Gün yüzü görmüş bir 'Şebeke'
"Sabah Neşesi"nin ("Morning Glory") DVD'si raflarda! Kerem Akça yazdı...
Bir sabah programı yapımcısının başarı hikayesini zigzaglı bir çerçevede ele alan ve TV dünyasının içinde yaşananlara bireyler üzerinden bakış atan bir eser. “Sabah Neşesi”, Sidney Lumet’in ‘medyanın canlı ölüme uzanan evreni’ne sarsıcı bakışıyla dikkat çeken eseri “Şebeke”nin hafif versiyonu olarak anılabilir. Ancak filmin hedefini ‘feminist bir durum komedisi olmak’ stratejisiyle belirlemesinin yanında kendini ve oyuncularını ciddiye almaması, sanki adına vurgu yapmasına ve inandırıcı durmayan yollara sapmasına yarıyor. Yine de 15 senedir her alanda çektiği eserlerle adını kabul ettiren Roger Michell’in yönetmenliğiyle ve Rachel McAdams’ın başrol performansıyla ilgiye değer bir film karşımızdaki.
Aslında ismi her şeyi anlatıyor. Hem aydınlık, hem de neşeli bir film var karşımızda. En azından öyle olmaya çalıştığı söylenebilir “Sabah Neşesi”nin (“Morning Glory”, 2010). Zira senarist Aline Brosh McKenna’nın “Şeytan Marka Giyer” (“The Devil Wears Prada”, 2006), “Benimle Evlenir Misin?” (“27 Dresses”, 2008), “Cazibe Kanunları” (“Laws of Attraction”, 2004) gibi eserlerden bildiğimiz böylesi bir dünyası var. Burada da işin doğrusu tahmin edilen hedefte bir sapma olmuyor. “Sabah Neşesi”, kendini iyi hisset filmi olmak için uğraşan, ancak onun için malzeme bulundurmayan bir eser.
İlk sekans her şeyi anlatıyor
Bu noktada da aslında giriş ile kapanış arasında derin bir uçurum var. Zira sabah programı yapımcısı Becky Fuller’ın (Rachel McAdams) Daybreak’in başına geçip reytingsel sıkıntılar yaşaması ana iskeleti oluşturuyor. New York’un IBS kanalındaki bu işinden NBC’den teklif alana kadarki hikayesi öne çıkarılıyor. Bu mesleğin sabahın beşinde yayına girme ile başlayan zamansızlık, insanı yiyip bitirme ve duygusal bir motivasyon bırakmama özelliği karakterimizin özüne sinmiş. En azından Roger Michell ilk sekansta öyle söylüyor.
Erkek arkadaşı olma ihtimali olan bir adamla kafede buluşan Becky’yi 2.35:1 formatının sadece altıda biri oranında bir karede görüyoruz. O da zamanla açılarak bir anlamda evde gecenin 1.30’unda kalkıp programa gitmenin ve yayına girmenin özetini yapıyor. Anlayacağınız ‘büyük perde’nin önünde ‘küçük şeyler’le uğraşamayacak kadar dar bir hayat portresi sunuluyor izleyeceğimize dair.
Roger Michell gerçeği yetmemiş
Bunun müsebbibi Roger Michell gibi kendini her alanda ispatlamış Güney Afrikalı bir yönetmen. Ancak İngiltere ve ABD’de yönetmenlik sanatının hakkını veren sanatçının yaklaşımı, buradaki senaryoyu kurtarmaya yetmemiş.
Halbuki yönetmen olgun kadın-genç erkek ilişkisinden tutun Amerikan anlatı sinemasına uygun bireysel görsel estetiğe, mevsimsel geçişlerden tutun el kamerasıyla bozulan aile portresi gerilimine kadar her türlü alanda kendini ispatlamış bir isim. “Ana” (“The Mother”, 2003), “Dayanılmaz Aşk” (“Enduring Love”, 2004), “Venüs” (“Venus”, 2006), “Aşk Engel Tanımaz” (“Notting Hill”, 1999), “Çarpışma” (“Changing Lanes”, 2002) gibi çok çeşitli filmlerden saygı duyulası bir kariyer oluşturmak kolay iş değildir zira...
Komedi tonunu kaldırabilecek bir oyuncu kadrosu bulamamış
Ama burada McKenna’nın feminist olduğu düşüncesiyle iş kadını hikayesi anlatan senaryosunun ‘durum komikliği’ yaratamama boşluğuna kapılıyor Michell işin doğrusu. Bu noktada da ilk bakışta McAdams’ın oyunculuk performansı, IBS binasına gelişi, Ford’un ukala anchorman tiplemesiyle karşılaşması, Daybreak adlı gündüz programına yön vermesi ve daha nicesiyle aslında sahne sahne doğru kurulmuş bir eser var. Ancak iş başka yerde kopuyor. O da ille de bu karakterler ve beş yıldızlık oyuncu kadrosundan durum komedisi tonunda bir şey çıkarma arzusu.
İşin garibi Ford’un ultra kötü karakterinin ince bir mürekkep lekesi bile görmemiş haliyle, ilk bakışta ‘razzie alır’, son görüşte ise ‘karton’ bir görüntüye bürünmesi filmi düşüren merkezi öğe. Onun ardına Becky’nin aşığı Patrick Wilson’ın karakterinin kaybolması ve Diane Keaton’ın yalnızları oynaması da eklenince, ortam McAdams ile iş sahibini çok iyi canlandıran Jeff Goldblum’a kalıyor.
Her şeye rağmen TV dünyasına dair iyi yönetilmiş bir eser
Tüm bunların devamında her sahnede ‘komik’ olma isteğiyle dağılan ciddiyet sanki Michell’in geri çekilmesine yol açmış. Film de TV’nin körelttiği hayatlar üzerinden “Şebeke” (“Network”, 1976) kadar vurucu bir noktaya gitmekte sıkıntı çekmiş. Zira son düzlükte Daybreak’in yayından kaldırılma tehlikesine karşı üretilen ‘medyatik’ çözümler o kadar karton hale geliyor ki adeta karakterlere ‘şapsallık’ yaptırmak ve komedi dozunu arttırmak için var gibiler. Bunu bırakınca da medya sektörüne dil uzatmaktan ziyade seyirciye kendini iyi hissedeceği bir evren veriyor “Sabah Neşesi”.
Lafın özü eldeki eser, iyi yönetmen ve oyuncuların senarist açığını kapatamamasından mustarip olmuş. Bu da belli ki çatısını ‘gerçek hikaye’nin üzerine kurmayan senaryonun uçurumdan aşağı yuvarlanmasına yol açmış. Bir yerden sonra bu ‘başarı öyküsü’ne ve ‘iyilik simsarı mücadele’ye inanmıyorsunuz. Nihai son da zaten sözünü ettiğimiz minvalde gerçekleşiyor. Sidney Lumet’in ‘canlı yayın intiharı’ ile TV’yi eleştiri bombardırmanına tuttuğu keskin dramı “Şebeke” sebebiyle kemikleri sızlar mı orasını bilemeyeceğiz. Ancak Michell’in filmini yan karakterleri ve olay örgüsü boşluklarını umursamadan iyi hislerle tüketme imkanınız da var. Zira gerçek bir yönetmen filmi kıvamında akıp gidiyor eldeki yapıt.
Künye:
Sabah Neşesi (Morning Glory)
Yönetmen: Roger Michell
Oyuncular: Rachel McAdams, Harrison Ford, Diane Keaton, Patrick Wilson, Jeff Goldblum, John Pankow
Süre: 103 dk.
Yıl: 2010
keremakca@haberturk.com