Habertürk
    Takipte Kalın!
      Günlük gelişmeleri takip edebilmek için habertürk uygulamasını indirin

        KEREM AKÇA / keremakca@haberturk.com

        8 ŞUBAT FİLMLERİ

        Erkek filmlerinin unutulmaz kadın yönetmeni olarak sinema tarihindeki yerini alan Kathryn Bigelow, bu sefer 2000’lerdeki ‘siyasi damar’ alışkanlığını sürdürüp aksiyon unsurları da taşıyan bir terör gerilimi ile karşımızda. “Zero Dark Thirty”, Ortadoğu’da El Kaide’nin eylemlerini sonlandırmak ve Usame Bin Ladin’i yakalamakla görevlendirilen CIA ajanı Maya’nın 2003 ile 2011 arasındaki susturma operasyonlarına odaklanıyor. Bunu yaparken Bigelow’un önceki iki filmindeki milliyetçi ve militarist tavrı bölüm bölüm hissettirse de ana çerçevede daha ziyade liberal bir bakışa kayıyor. Böylece Usame Bin Ladin’in yakalanmasına uzanan süreçteki ‘gelişigüzel kelle avcılığı’na ve ‘ganimet avı’na uzanan tek taraflı umursamaz/ezberci Amerikan askerinin psikolojisi, ‘gözlemci’ bir yaklaşımla çarpıcı gerçekleri gözler önüne seriyor. “Zero Dark Thirty”, 11 Eylül sonrası dönemde türünde üretilen “Ölümüne Kaçış” kadar muhalif ve özgün veya “Akılalmaz” kadar militarist ve şiddet yanlısı durmuyor. Aksine kendine bunların arasından ‘orta halli’ bir yol bulup ‘görsel/sinemasal miras’ bırakma adına adımlar atıyor.

        “Karanlık Bastığında” (“Near Dark”, 1987), “Tuhaf Günler” (“Strange Days”, 1995) ve “Kırılma Noktası” (“Point Break”, 1991) ile bağrımıza bastığımız, farklı türlerdeki ürünleriyle ‘erkek’miş izlenimi bırakan bir kadın yönetmen. Kathryn Bigelow, 80’lerde yarattığı vampir-westerni şablonunun ardından 90’larda da kıyamet korkusunu hissettiren kara film dolgulu bir sanal gerçeklik bilimkurgusu ile sinemanın yakın tarihini sallamıştı. Genelde aksiyon sahnelerini iyi çekebilen, kadın karakterleri doğru kullanabilen ve alt kültür hikayeleri anlatma becerisi gösteren bir kimlik belirledi.

        Siyasi olaylara el atması Bigelow’un kariyerinde gerileme devresini başlattı

        Erkek filmlerinin yönetmeni düşüncesi ise 2000’lerde ‘savaş’ ve ‘siyasi olaylar’ çevresine transfer oldu. 1960’larda bir Rus denizaltısının nükleer tehdide dönüştüğü “K19: The Widowmaker”ın (2002) ardından “Ölümcül Tuzak” (“The Hurt Locker”, 2008) ile Irak Savaşı’nı odağına aldı yönetmen. Bunların birincisinde İngilizce konuşan ve yarım akıllı Rus karakterlerle Soğuk Savaş’ın büyük düşmanı alaşağı edilirken, ikincisinde Irak karşıtı militarist bir söylem ‘beyaz Amerikalı ana karakter’ yoluyla canlandırıldı.

        Bigelow bu sefer ise Usame Bin Ladin’in 1 Mayıs 2011’deki yakalanma operasyonunda yaşananların ‘çevresi’ne odaklanıyor. Senarist koltuğunda “Tanrının Vadisinde” (“In The Valley of Elah”, 2007) ve “Ölümcül Tuzak” gibi liberal gözüküp alttan alta milliyetçilik ve savaş yanlılığı aşılayarak ‘beyin yıkayan’ eserlerin müsebbibi Mark Boal oturuyor. Bu iki eserde Irak halkını küçük duruma düşürürken, kendi ülkesinin aklanmasını sağlayan ve ABD’nin savaşta şiddet uyguladığını asla kabul etmeyen bir ideolojik tavır görmüştük.

        Senaryonun ‘tamamen gerçek olma’ derdini taşımaması avantaja dönüşüyor

        “Zero Dark Thirty” ise belki de gerçek bir olay üzerine gittiğinden bilinmez bu konuda ‘net’ adımlar atmıyor. 158 dakikalık süresi boyunca Pakistan’da Amerikan konsolosluğunda çalışmaya başlayan kadın ajan Maya’nın araştırması ve arayışına odaklanıyor. Bu durum büyük oranda Jessica Chastain’in yeteneği ve inandırıcılığıyla ana omurgaya odaklanmamızı sağlarken, karşımıza da liberal bir yaklaşım çıkarıyor. Öyle ki burada gerçek anlamda ABD kaynaklı bir terörist timi var.

        Bizim odaklandığımız da onun bireylerinin işkenceye, kafa koparmaya, baskına, saldırıya, çatışmaya odaklanan, şiddet yanlısı olduğunu anlatan bir süreç. Bu konuda Boal-Bigelow ikilisi hiçbir şeyin ‘yüzde yüz’ gerçek olmadığı avantajını ‘verisel sorgulama’ açısından arkalarına alınca ise aslında olup bitenler adına öyle ya da böyle bir ‘kurmaca damar’ canlanıyor. Zira Bin Ladin’in yakalanmasına kadar uzanan süreçte birçok teröristle çekişmeyi ve mücadeleyi anlatan bir terör gerilimi izliyoruz nihayetinde.

        İşkenceyi lüzumlu, Müslümanları ‘insan dışı’ gösterdiği bölümler var

        Bu bağlamda da zihnimizde “Kuşatma” (“The Siege”, 1998) ve “Akılalmaz” (“Unthinkable”, 2010) gibi Müslümanları/Arapları karşısına alan aynı formüldeki eserler canlanıyor. Bunlardan ikincisinin işkenceyi ‘lüzumlu’ gösterip şiddet aşıladığını unutmak mümkün değil. Ancak Bigelow, açılış sekansındaki uzun bölüm dışında işkenceyi özendirmiyor. Aksine bu durumdan uzak durarak CIA timini bir anlamda ‘haklı’ ve ‘polyannacı’ bir konuma sokuyor.

        Bu yaklaşımı ‘CIA hiç işkence yapmamış mı?’ olarak yorumlamak ve tepkiyle karşılamak ise gayet doğal olabilir. Bu konuda titiz bir tutum göremiyoruz açıkçası. Buna paralel olarak bir sekansta teröristlerden bir tanesinin ‘intihar bombacısı’ kimliğiyle havaya uçması da, ‘onlar her zaman bomba taşır, insan değiller’e kadar götürüyor olayı. Ancak genel anlamda bu ‘militarist’ ve tüm dünyayı ‘Ortadoğu’ya yönlendiren tavır filmin ruhuna sinmiyor.

        Kapanış sekansı Amerikancı bilinci rahatsız etmiş olabilir

        Aksine liberal bir bakış açısı hakimiyet kurarken, nihai yakalama/baskın sekansındaki ‘fütursuzca herkesi öldürdüler, onlardan biri de Bin Ladin’di’ çarpıcı gerçeği bir ‘tersine söylem’ getiriyor. Bu sayede Pakistan’daki yakalama ekibinin insansızlıkta son noktaya kadar gelip hiçbir özgürlük fark etmeksizin, bizim Abdullah Öcalan’ın ‘adalet’ sıkıntısına benzer bir davranış sergilediği ortaya çıkıyor. Bin Ladin’in değil de alınan-çalınan malların önem arz etmesi, onun sadece bir fotoğraf makinesi flaşındaki ‘küçük kare’ olarak kalması durumun vahametini ortaya koyuyor.

        Hiçbir insanı umursamadan bölgedeki herkesi tarayan Amerikan askerlerinin bu tutumu, adeta bir ‘makineleşme’ durumuna ve savaşın içeride bir ‘afyon’ etkisi yaratıp ‘karşınıza çıkan farklı etnik gruplardan, dinlerden, ırklardan kişileri nüfus cüzdanına bakmadan öldürün!’ emir kipine yol açtığına dikkat çekiyor. Bu umursamazlık da yetiştirilme sürecinin yol açtığı beyin yıkanmasıyla açıklanıyor. Yani Hollywood’un sinemayı kullanma şeklinin bir benzeri diyebiliriz.

        İnsan hatası mı, yoksa gelişigüzel bir kelle avcılığı mı?

        Zaten Bigelow’un filmini ‘zaman dilimi’ne göre parçalara ayırırken bir bölümün ismini ‘insan hatası’ olarak koyması manidar. Bu sayede bir tahtanın üzerine terörist olup olmadığını bilmediğimiz ‘hedefteki kişiler’in rastgele dizildiğini göstermesi ise ‘incelenesi’ olarak anılabilir. Bu sayede ABD’nin CIA timinde yaşanan bu ‘kelle avcılığı’ durumunun neredeyse western doğasının geri kalmışlığı ve medeniyetsizliği ile özdeşleştirilmesi kaçınılmaz oluyor.

        Bu durumun ırkçılık, emperyalizm ve ayrımcılık bazında bir sisteme dönüştüğü de hissettiriliyor. Çarklıların içinde ana kadın karakterin mücadelesi bir anlamda gerçekleri açığa çıkarmanın irade öyküsüne dönüşüyor. Bu da tutuyor diyebiliriz. Bigelow, 158 dakikalık sürede gerekli bilgileri belli sıkıntılarına karşın ‘el kamerası gerçekliği’nin katkısıyla veriyor. Olayı aydınlatma adına ‘çok canlı’ olmasa da usturuplu yollar izliyor. Bir anlamda ‘görsel’ açıdan Amerikan sinemasının Gillo Pontecorvo’su ya da Paul Greengrass’ı olmak için uğraştığını kanıtlıyor.

        Bir görsel miras bırakabilir

        Cinema-vérité anlayışına kayan doğal ışık yüklü yaklaşım son sekansta ise bir kurgu dehasına dönüşüyor. Paralel kurgu kullanımına yüklenen ve asla karanlıktan-gece görüşünden çıkılmayan bu kısım “Kara Şahin Düştü”nün (“Black Hawk Down”, 2001) bir sahnesini de hatırlatmıyor değil. Yönetmen, bu konuda becerikli gözükürken, doğal renklerin iticiliğinden asla vazgeçmemesi bir tarafa sıçramalı kurgunun birleştiriciliğini yakın ile orta planlara sıkıştırmasıyla da filmine bir tutarlılık ve denge getiriyor.

        Soğukkanlılığı bir şekilde bu anlatı modelini uygulayan, “Yeşil Bölge” (“Green Zone”, 2010), “The Situation” (2006), “Krallık” (“The Kingdom”, 2007), “Syriana” (2005) örneklerinde gördüğümüz şekilde hissettiriyor. Ama elbette “The Situation” kadar muhalif, çift taraflı ve çarpıcı ya da “Yeşil Bölge” kadar tempolu ve psikolojik olamıyor. “Zero Dark Thirty”, daha ziyade tarihi gerçeklik üzerine yaptığı yorum ve bunun seneler üzerinden çıkardığı yol haritası ile dikkat çekecek. Bu konuda bir görsel mirasa dönüşürse de şaşırmamak lazım.

        FİLMİN NOTU: 5.5

        Künye:

        Zero Dark Thirty

        Yönetmen: Kathryn Bigelow

        Oyuncular: Jessica Chastain, Mark Strong, Stephen Dillane, Joel Edgertone, Jason Clarke, Jennifer Ehle

        Süre: 158 dk.

        Yapım yılı: 2012

        DERSİMİZ: LINCOLN

        Amerikan tarihinin eşitlikçi, köleliği bitiren başkanı Abraham Lincoln, bu açıdan biraz Atatürk’ün yerine konabilir. Spielberg de bu önemli figürü ‘muhalif’ eğilimli, 19. yüzyıl tabanlı ‘klişe bir klasik biyografi’ ile tanımlamaya çalışıyor. Ancak konunun ve karakterin duygusallığına kendini fazla kaptırınca Amerikan ilkokullarında gösterilecek bir sözlü tarih çalışmasının ya da TV kanallarında yayınlanan ulusa sesleniş konuşmalarının ötesine geçemiyor. “Lincoln”ü izleyince büyük oranda bizim “Dersimiz: Atatürk”ün Janusz Kaminski’nin ustalıklı sinematografisiyle yoğrulmuş haliyle yüzleşiyoruz. İçimizden de ister istemez Spielberg’e ‘sinemanın tanımı değişti de, biz mi bilmiyoruz?’ diye sormak geliyor.

        Amerikan halkının kendisiyle veya dünya tarihi ile imtihanını en doğru gözlemle yansıtan figürlerden biri Spielberg. Elbette ‘doğru’ derken özündeki ‘milliyetçi’ duruşu ve damarlarındaki ‘emperyalist’ kanı da unutmamak lazım. Ama “Güneş İmparatorluğu” (“Empire of the Sun”, 1987), “Schindler’in Listesi” (“Schindler’s List”, 1993) ve “Münih” (“Munich”, 2006) bana kalırsa onun en iyileri arasında rahatlıkla ilk sıralara konulabilecek eserler. Hatta gerçek hikayeleri perdeye aktarma konusunda da başarılı bir isim kendisi.

        Eşitlikçi figür, doğru bir sinemayla sarılmıyor

        Yönetmenin tür sinemasıyla uğraşıp yaptığı A sınıf rötuşlara ise hiç değinmiyoruz. Ama kariyerinde bir ‘tarihi’ meseleli dram, bir tür filmi odaklı akışı bu sefer birincisiyle canlandırdığını söyleyebiliriz. “Lincoln” (2012) bu konuda cumhuriyetçi Amerikan başkanının ‘işlevleri’ ve ‘kölelik’le eşitlikçi mücadelesi adına ilgi çekici. Büyük oranda da bir kahramanlık, bir cesaret ve bir karşı gelme öyküsünün temellerini atıyor.

        Buna ulaşırken karşımıza çıkarılanlar ise nedense ‘biyografi’ adına çok doğru değil. Spielberg, klasik biyografi kalıplarını kullanırken Janusz Kaminski’nin ustalığı ve Michael Kahn’ın anlık kare bağlama becerisi dışında hiç de iyi bir sınav vermiyor. 19. yüzyıl adına bir gelenek, estetik, renk paleti geliştirmektense işi görüntü yönetmeninin omuzlarına yüklüyor. Bu da Kaminski’nin arka planda gri, kahverengi gibi ‘eskitme ve soğutma etkisi yaratan’ renkleri işlemesini, ışığı da ona göre yalıtmasını sağlıyor.

        Sözlü tarih çalışması olarak belge adına önemseyenler olacaktır

        Kare kare bakınca “Lincoln”, usta işi tabloları inceleme etkisi yaratabilir. Ancak iş bunun önünü doldurmaya gelince Spielberg, her ne kadar Yahudi bilincine sahip bir ‘direnişçi’ olmayı sevse de tabiri caizse sendelemiş. Bu durum 150 dakika boyunca Tony Kushner’ın hikaye kurgusunu bozan senaryosunun didaktik diyaloglarını ‘ağır tempo’ ile taçlandırmış.

        Abraham Lincoln’un, neredeyse monologlarla verdiği dersler, atladığı eşikler ve mücadelesi ‘nokta atışı replik’lerin ötesinde bir sinemasal duruşa ulaşamamış.. Sabit kamera kullanımının ve yakın-orta planları gözlemleme amaçlı kamera kaydırmalarının sanki bir ‘sinema filmi’nden ziyade sözlü tarih çalışması çıkarmayı hedeflediği görülebiliyor. Monologlar ve nokta atışı diyaloglar da açılıştan itibaren pelikülü esir alıyor. Bu da bölük pörçük bilgilerin üzerimize atılıp klasik biyografinin en eski kurallarının uygulandığı, böylece “Beni Orada Arama”yı (“I’m Not There.”, 2007) bırakın Eastwood’un “J. Edgar”ındaki (2011) ‘döneme uygun renklerin tutarlılığı-ihtişamı’nı dahi tutturamayan bir yapıtı beraberinde getiriyor.

        Abraham Lincoln’ün lider profilinin özellikle üzerine gidilmiş

        “Lincoln”, Spielberg’in en duygusal ve kişisel işi olabilir. Ancak bu durum ister istemez “Dersimiz: Atatürk”te (2009) deneyimlediğimiz ‘Atatürk’ün verdiği ilkokul dersi’ tanımının sinematografik kalitesi yükseltilerek aynı dramatik yapıyla sunulmasına hizmet ediyor. Buna paralel olarak Daniel Day-Lewis’in karaktere uyumu ve döktürmesi, ‘şov’ olsun diye sürekli ‘sahne’ önüne davet edilen Lincoln’ün profilden, önden ve amorstan gösterilmesiyle karşılık buluyor sadece. Kaydırmalar ve sabit kamera tercihleri ise mahkeme sahneleri dışında büyük oranda bu çekim ölçekleri için kullanılıp ‘ulusa sesleniş’ hedefini doldurmaya yarıyor gibi.

        Büyük oranda da didaktizm, kendimizi bir Amerikan ilkolunun sıralarında öğrenci olarak hissetmemizi sağlıyor. Neredeyse tamamı kapalı mekanlarda geçen film, anlaşılmaz bir şekilde yapısıyla Spielberg’in ‘görselliğin önemi yok, sözler öne çıkmalı!’ odağına kaymasına yol açıyor. Bir anlamda yönetmenin çocuk karakterlerin hikayelerini anlattığı eserlerindeki alışkanlığı buraya da sıçrıyor. Bu çerçevede Sally Field ve Tommy Lee Jones ise kendilerine gelen ‘kısa bölümler’de ellerinden gelenin en iyisini yapıyorlar. Ama “Lincoln”, son iki senede bu tarihi figürle ilgili üretilen eserlerden hem “Suikast”in (“The Conspirator”, 2010), hem de “Vampir Avcısı: Abraham Lincoln”ün (“Abraham Lincoln: Vampire Hunter”, 2012) altında kalmaktan kurtulamıyor.

        FİLMİN NOTU: 4.1

        Künye:

        Lincoln

        Yönetmen: Steven Spielberg

        Oyuncular: Daniel Day-Lewis, Sally Field, Tommy Lee Jones, Joseph Gordon-Levitt, Jackie Earle Haley, David Strathairn, James Spader

        Süre: 150 dk.

        Yapım yılı: 2012

        ÇEMBERİN İÇİNDE KALMAK ÖNEMLİ Mİ?

        Dünyadan soyutlanmış bir Ortodoks manastırındaki ‘yasaklı lezbiyen ilişki’nin ardından gelen muhafazakar ‘şeytan çıkarma’ seanslarının filmi denebilir. Christian Mungiu’nun alışık olduğumuz Çavuşesku rejiminin otoriter düzenine karşı özgürlükçü mücadelesini, ‘alegorik’, ‘cüretkar’ ve ‘sosyopolitik’ tanımlarla işlediği eserlerinin ikincisi “Tepelerin Ardında”. Büyük oranda da ‘şeytan çıkarma filmleri’ adına “Requiem” kadar hiççi bir noktaya gidip onun üzerine 'lezbiyen rahibe'

        yerleştirmesiyle “Black Narcissus”tan “Dark Habits”e atlayan, minimalist sinema adına güçlü bir süreç dokuyor. Dini inancın ve teolojik eğilimlerin ilkelliğe yol açabileceğini iddia etmesiyle de “Pi’nin Yaşamı” ve “Uçuş” gibi dinci filmlerin çekildiği yıl içinde yerinde bir mesaj kaygısı taşıyor.

        Romen Yeni Dalgası’nın Corneliu Porumboiu ve Cristi Puiu ile birlikte en ‘öncü’ figürlerinden biri… Christian Mungiu, 2007’de çektiği “4 Ay, 3 Hafta, 2 Gün” (“4 luni, 3 saptamâni si 2 zile”) ile kendi geleneklerini ortaya dökerken, minimalist bir yaklaşımla yoluna devam edeceğini kanıtladı. Onun gözünden yürüyen, plan sekanslarla örülü, otoriter rejime karşı çıkan özgürlükçü meseleli filmler “Tepelerin Ardında” (“Dupa Dealuri”, 2012) ile koyduğu hedeflere kaldığı yerden devam ediyor.

        Özgürlüklerin kısıtlandığı dönemden doğru meseleler buluyor

        İlk filmdeki yasadışı kürtaj sorununun yerini burada bir Ortodoks manastırında şeytan çıkarma meselesi alıyor. Nasıl zamanında İtalyan sineması Mussolini ile uğraştıysa Romen sineması da alttan alta Çavuşesku’yu topa tutan yaşam biçimleri ve merkezi karakterler buluyor kendisine. Mungiu, vatandaşlarıyla karşılaştırınca bu konuda daha cüretkar, feminist ve dramatik virajlardan geçeni… Özgürlükleri kısıtlama adına oluşturulan kurumların çevresinde bir ‘sinemasal yol’ açmayı hedefliyor. Burada da hedef biraz dinin işleyiş şekli ve bir anlamda aydınlanıp rahip/rahibe olan insanların düştükleri asap bozucu durumlar aslında.

        Yükselen Romen sinemasının ‘kadın karakter’ temsilcisi olarak anılabilecek yönetmen, “4 Ay, 3 Hafta, 2 Gün”de bir annenin dramını, burada bir lezbiyen aşkın yasaklanmasına kadar götürüyor. Hıristiyanlık bazlı şeytan çıkarmayı göstermelik bir ‘ötekileştirme’ durumu olarak devreye sokup onun üzerinden eşcinsel özgürlüğün lime lime edilmesini araştırma olanağı buluyor. Karakterlerini bir boşluğun içine, Orta Çağ kurallarını hatırlatan bir ‘düzen’in göbeğine atıyor.

        Düzen temsilcisi bir kurum

        Bu durum yönetmenin aynı görüntü yönetmeni Oleg Mutu’yla çalışmasına karşın ilk eserine göre daha az sallanan kamera tercih etmesi ya da sabit kameraya kaymasıyla canlanıyor. Çok sevdiği kaydırma hareketleri devam ederken, burada daha geniş alan sayesinde baş arkasından çekilmiş dış mekandaki uzun planlar da yer yer devreye giriyor. ‘Tepelerin ardında’daki ‘arabaların bile alınmadığı’ manastır, yabancılaştırılmış, alegorik otoriter düzen temsilcisi olarak konuşlanıyor.

        Büyük oranda da “Black Narcissus” (1947), “Viridiana” (1961) “Kötü Alışkanlıklar” (“Entre Tinieblas”, 1983) gibi eserlerde gördüğümüz rahibeleşme hikayesinin bambaşka bir yönü devreye sokuluyor. Yetimhanedeyken beraber olmuş, ondan sonra biri dine sığınıp diğeri hayatını sürdürmüş iki karakterin birleşmesinde gerçek bir iletişimsizlik ve sevgiden koparılma görebiliyoruz. Bunu yapan ise dini figürler, teolojik eğilimler ve dine sığınmak elbette…

        Lekelerden arınmak kolay mı?

        Adeta eşcinselliğin bir hastalık olarak görülmesi böylesi karakterlerin Hans-Christian Schmid’in Dogma geleneğiyle çekilmiş hiççi şeytan çıkarma portresi “Requiem”i (2006) akla getiriyor. Hikaye dışı seslerin asla devreye girmeden, daha ziyade diyalogların ve çerçevelerin her boyutunun anlam yarattığı eser, beyazın, doğal renklerin üzerinden anlam yaratıyor. 2.35:1’in yoğun derinliğinden güç alıp Angelopoulos’u zaman zaman akla getiriyor. Bu ‘hareketlenmeler’ yabancılaştırma, dine hapsetme ya da otoriteye yönlendirme duruşunu ortaya koyuyor. Finalde Mungiu’nun tercih ettiği ‘çamur lekesi’ sembolü ise bir anlamda her şeyi anlatmaya yarıyor.

        Komünist Çavuşesku rejiminin insan hayatını kısıtlaması, adeta herkes üzerinde bir ‘kirli leke’ bırakabiliyor. Bundan kaçmak için ise sadece ‘umut’a sığınmak ana yol olabilir. Ancak daralan çemberden çıkmak da çok mümkün değil. Zira politik zindanların dışarıdan gözükmeyen parmaklıkları o kadar keskin ki çaktırmadan ruhsal, bedensel ve zihinsel hasarlar verebilir. Bir bakmışsınız kendinizi manastır rahibi olarak bulmuşsunuz, bir bakmışsınız Tanrı dışında kimseye inanmıyorsunuz. Bu durum biraz günümüz Türkiye’sini de andırmıyor mu sizce?

        FİLMİN NOTU: 6.8

        Künye:

        Tepelerin Ardında (Dupa Dealuri / Beyond the Hills)

        Yönetmen: Christian Mungiu

        Oyuncular: Cosmina Stratan, Cristina Flutur, Valeriu Andriuta, Catalina Harabagiu, Dana Tapalaga

        Süre: 150 dk.

        Yapım yılı: 2012

        MASALSI BİR ‘ZOR BABA’

        Şüphesiz komedi bir emek işi. Bunu gerçekleştirmek için profesyonel bir ekibe ve doğru bir çıkış noktasına ihtiyacınız var. “Mutlu Aile Defteri” de üç senaristli, üç görüntü yönetmenli, iki müzisyenli bir ekip kurarak sahaya 1-0 önde çıkıyor. Bunun devamında ‘absürt’ karakterlere ve ‘masalsı’ rötuşlara sahip kaliteli bir durum komedisi sunmayı becerip neredeyse her saniyesinde kahkaha attırmayı başarıyor. Bu süreçte büyük oranda yeteneğini kanıtlarken hafif karikatürize tiplemelere ve ‘baba korkusu’na uyum sağlayan oyuncuların üst düzey performanslarının payı büyük. Bu noktada sitcom estetiği de keyifli bütüne katkı yapan bir görsel görüşe dönüşüyor. Yarın vizyona girecek Nihat Durak’ın “Mutlu Aile Defteri”, yerli sinemamızın aradığı komedilerden biri.

        FİLMİN NOTU: 6.2

        Künye:

        Mutlu Aile Defteri

        Yönetmen: Nihat Durak

        Oyuncular: Tuncel Kurtiz, İlker Aksum, Büşra Pekin, Bülent Emin Parlak, Binnur Kaya, Öner Erkan, Goncagül Sunar

        Süre: 90 dk.

        Yapım yılı: 2013

        KEREM AKÇA’NIN VİZYON FİLMLERİ İÇİN YILDIZ TABLOSU

        Anna Karenina: 9.9

        Aşk (Amour): 5.5

        Babamın Sesi: 5.5

        Bana Bir Soygun Yaz!: 1.2

        Bekarlığa Veda (Bachelorette): 5.4

        Bitik Şehir (Broken City): 3.9

        Bulut Atlası (Cloud Atlas): 8.5

        Celal ile Ceren: 4.1

        Cherry’nin Hikayesi (About Cherry): 6

        CM101MMXI Fundamentals: 2

        Çakallarla Dans 2: Hastasıyız Dede: 2.5

        Düşler Diyarı (Beasts of the Southern Wild): 7.8

        Efsane Beşli (Rise of the Guardians): 5.5

        Elveda Katya: 3

        Entrika (Arbitrage): 3.5

        F Tipi Film: 4.6

        G.D.O. Karakedi: 3

        Görünmeyenler: 3.5

        Hobbit: Beklenmedik Yolculuk (The Hobbit: An Unexpected Journey): 6.5

        Htr2b: Dönüşüm: 3.5

        Hükümet Kadın: 1.4

        Jack Reacher: 4.8

        Kanunsuzlar (Lawless): 5.5

        Karaoğlan: 1.2

        Kıyamet Günü (The Impossible): 6.5

        Kibarca Öldürmek (Killing Them Softly): 6.5

        Laz Vampir Tirakula: 4.2

        Mama: 6.1

        Medyum (Red Lights): 3

        Mutluluk Asla Yalnız Gelmez (Un Bonheur N’Arrive Jamais Seul): 4

        No: 3

        Otel Transilvanya (Hotel Transylvania): 7

        Paranormal Activity 4: 1.2

        Parker: 3

        Pi’nin Yaşamı (Life of Pi): 4.5

        Sen Dünyaya Gelmeden (Al Venuto Mondo): 4

        Tepelerin Ardında : 7.6

        Uçuş (Flight): 4.9

        Umut Işığım (Silver Linings Playbook): 6.5

        Yakın Tehdit (Trespass): 4.1

        Zincirsiz (Django Unchained): 5.5

        Zürafa (Zarafa): 3.5

        Not: Yıldızlar, 10 üzerinden verilmektedir.

        ÖNERİLEN VİDEO

        "Türkiye'nin nükleer enerji birikimi diğer ülkelere de katkı sağlayacak"

        Dünya Nükleer Birliği (WNA) Genel Direktörü Sama Bilbao y León, Antalya'da düzenlenen COP31'de Habertürk Enerji Editörü İrem Kuşoğlu Görgü'nün sorularını yanıtladı. Sama Bilbao y León Habertürk'e yaptığı özel açıklamalarda, Türkiye'nin nükleer hedeflerine yönelik "Türkiye'de oluşan bu ekosistem yaln...
        GÜNÜN ÖNEMLİ MANŞETLERİ