'Behzat Ç.' ruhunu kaybetmemiş
Kerem Akça, 'Behzat Ç. Seni Kalbime Gömdüm'ü Antalya'da yapılan Türkiye prömiyerinde izledi...
Metnine bakınca “Dragnet” ile “Kötü Polis”i birleştiren bir polisiye-komediden bahsedebiliriz. Geçen sezonun hit dizisi ‘Behzat Ç. Bir Ankara Polisiyesi’nin yaratıcıları, bu sefer aynı hikaye ve karakterlerden bir sinema filmi çıkarmaya çabalamış. Son yıllarda dizi piyasasına kayan Serdar Akar’ın ortaya koyduğu iş için de ‘prodüksiyon kalitesi yüksek’, ‘erkek kültürüne hakim’ ve ‘temelinin kitlesine uygun’ tanımlarını uygun görebiliriz. Zira “Behzat Ç. Seni Kalbime Gömdüm”, gerçek anlamda anti-kahramanlaştırılan bir polis ve onun ‘mizah’ işlevi gören ortaklarının izinde yıkılan polisiye kalıplarıyla yol alma peşinde. Ancak sadece dizinin kitlesine uygun bir ‘ara bölüm’ işlevi görüyor. Yapmak istedikleri noktasında fazla ‘duygusal’ durması da kendi önüne set çekmesini sağlamış bu beyaz perde versiyonunun. 28 Ekim 2011’de vizyona girecek filmi 48. Antalya Altın Portakal Film Festivali’nde dün yapılan Türkiye prömiyerinde izledim.
Eşini ve kızını kaybetmiş, kendini alkolle, sigarayla ve kadınlarla besleyen bir polisin hikayesi. Emrah Serbes’in kendi romanından TV ve sinema ekranına transfer ettiği ‘Behzat Ç. Bir Ankara Polisiyesi’ serisi, bu sefer ‘Seni Kalbime Gömdüm’ gibi aydınlatıcı bir alt isim bulmuş kendisine.
Muhalif polisiye formülünü örnek alan bir omurgayı izliyor
Doğrusunu söylemek gerekirse yedinci sanatta ‘erkek egemen kültür’ü tasvir etmekte sahici işleriyle dikkat çeken Serdar Akar’ın yönetmenlik koltuğundaki işçiliğinde de bir sıkıntı yok. Tabii bu cümlenin ilk kısmındaki vurguyu yaparken “Gemide” (1998) ile ulaştığı başarıyı bir kenara koymak şart.
Ama esasen burada eserin bütününde uygulananlara odaklanmak lazım derim. Anlaşıldığı üzere daha önce “Serpico” (1973), “Kötü Polis” (“Bad Lieutenant”, 1992) gibi eserlerde işletilen polisiye formülü harekete geçirilmiş. O da nedir? Polis karakterini alkol, uyuşturucu, fuhuş, suç gibi şeylere batmış gerçek bir ‘kötü’ olarak tanımlamak. Buradaki ürünün buna ulaşırken yaptığıysa Behzat Ç.’nin geçmişinden gelen bir yaraya bu durumu yüklemek.
Polisiye-komedi yoluna saparken ‘mizah’ı öne çıkarmış
Bu sebeple de aslında ne Pacino’nun Serpico’su, ne de Keitel’in kötü polisi gibi ‘katıksız kötü’ tanımına uyan bir tipleme yok karşımızda. Aksine dizi uyarlaması “Dragnet” (1987), ‘Cehennem Silahı’ (‘Lethal Weapon’) serisi ve ‘Polis Akademisi’ (‘Police Academy’) serisi gibi bu konuyu mizahla harmanlayan bir omurga tercih edilmiş. Bu yolda Hayalet, Akbaba lakaplarını alan karakterlerin izinde polisiye-komedi kalıbından seslenen bir eserle yüzleşiyoruz.
İşin doğrusu metnin özündeki türü bozucu anlayış ve karakteri psikolojik analize tabi tutan damarın yıkılması eserin çok da lehine yansımamış. Zira bu sayede bir taraftan bütün karakterlerin geçmişlerini kurgu ve prodüksiyon kalitesinden yükselen halüsinasyonlarla gözlemliyoruz belki. Hatta diyaloglar ve karakterler de dizinin kitlesi için doyurucu bir kıvama ulaşıyor. Bu bağlamda halihazırdaki eseri bu açıdan takdir etmek şart.
Ancak bir diğer taraftan da ‘kurbanı gömülü bırakan katil’in araştırılması sürecindeki umursamaz ve her şeyi üst üste bağlama duruşu da alaycı bir şekilde işliyor. Yani bazı açılardan çok iyimser, bazı açılardan incelenesi bir duruş sunmuş eserin hikaye yapısı.
Anti-kahramanlık göreceli hale gelmiş
Ama genel anlamda bakınca “Behzat Ç. Seni Kalbime Gömdüm”, isminden de anlaşılacağı üzere karakterin duygusal dünyası üzerine, dizi kitlesine uygun kişisel bir iş sunuyor. Her sahnenin içerisinde genel-yakın plan düsturunun korunması ise en azından sinemasal bütüne ayak uydurma sevdalısı bir Serdar Akar duruşu.
Ancak sözünü ettiğimiz iyimserliğin karakterdeki kötücüllüğü destelemekten ziyade o noktaya gelmeden dramatik yapıda tıkanmaya yol açtığı da kesin. Bu da kötülükten ziyade duygusallığın temsiline dönüştürüyor Behzat Ç. karakterini dizidekinin aksine. Böylelikle seyirci perdede olanlarla daha bir yakın temas kurarken, yukarıda sözünü ettiğimiz anti-kahraman prototipi bir anlamda yıkılmış oluyor. Bu da eldeki bütünün ‘evlat acısı’ üzerine tanımlanmasına yol açıyor.
Tabii bunun yanında filmin belli temposal, devamlılık ve kurgusal detayları gözden kaçmış gibi gözüküyor. Yani kötü polis ile Serpico’nun buhran ve sakin dünyasına ulaşamayan karakterinin yanında bütünsel zaaflarla da yüzleştiği kesin. Yine de ideolojik açıdan fazla sıkıntısı olmayan ve kitlesini doyuran bir eserle yüzleşiyoruz. Her ne kadar polisiye için koyduğu hedefleri yerine getiremese de, söz konusu ‘komedi’ olunca bunlara ulaşabilmiş “Behzat Ç. Seni Kalbime Gömdüm”.
Künye:
Behzat Ç. Seni Kalbime Gömdüm
Yönetmen: Serdar Akar
Oyuncular: Erdal Beşikçioğlu, Cansu Dere, İnanç Konukçu, Berkan Sal, Fatih Artman, Tardu Flordun
Süre: 108 Dk.
Yapım Yılı: 2011
keremakca@haberturk.com