"AK Parti için Atatürk toprağı şans"

Arap Baharı’nı başlatan olayın ikinci yıldönümünde; Avrupa’nın krizde, dünyanın şaşkınlık içinde olduğu bir dönemde yine Amin Maalouf’un kapısını çaldım. Doğu’yu anlattığı “Doğudan Uzakta” romanı yeni yayımlanmıştı. Dört saat siyasetten, tarihten, Türkiye’den ve ilk kez aşktan konuştuk. İşte süzülenler.

KÜRŞAD OĞUZ - HT PAZAR

koguz@haberturk.com

Lübnan kökenli Fransız yazar Amin Maalouf’la periyodik buluşmalarımızdan birindeyiz. Son görüşmemizde Arap Baharı başlamadığı için konuşacak çok şey var şimdi. Paris’teki evinde önce eşi, Maaoluf’un “oryantal trompetçi” kuzeninin CD’lerini dinletiyor. Ardından bademli kurabiyeler geliyor. Paris’te, “Doğu’dan Uzakta”yız ama Doğu’nun göbeğindeyiz aslında. Maaoluf çayı demliyor sonra daha sıcak bir sohbete başlıyoruz…

2010 Kasımı’nda konuştuğumuzda Arap Baharı başlamamıştı. 17 Aralık’ta Muhammed Buazizi adlı genç Tunuslu kendini yaktı ve yangın Ortadoğu’ya sıçradı. Arap Baharı’nın temel sebebi neydi? Siz buna “bahar” diyor musunuz?

Son iki yılda o kadar çok şey yaşandı ki, neden başladığını söylemek çok zor. Toplumlar bu kadar kilitlenmiş, halklar bu kadar aşağılanmış, rejimler bu kadar saygınlığını yitirmişken mutlaka bir şey değişmeliydi. Olaylardan bir yıl önce “Çivisi Çıkmış Dünya”da bu rejimlerin meşruiyetini kaybettiğini yazmıştım. Ama bu kadar hızlı dönüşüm beklemiyordum. Tunus’ta ayaklanma başladığında mutlu oldum ama rejimin devrileceğine inanmadım. Olaylar Mısır’a sıçradığında bunun olabileceğini düşündüm ama bu kadar hızlı değil. Libya’da ise ülke çok katı bir yönetim tarafından tutuluyordu, bu sonu mümkün görmedim. Aynı şekilde, Suriye’de yaşananlar da beni şaşırttı. Ama “bahar” demek bana hayırlı bir adlandırma gibi gelmiyor, taklit bu. Bahar deyince hayal kırıklığına da hazırlıyorsunuz kendinizi. Sonsuz bahar yoktur. Zaten bazıları bunun “Arap Kışı” olduğunu söylemeye başladı.