Bir kuşçunun arka bahçesi

Funda Duru, bahçesinde 500 kuş besleyen Adnan İçel'le konuştu

Giriş: 13.02.2015 - 12:24 Güncelleme: 13.02.2015 - 12:32

ABONE OL

ABONE OL

Geçen hafta İngiltere’deydim ve orada kraliyetin saraylarından daha çok ilgimi çeken biriyle karşılaştım.

Adnan İçel.

Her şey çocukken annesinden gizlice çekmecesinde kurbağa, bodrum katında fare beslemesiyle başlamış.

Ama asıl tutkusu kuşlar...

Kelimeler izin verdiği kadar anlattı bana kuşlara olan tutkusunu.

Evinin bahçesine büyük bir ev kadar kafes yaptırmış. İçinde 500 saka ve kanaryadan oluşan bir dünya yaratmış. Küçük bir kuş çiftliği gibi düşünün. Ayrıca kuşların bireysel de takılabildikleri kuş odaları var bahçede.

Bu dünyada bir de 40 bıldırcın, dünyanın en küçük tavuğu unvanına sahip 6 tavuk, 4 ördek ve 15 farklı tür kuştan oluşan kocaman bir aile var.

Fotoğraf çekmek için büyük kafese girdiğimizde yerde 3 yumurta bulduk, apartmanda büyümüş Funda için bu gerçekten tarif edilemez bir histi.

Bakımlarının kusursuz olması için de iki yardımcısı var.

Bu öyle bir tutku ki,

17 Ağustos depreminden hemen önce karısını ve iki küçük kızını, kendisi de iki gün sonra gelmek üzere, İngiltere’den Adapazarı’na göndermiş.

Ve deprem gecesi eşini ve iki küçük kızını kaybetmiş...

Nefesi kesilmiş, yaşam anlamını kaybetmiş, ama acısını kuşları sayesinde nokta kadar da olsa hafifletebilmiş.

2004 yılında ise karşısına Hülya çıkmış.

İlk görüşte aşk... Üstelik bu aşktan bir de Derin diye bir prenses dünyaya gelmiş.

Hayat güzel ya da üzücü birçok sürpriz sunarken ona, kuşları bahçesinde hep cıvıldamış ve hala cıvıldıyor.

Geçen yıl tatsız bir sürpriz daha olmuş ve lenf kanseri teşhisi koyulmuş. Neyse ki bir yıl süren tedavinin sonucunda eşinin de büyük desteğiyle iyileşmiş, ama bu süreçte insanlara bile yaklaşmaması gerekirken yine her gün kuşlarının yanına gitmiş.

Hayatta bir şeye tutkuyla bağlanmanın ne demek olduğunu az çok biliyorum ve bu sonsuz tutkuyu hissedebilmek harika bir şey.

Cemal Süreya geldi;

“Hayat kısa,

Kuşlar uçuyor”

1 yıllık kanser tedavisi süresince insanlara bile yanaşmamanız gerekirken her gün kuşların arasındaymışsınız. Bu tutku canınızdan daha mı önemli?

Onların arasında olmam gerek. Benim hayatta en büyük terapim onların içinde olmak. Onların arasına girdiğim zaman her şeyi unutuyorum. Sabah 6’da ormana kuş dinlemeye giderim. Bütün stresim gider. Sırf bir kuşu görmek ya da almak için İngiltere’den Türkiye’ye gitmişliğim var.

Kendimi bildim bileli hayvan sevgisi içimde var. Tutkuların nereden geldiği belli olmaz, içinde oluşuverir. Annemle kavga dövüş hayvan beslerdim, istemiyordu evde hayvan. Kurbağa bile besledim.

Yavrularını balık zannedip eve getirmiştim, sonra bir baktım büyüyünce kurbağa oldular. Geceleri çekmecede saklıyordum. Annem çekmeceyi açtığında zıp zıp zıplamaya başladılar.

Evet, 3-4 yaşlarındaydım, ben 6 yaşındayken İngiltere’ye yerleştik. 9 yaşındayken İngiltere’deki evin bodrum katında kafeste fare besliyordum annemden gizli. Kokusuna öteki fareler de gelmiş, bütün evi fare sarmıştı.

“KUŞ BESLEMEYİ BIRAKIRSAN SANA 500 POUND VERİRİM”

Amcam kuş beslerdi. Küçükken parkta saka kuşu buldum, ilk onu beslemeye başladım. Annem “Kuş beslemeyi bırakırsan sana 500 pound veririm” dedi. Bir ay düşündüm, dünyayı verseler vazgeçmemeye karar verdim. Benimki hobiden de öte bir şey.

Kesinlikle bir tutku...

Hayatıma böyle bir tutku olmasaydı ya gangster olurdum ya da çok büyük bir iş adamı. Kuşların vaktimi bu kadar almaları hem iyi, hem de engelleyici oldu, ama dünyaya bir daha gelsem yine kuşlarla bu kadar içli dışlı olurdum.

Tek şeye değişirim, o da ailem. Kuş çok, ama Derin ve Hülya’dan başka yok. Onların parmağı kanasa dünyayı yıkarım.

İki tane yardımcım var. Eğer bir hayvana bakacaksan dört dörtlük bakman lazım. Tatile gideceğim diye o hayvanları aç susuz bırakamam. Adam bulamazsam tatili iptal ederim. Askere giderken sadece 4-5 kuşum vardı, onları amcamın oğluna bırakmıştım. Askerde sayım yapılıyordu, ben havalara kuşlara bakıyordum, azarı yedim tabii. Ben uçan kuşun ne tür olduğunu da bilirim.

Benim kanarya ve sakam var. Papağan bakmam mesela. Saka ve kanaryayı çiftleştirdiğin zaman saka piçi olur, ötümleri de çok güzel olur onların. Yani, kendi yavrularımı yapıyorum.

TÜRKİYE’YE EN ÇOK KANARYA GÖTÜREN ADAM BENİM

Sakanın güzelliğine ve ötümüne, kanaryanın da görünüşüne, rengine ödül veriyorlar. Ben de burada en iyi ötümü ve rengi oluşturmaya çalışıyorum.

En iyisini bulabilmek için uğraşıyorum.

Yumurtadan itibaren istediğim ötümü dinletmeye başlıyorum. Yumurtada olduğu 5. günde kuşlar duymaya başlar. 13. günde de yumurtalar çatlar. Ben 5. günden itibaren istediğim sesi dinletmeye başlıyorum. Nasıl hangi ülkede doğarsan o dili öğreniyorsun bu da onun gibi bir şey. Her zaman da tutturamayabiliyorum o sesi. 500 kuşum varsa, en iyi 30 taneyi ayırırım, gerisini satarım. Onları çiftleştiririm. Diğerlerini de şovlarda satarım.

Evet.

Daha iyi yavrular oluşturmak için her iki yılda bir damar değiştirmek gerekiyor. Bu şovlarda hem kuş alıyorum hem de satıyorum.

300 yıldır İngiltere’de olan bir şey. Her yerde bulunmayan ve özel kuşları bu publarda bulabilirsin. Her cumartesi adamlar 6-7 saatlik yoldan gelirler. 8 yaşından beri kuş pubına gidiyorum. Mesela ben buradan aldığım doğal kuşları çiftleştirdikten sonra doğaya salıyorum. Yavruları kafeste yetişiyorum.

Çok palavracı vardır. Kuşçuya ve balıkçıya inanmayacaksın. Hep en büyük balık tam yakalayacakken kaçar. Kuşçular da böyle. 10 lafın 9 u yalandır

Hepsinin farklı özellikleri var. Mesela saka çok büyük paralar yapıyor, tipinden ve ötüşünden dolayı. Bir de mesela pub’da bir kafesin başında 10 adam oturur, kuşun “cik” demesini bekler. İlk başlarda “salak mı bunlar” diyordum, 10 dakika sonra ben de onlarla birlikte kuşun gözünün içine bakarken buldum kendimi.

Dünya en büyük okulu tecrübedir. 9 yaşındaki biri benim bilmediğim bir şeyden bahsederse dinlerim. Hepsini kitaplardan, kuş dergilerinden, publarda konuşulanlardan öğrendim.

Ben hayatımı kuşların etrafına kurdum. Kuşlara gündüz bakıyordum o halde gece bir işte çalışmam gerekiyordu. O yüzden bodyguard oldum. Geceleri çalışıyordum. Sonra işi büyüttüm ve kendi güvenlik şirketimi kurdum.

Ofisimi de bahçeye kurdum, bütün gün onların içindeyim, dışarıda olmadığım zamanlar hariç. İki tane de yardımcım var, temizlikleriyle onlar ilgileniyor.

Babamın tekstil fabrikası ve butikleri vardı ve orada çalışmak istemiyordum hem de gündüzdü orada iş. Bir gün 17 yaşındayken arkadaşlarımla bardaydık, olay çıktı, iki tane bodyguardı yere serdim. Sonra onların bağlı çalıştığı adam duydum ki beni arıyor, benim de paçalarım tutuştu, başıma bela olacak zannettim, meğerse beni işe almak istiyormuş. Babam istemedi tabii ki önce, “para kazanamazsın” dedi. 1 hafta çalıştım eve cebimde bir sürü parayla ve kızların kağıtlara yazdıkları telefon numaralarıyla döndüm. Dedim ki “Ben cennete düştüm”, ama kuşlarım hayatımda hiç eksik olmadı. 21 yaşında da kendi güvenlik şirketimi kurdum.

Saka olmak istemezdim, çünkü dünyanın her yerinde saka besleyen birileri var, mutlaka kafese girerdim, ama benim gibi bir bakıcısı olsa isteyebilirdim.

Mesela sen bu dünyadan başka dünya bilmiyorsun. Bu kuşları ben salsam anında ölürler, çünkü kafeste gözlerini açtılar, atmacalara yem olurlar. Onların dünyası bu... Ben de onlara dört dörtlük bakarak karşılık veriyorum.

Mesela bir tane yavruya kafayı takarsın, ötüşüyle görünüşüyle tam istediğim gibi çıkmışsa en büyük haz orada oluyor.

Ev alırken içine değil bahçesine baktım. Kuşlar için en geniş bahçeli evi seçtim. Onlar için harcadığım para bir ev daha alır, ama yine olsa yine yaparım.

Birisi yüzünden olmuşsa o birisi ecel duasını etsin. Bir şekilde bir yerden yeniden başlarım.

Kuzenim Şeref “çok nadir görülen bir kuş buldum, Türkiye’ye gidiyoruz” dedi. Kalktık İngiltere’den Türkiye’ye gittik. Siyah bir kuştu. Bir sürü para ödedi, aldık kuşu, geldik. Meğerse kuşu siyaha boyamışlar, boyaları akmaya başladı.