuyor.
Maç 190 dakika daha devam etse yenemeyeceğinizi bilseniz de, kendi aranızda sayıklayıp duruyorsunuz: “Bu takımda Gökdeniz oynamaz mı abi, Necati bu forvete beş basar, Hakan Balta ne yapıyor, Egemen neden yok, Necip bu takımı götürürdü, ah bi Hakan Şükür olsaydı…”
30 yıllık bir yaş diliminde aklınıza kim gelirse sokuyorsunuz takıma, boşa kürek çektiğinizi bile bile hem de; saçmalamanın sonu yok tabii…
Oysa sorun şu ki sadece siz kötü oynamadınız, Azeriler sizden çok çok daha iyi oynadı; ve hiç tahmin etmeyeceğiniz bir şekilde, seyircileri de yanlarındaydı. O seyirci, artık bir milli takımlarının olduğunun da farkındaydı üstelik…
Bu yüzden, Hakan Balta’nın Bakü’yü Ali Sami Yen sanıp “babalanması,” Tuncay’ın hâlâ bir dünya futbolcusu olamadığını gösterircesine “dayılanması” çok ama çok itici oldu.
Erdoğan efekti sahada işe yaramıyordu demek…
RIDVAN’IN SONU
Bu maç, sezon başından bu yana yavaş yavaş kafamda şekillenmeye başlayan bir durumun da somut bir tespite dönüşmesini sağladı: Rıdvan’ı arkadaşları bitirecek!
Altı – yedi hafta, Fenerbahçe’yi eleştirmeyeceğini söylemişti Rıdvan, takıma zaman tanımak için. Aslında derdi, arkadaşı Aykut’u korumaktı. Bu süre zarfında ondan en beklenen eleştirileri bile getirmedi Fenerbahçe’ye, sustu…
Bu “arkadaş hatırı” onu geriye iterken üstüne bir de başka arkadaşı çıktı; Oğuz Çetin hatırına, A Milli Takım’ı da sineye çekti Rıdvan.
“Şeytan,” bir meleğe dönüştü; ama şunun farkında değil ki Fenerbahçe’nin de Milli Takım’ın da “melekler”den daha çok “şeytanlara” ihtiyacı var.
Rıdvan, bu özelliğini bir kez kaybederse; akşamları kadınları bile ekran başına bağlayan inandırıcılığını bir kez yitirirse, artık ağzıyla kuş tutsa kendine gelemez. Çünkü kadınları inandıramayan kimseyi inandıramaz.
Emre’nin veda edeceğini açıklaması mı? HSYK’daki istifalara benziyor bence…
