Tekrar 'çal'ma Nesli Çölgeçen
Kerem Akça, bu hafta vizyona giren filmleri değerlendirdi
KEREM AKÇA / keremakca@haberturk.com
9 OCAK 2015 FİLMLERİ
Bir meyhane şarkıcısı ile ona aşık olan iki erkeğin 60’larda geçen öyküsüne bakan “Çalsın Sazlar”, dönemini yakalayamayan Nesli Çölgeçen’in ‘seyirciyi kucaklasam yeter!’ naifliğinin kurbanı oluyor. Dizi kalitesindeki çerçeveler ve kurgu geçişlerinin katkısıyla Belçim Bilgin ve Engin Hepileri’nin başarılı performansları dışında sinemasal bir geri dönüş alamıyoruz. Böylece senarist-yönetmen, tam bir ‘kendin çal, kendin oyna’ filmine imza atıyor.
“Züğürt Ağa” (1985) ve “Selamsız Bandosu” (1987) gibi sevilen Yeşilçam komedilerinin yönetmeni Nesli Çölgeçen, zamana ayak uyduramayan isimlerdendir. Günün sinematografik gerekleri, kadraj algısı ve dekupajı ona ağır gelmiştir. “Oyunbozan” (2000) ve “Denizden Gelen”i (2010) izleyince bu durumu idrak etmek mümkündür.
MÜZİK BAĞI NEYİ HATIRLATIYOR?
Bu sayede de sinemacı, sadece göstermelik bir şöhrete dönüştüğünü kanıtlamıştır. Her filminde görüntü yönetmenini değiştirerek, ‘herkesin kucaklayacağı eserler’ çekme arzusunda duygusallığının kurbanı olmuştur. Şimdilerde deneyimli hale gelip, mesele kaygısını iyiden iyiye öne çıkaran yönetmen, belgesel “Son Buluşma”daki (2008) gazi ya da cumhuriyet sömürüsünün ardından “Çalsın Sazlar”da (2014) da bilmesek yılını tahmin edemeyeceğimiz bir dönem filmine imza atıyor.
Elbette ‘müzik’ bağı akla gelince, “Selamsız Bandosu”nu zihnimizin bir köşesinde tutuyoruz. Ancak işin özü öyle değil. Zira burada hafifmeşrep bir meyhane şarkıcısının, iki erkek arasında kalması yansıyor perdeye. Çok iyimser bir yorum yaparsak François Truffaut’nun “Unutulmayan Sevgili”si (“Jules et Jim”, 1963) misali bir aşk üçgeni izliyoruz.
BELÇİM BİLGİN SAHNE ELEKTRİĞİYLE DİKKAT ÇEKİYOR
Ama Onur Ünlü filmlerinden aşina olduğumuz Ahmet Can Çakırca’nın kurgucu koltuğuna geçmesi hiçbir katkı sağlamıyor. Aydın Sarıoğlu’nun sinematografisi ise görsel açıdan değeri olmayan Yeşilçam-zede bir esere alan açıyor. Sinema salonunda izlemezseniz, “Çalsın Sazlar”ın 70’lerde, 80’lerde çekilmiş sinemasız bir aşk filmi olduğunu düşünebilirsiniz.
Zaten temelde Ertem Eğilmez’in ‘kitsch’ (bayağılık estetiği) öğelerle süslü “Sürtük”ü (1965) ile Ömer Lütfi Akad’ın “Vesikalı Yarim”inin (1968) ana karakterlerini birleştiren bir merkezi tipleme canlanıyor. Belçim Bilgin’in bugünün Türkan Şoray’ı olup olmadığı tartışılır. Ancak oyuncu, “Çalsın Sazlar”da onun mimiklerini, hareketlerini ve aksesuarlarını, bu filmlerde iz bırakan karakterleri gözlemleyerek yorumluyor.
NAİF BİR HÜZÜN TAMLAMASININ KURBANI
Bunu da becererek yetenekli olduğunu, güzelliğin ve sempatinin ötesinde bir filmografi oluşturduğunu kanıtlıyor. Engin Hepileri’nin meyhaneci tiplemesinin, Rum aksanını abartmadan verebilmesi, melez kimlikle dikkat çekiyor. Caner Cindoruk’un rekabetçi karakteri, idare ediyor gibi gözükse de bu üçlünün en altına yerleşiyor. Oyuncunun her zamanki ‘Oscar’lık rol kestim!’ iddiası, özgüveni biraz yama ve karikatürize duruyor.
Nesli Çölgeçen’in ‘naif bir hüzün’ ile seyirciyi kucaklayan bir film üretme hedefi “Çalsın Sazlar”ın esas problemi… Görsel yapıya bakınca bugünün dizi kalitesini aratmayan eserin, zaman zaman kadrajlardaki oyuncuları kaçırdığı veya açıları umursamadığı çok belirgin. Zamanlar arası geçişi anlatan kurgu hamleleri ise sanki Flash TV kitlesine uygun gibi... İşin en tuhafı da tüm bu kırılganlığı iki saate yayma arzusu. ‘Mahallenin Muhtarları’, ‘Ekmek Teknesi’, ‘Sultan Makamı’ kıvamındaki mahalle görüntüsü, bir A sınıfı dönem filmindeymişçesine tertipleniyor üstelik…
FAZLA ÖZGÜVEN SEYİRCİ USANDIRIR
Zira yönetmen, kendine gereğinden çok güveniyor. ‘Bu kadar özgüven fazla!’ dedirtiyor. Oyuncularla ilişkisi güçlü, ama dönemi yansıtmaya korkan bir eserin kabuklarından çıkamaması biraz “Güz Sancısı”nın (2009) imkan darlığını akla getiriyor. Ama oradaki gibi siyasi bir söylem ya da kostüme, aksesuara yüklenen bir zenginlik burada yok.
Sanki ‘müzik’ ile ‘aşk’ı aynı potada eritirken, ‘komik’ duran yan karakterlerle de bir ‘Eyyvah Eyvah’ serisi şekli verilmiş filme. Ama böyle anlarda ne sazlar çalıyor, ne kızlar oynuyor. Oyuncuların yetenekleri ve mimikleriyle sınırlı kalmış, TV ekranında tutarlı durabilecek bir sinema eseriyle yüzleşiyoruz. Sadi Celil Cengiz, Serhat Özcan gibi isimler hiç güldürmüyor.
FİLMİN NOTU: 2.9
Künye:
Çalsın Sazlar
Yönetmen: Nesli Çölgeçen
Oyuncular: Belçim Bilgin, Engin Hepileri, Caner Cindoruk, Can Kolukısa, Devrim Yakut, Serhat Özcan
Süre: 119 dk.
Yapım yılı: 2014
BÖYLESİ GÖRÜLMEDİ
Orta yaşlı bir kadın oyuncunun döneme ayak uydurma sancılarını mercek altına alan “Yıldız Haritası”, “Videodrome”, “Çarpışma”, “Müthiş Yemek” gibi başyapıtlarıyla bilinen Kanadalı kült yönetmen David Cronenberg imzalı. Hollywood, Hollywood olalı böyle yapay, böyle pespaye bir taşlama görmemiş olabilir. Sadece Julianne Moore yeterli değil maalesef…
Cronenberg daha ziyade body-horror (bedensel korku filmi) alt türünü benimsediği, bilimkurgu-korku filmleriyle örülü 1969-1986 arasındaki ilk dönemiyle bilinir. Ama 1988’den sonra beden-teknoloji ilişkisini öne çıkaran gerçekçi ve olgun filmlere de imza atmıştır. 2000’lerin başında bambaşka bir yola sapan kült sinemacı, cinsellik ve şiddeti yan unsur olarak kullanan, psikolojik gücü yüksek suç filmlerinin içinde buldu kendini. “Cosmopolis” (2012) ise camp (bilinçli bayağılık estetiği) tiyatro estetiğiyle bu alanda ayrı bir kapı açtı sanki.
Elbette bu dönemde “Şiddetin Tarihçesi” (“History of Violence”, 2005) gibi bir başyapıt çıkmıştı. Ama “Shivers” (1975), “Hastanede Dehşet” (“The Brood”, 1979), “Videodrome” (1983) gibi yapıtlarla anılan bir adamın “Şark Vaatleri” (“Eastern Promises”, 2007) gibi senaryosal sıkıntıları olan geleneksel bir gangster filmine imza atması hakikaten tuhaftı.
YAPAYLIKTAN BESLENEN HOLLYWOOD TAŞLAMASI
Burada ise Cronenberg, tiyatroyla ilişkisini güncellediği evrenin dehlizlerinden sesleniyor. “Cosmopolis”te zenginliğin, yozlaşmanın, hedonizmin getirdiği inadına ‘yapaylık’ Robert Pattinson’ın kan emici tiplemesine yakışmıştı. Fassbinder’in de camp renklerle örülü renkli tiyatro estetiği (bkz. “Bitter Tears of Petra Von Kant”) bu durumdan “Taksi Şoförü”nün (“The Taxi Driver”, 1976) modelini akla getiren bir ‘şehirde suç’ temsili çıkarmıştı. “Şiddetin Tarihçesi” ve “Örümcek” (“Spider”, 2002) ile paralellik kurulurken, arkadan da ince, grotesk bir mizah akmıştı.
“Yıldız Haritası” (“Maps to the Stars”, 2014) yönetmenin kariyerindeki ilk Hollywood taşlaması örneği. Sanki “Bebekler Vadisi”nin (“Valley of the Dolls”, 1967) ya da “Oyuncu”nun (“The Player”, 1992) minimalist versiyonuna dönüşüyor. Moore, Gloria Swanson’ın Norma Desmond’ı (bkz. “Sunset Bulvarı”) kadar ciddi olmayan, ikiyüzlü ve hafifmeşrep bir oyuncuyu canlandırıyor. Havana Segrand, bazı kişilerin yatağına girip şöhrete uzanmak zorunda kalmış, sektör dedikodusunu da boş laflara dayandıran bir karakter.
DİYALOGLAR VE OYUNCULUKLAR ZAYIF
Daha çok dizilerle bilinen Bruce Wagner, diyalogları aşırı şiirsel ve kitabi hale getirince karakterlerin hiçbiri yaşamıyor. Moore, inadına kötü oynuyor ve bunu beceriyor. Mat renklerle cüretkar anlara açılarak da ‘iz bırakma’ şansı yakalıyor. Üçlü ilişki sekansı bir yana iki psikolog terapisi sekansındaki orgazm numarası, Robert Pattinson’la arabada geçen seks sahnesi derken, yoğun çıplaklıkla da bu yaşa rağmen hiçbir şeyden çekinmediğini kanıtlıyor. Sanki “Kanıt Vücutlar”ı (“Body of Evidence”, 1993) hatırlatan boyutsuz bir erotik-gerilim canlanıyor. Moore ise oradaki cesaretini koruyor!
Ama Wasikowska, Cusack, Pattinson, Williams ve Gadon, kötü performanslarıyla olumsuz anlamda dikkat çekiyorlar. Gadon, Moore’un genç doppelgänger’ı ya da onun yerine geçecek yeniyetme oyuncu modeli olarak hem ses tonu, hem görünümüyle bayağı öğelerle sarılıyor. Hayaletimsi kimliğe adapte olamıyor. Cronenberg’in orta plan odaklı, oyuncuları öne çıkarırken kaydırmayı fazla kullanmayan durağan tarzı yapaylıklara, grotesk öğelere yaslanıyor. Son 20 yıldaki olgunluğunu taşımıyor.
RUSS MEYER Mİ GEREKLİYDİ?
En iyi ihtimalle ‘Melrose Place’ kıvamında bir pembe dizinin, bir cinsel istismar filminin ya da bir çöp (trash) filmin içinde hissediyoruz kendimizi. Bundan 50 sene sonra yönetmenini görmeyen birine izletseniz, “Yıldız Haritası”nın sexploitation (cinsel istismar filmleri) dönemine ait olduğunu düşünebilir. 2000’lerde Cronenberg özelinde canlanan ‘suç’ meselesi de devreye girince, sanki “Şöhret Tepesi” (“The Canyons”, 2013) ile kurulan bağ kuvvetleniyor. Bu noktada çıplaklık/seks oranı, kült sahneleri, canlılığı ve pespayeliğiyle bilinç aşılayan, “Bebekler Vadisi”nin 1970 tarihli Russ Meyer imzalı grotesk devam filmi akla geliyor. “Yıldız Haritası”nın yapamadığı her şey orada becerilmişti zira…
Hollywood, Hollywood olalı böyle yapay ve kötü bir taşlama görmemiş olabilir. Onca yönetmen düşler ülkesiyle ilgili film çekti ama böylesi ne geldi ne geçti… Finaldeki üst açının ne işe yaradığını ise kimse bilmiyor olabilir. Yönetmenin ‘hayalet’ motifinin üzerine uzun süredir ilk kez bu kadar bariz gitmesi ise ilk dönemine dönüş sinyalleri vermesine bağlanabilir.
FİLMİN NOTU: 2.5
Künye:
Yıldız Haritası (Maps to the Stars)
Yönetmen: David Cronenberg
Oyuncular: Julianne Moore, Mia Wasikowska, Robert Pattinson, Olivia Williams, Sarah Gadon, John Cusack
Süre: 111 dk.
Yapım yılı: 2014
MIKLOS JANCSO SENİ DUYMUYOR
Geçen yıl Cannes Film Festivali’nde Belirli Bir Bakış bölümünden zaferle ayrılan “Beyaz Tanrı”, bir çocuk ile köpeğinin ilişkisini Hollywood duygusallığıyla sararak samimiyetinden koparıyor. Filmi usta Macar yönetmen Miklós Jancsó’ya adayan Kornél Mundruczó, ‘tehlikeli temalar’ı kavrama becerisini bu kez sergileyemiyor. “Sivas”la övünmemizi sağlıyor.
“Johanna” (2006), “Delta” (2008) gibi eserleriyle dünya sinemasına iyiden iyiye ısınan Kornél Mundruczó, çoğu kişiye göre György Pálfi ile beraber 2000’lerin en iyi Macar yönetmenidir. Hollywood’a transfer olan isimleri bir kenara ayırınca bu tablo gayet doğal. Ancak bu konuda geleneğe dönüşmek, bir kimlik oturtmak önemli. Açıkçası Mundruczó’nun tehlikeli meseleleri ele alırken dengeli yaklaşımıyla Béla Tarr’dan esinlendiği söylenebilir mi emin değiliz.
NASIL BİR SAYGI DURUŞU?
Yönetmen “Delta”da iki kardeşin enseste kayan ilişkisini, “Johanna”da hastalara bedenini sunan keş bir kadını ele alması derken “Beyaz Tanrı”da (“Fehér Isten”, 2014) köpek dövüşlerini inceliyor. Ancak bunu yaparken çıkış noktası aşırı minimal gibi. Babasının bir köpeği dışarı salmasıyla birlikte onu kurtarmak isteyen 13 yaşındaki kız, Hollywood anlatılarını akla getiren bir duygusallık depoluyor.
Finalde ‘Fareli Köyün Kavalcısı’na varan abartı, paralel kesmelerle, şiddetle kurulan anlatıyı doyuruyor. Hatta bu konuda fazlasıyla işlevsel olmaya, egosantrik durmaya çalışıyor. “Beyaz Tanrı”, 2014’te vefat eden Jancsó’ya saygı duruşunda bulunsa da onun dahiyane kaydırmalı plan sekanslarını içermiyor. Sıra dışı Euripides uyarlaması “Elektra, My Love”ı (“Szerelemem, Elektra”, 1974) gibi minimal koreografilere de sahip değil.
TEMELE İNMEDEN KAYBOLAN ANLATI
Mundruczó, “Delta” ile “Duyarlı Evlat – Frankenstein Projesi”nin (“Szelíd Teremtés - A Frankenstein-terv”, 2010) mesafesini, samimiyetini buraya taşıyamıyor. “Miss Bala”da (2011) da kaydırmalı enfes uzun planlar çıkaran görüntü yönetmeni Mátyás Erdély’dan kopmak anlayışı değiştirmiş. Koşan köpekler, sıçramalı kurgu fazlası, yüksek tempo ile “Koş Lola Koş”a (“Lola Rentt”, 1998) ikiyüzlü bir yeğen armağan etmek istiyor sanki. “Beyaz Tanrı”, Nuri Bilge Ceylan’ın “Lassie”yi (1954) çekmesiyle oluşabilecek garip durumu akla getiriyor. Ajitasyon noktasına giderken kırılganlaşan müzik ve kurgu, bu yama ambalajı geçerli kılıyor.
Omuz kamerasına yüklenip mat renklerden beslenen sinematografi, her şeyin tuzu biberi oluyor. Eklektik bir yola saparken, aileden kopuşu neredeyse büyük bir trajedi olarak resmediyor. Böylece üslubun temele inmeden kaybolması kaçınılmaz hale geliyor. Burada kullanılan eğitimli köpek sayısının fazlalığı, kameranın aşağı inmesiyle bir emeğe dikkat çekiyor. Ama film bazında bakınca Kaan Müjdeci’nin aynı yıl çekilen gerçekçi, mesafeli ve üslup sahibi “Sivas”ıyla (2014) övünmek bizim adımıza sevindirici oluyor.
FİLMİN NOTU: 4.5
Künye:
Beyaz Tanrı (Fehér Isten)
Yönetmen: Kornél Mundruczó
Oyuncular: Zsófia Psotta, Sándor Zsótér, Lili Horváth, Lili Monori
Süre: 119 dk.
Yapım yılı: 2014
ELDEN KAÇIRILAN ABSÜRD SKEÇLER
Çektiği hiçbir sahneyi atamayıp süresini uzattıkça uzatan, bu sayede de samimi komedi anlayışını çöpe atan bir eser. İlk film olmasına şaşırmadığımız “Bana Masal Anlatma”, kimi oyuncularıyla parlama çabasında, ama sanki onlara açılan alanın uçuruma dönüşmesiyle yolunu kaybediyor. Burak Aksak’ın kaleminden güldüren skeçler çıkmasına karşın, bu yapıt Onur Ünlü kalibresinde bir absürd komedi filmine dönüşemiyor.
Saf bir dolmuş şoförünün hikayesine uzanan “Bana Masal Anlatma” (2014), ‘Leyla ile Mecnun’ ile ünlenen senarist Burak Aksak’ın hayalini gözler önüne seriyor. Ama her ilk film beraberinde kimi aksaklıklar, acemilikler getirir. Burada da her şeyin tıka basa doldurulduğu izlenimini ediniyoruz.
GÜLDÜREN BÖLÜMLER VAR
BKM’nin kurmaya alışık olduğu ‘mahalle manzarası’, yine başrolde. Kalbi iyilikle dolu adamın, hayalindeki kıza ulaşma arzusu elbette fazlasıyla üzerinde durulabilecek bir mizah damarı. Filmde ‘cenazeye götürme sekansı’ gibi müthiş yazılmış, kahkaha attıran bölümler var.
“Bana Masal Anlatma”yı eğer yarısında uyuyakalıp 30 dakika sonra gözünüzü açsanız dahi yakalayabilirsiniz. Bunun sebebi filmin dramatik yapıdan kopuk skeçlerden oluşması ve dizi izleyicisinin kolay tüketim alışkanlığına göre inşa edilmesi. Cengiz Bozkurt, Said Celil Cengiz, Yılmaz Erdoğan ve Gökçe Bahadır özellikle başarılı performanslar çiziyor kabul edelim.
YÖNETMENİN KURGUSU MU?
Ama bunların tamamı sanki “Çok Filim Hareketler Bunlar”ın (2010) ‘antolojik film’ denemesinde, yönetmenin becerisiyle işleyen anlatı metodunu akla getiriyor. Oradaki gibi aralara serpiştirilen ünlü isimler hiçbir şeye değmiyor. TV ekranına uygun dekupaj ve griye batırılıp boyutlu olması engellenen sinematografi, bir özensizlik getiriyor. Türksoy Gölebeyi kendi kendini rezil ediyor.
Fantastikle bağ konusunda Onur Ünlü kadar zeki olamayan Aksak, senaryosuna bu özelliği ilave edememiş. Bu yoldan ilerlerken ise aslında ipi elinden kaçırmış. Skeçlerin yorucu hale gelmesi, filmin başlangıçtaki enerjisini yavaş yavaş kaybetmesine yol açıyor. ‘Hiçbir şey atamadım’ izlenimi, yönetmenin kurgusu versiyonları hatırlatan ve sarkan süresiyle eleştirilebilecek bir esere malzeme oluyor.
FİLMİN NOTU: 2.3
Künye:
Bana Masal Anlatma
Yönetmen: Burak Aksak
Oyuncular: Fatih Artman, Hande Doğandemir, Gürkan Uygun, Cengiz Bozkurt, Yılmaz Erdoğan, Cihan Ercan, Said Celil Cengiz, Gökçe Bahadır
Süre: 108 dk.
Yapım yılı: 2014
BU KEZ NEREYE KOŞUYOR?
Ailesinin haklarını korumaya ant içmiş Bryan Mills’ten, Liam Neeson’dan 60 yaşında aksiyon kahramanı yaratan serinin üçüncü halkası… Bu kez Los Angeles’ta adını temizlemek ve marifetlerini sergilemek isteyen ana karakterin peşine takılıyoruz. Elbette ‘intikam aksiyonu’, en çiğ ve ucuz haliyle canlanıyor. Ama “Takip 3: Son Karşılaşma”, yönetmeninin katkısıyla ilk filmin seviyesinin birazcık üzerine koyuyor.
EuropaCorp, Luc Besson’un kurduğu bir kurum. ABD ağını da sağlam tutan işlerle ise para kazanmaya çalışıyor. 2008’de “96 Saat” (“Taken”), 25 milyon dolarlık bütçesine 145 milyon dolarlık bir hasılat getirerek Hollywood geliriyle yapımcısını sevince boğmuştu. 2012’de çekilen ikinci filmin ardından bu sene de üçüncü film şansını deniyor.
HEYECAN LOS ANGELES’TA SAHNE ALIYOR
“Takip 3: Son Karşılaşma” (“Taken 3”, 2014), serinin geleneğini bozmayarak ölü sezonda vizyona girdi. Bunun sebebi B sınıfı ve çöp üretimini aralara yerleştirerek ‘ek kâr’ olarak konumlandırmak. Liam Neeson, Paris ve İstanbul’un ardından Los Angeles’ı oyun alanına çeviriyor bu kez. Adını temizlemek ve kızını korumak için didinen babanın hünerlerini sergileme arzusu inandırıcı durmuyor. Üstüne üstlük sözü geçen yapıt, “Kaçak”ın (“The Fugitive”, 1993) yapısını akla getirip Harrison Ford’u da aratıyor.
İlk iki filmdeki aynı mantık işliyor esasen. O zamandan beri alay konusu olup yerle bir edilmeye çalışılan intikam aksiyonu (örneğin “Adalet” bunu iyi becermişti) şablonu, kırılgan geçişler, ucuz numaralar, beşinci sınıf oyuncular ve zayıf bir senaryoyla sarılıyor. Tek fark Forest Whitaker ve Dougray Scott. Ama Scott, “Görevimiz Tehlike 2”ye (“Mission: Impossible II”, 2000) kattığı ruhu tekrarlayamıyor. Her ikisi de konu mankeni gibi duruyor.
AHLAKÇI, ŞİDDET YANLISI FİLMLERDEN Mİ?
Besson’un ikinci filmde “Taşıyıcı 3”e (“Transporter 3”, 2008) de kurtarıcı olarak getirdiği Olivier Megaton’u seçmesi tercih farkını ortaya koymuştu. “Takip: İstanbul” (“Taken 2”, 2012), Pierre Morel’in B-tipi aksiyondaki ucuzculuğunun biraz üzerine koymuştu. Burada da benzer durum var. Danimarkalı görüntü yönetmeni Eric Kress’in ne katkı verdiği ise tartışılır.
Aksiyonun fazlaca iddialı olduğu anlarda ‘yok artık!’ dedirten film, mantık boşluklarından ve bombardıman gibi gelen çok yakın/yakın planların kolaycılığından çekiyor. Belki de 2000’lerde Hollywood’dan çıkan en kötü serinin hakkını veren devam filmine dönüşmek “Takip 3: Son Karşılaşma” için zor olmuyor. İkinci filmde hedef alınan Müslümanların yerine Rus mafyası geçip ‘ırkçı/emperyalist söylem’in malzemesine dönüşüyor. ‘Vigilante film’ (intikam filmi) böylece 70’lerdeki mantıklı temsillerinden uzaklaştırılıp her şeyi istismar etme, şiddeti körükleme, ahlakçılık yapmayı sürdürüyor. EuropaCorp ise Hollywood’un B sınıfı ve çöp fabrikası olmayı…
FİLMİN NOTU: 2.5
Künye:
Takip 3: Son Karşılaşma (Taken 3)
Yönetmen: Olivier Megaton
Oyuncular: Liam Neeson, Forest Whitaker, Dougray Scott, Famke Janssen
Süre: 109 dk.
Yapım yılı: 2014
KEREM AKÇA’NIN VİZYON FİLMLERİ İÇİN YILDIZ TABLOSU
Açlık Oyunları: Alaycı Kuş Bölüm 1 (The Hunger Games: Mockingjay - Part 1): 3.5
Ayı Paddington (Paddington): 6.5
Bir Gece: 3.5
Bire Bir: 3
Çakallarla Dans 3: Sıfır Sıkıntı: 3
Çapkın Profesör (The Rewrite): 3.2
Deliha: 2.2
Exodus: Tanrılar ve Krallar (Exodus: Gods and Kings): 4.4
Fakat Müzeyyen Bu Derin Bir Tutku: 5.3
Gece: 4.5
Gece Vurgunu (Nightcrawler): 5.8
Gittiler: Sair ve Mechul: 1.9
Hadi İnşallah: 4.5
Hobbit: Beş Ordunun Savaşı (The Hobbit: The Battle of The Five Armies): 6.5
İki Gün ve Bir Gece (Deux Jours, Une Nuit): 6
İnsanları Seyreden Güvercin: 9.2
Karda Bir Beyaz Kuş (White Bird in a Blizzard): 7
Karışık Kaset: 5.5
Kayıp Çocuk (The Captive): 4.5
Kesik (The Cut): 5.3
Kırımlı: 6.1
Mısır Adası (Simindis Kundzuli): 7.5
Mucize: 5.6
Müzede Bir Gece: Lahitteki Sır (Night at the Museum 3: Secret of the Tomb): 3.9
Nikahta Keramet Var mı? (Peace After Marriage): 5.2
Ölüm Alfabesi (Ouija): 3
Patrondan Kurtulma Sanatı 2 (Horrible Bosses 2): 3.2
Rimolar ve Zimolar: Kasabada Barış: 4.5
Seni Seviyorum Adamım: 2.5
Sesime Gel: 4.2
Sivil: 1.5
Son Umut (The Water Diviner): 3
Tut Sözünü: 3.9
Uzun Yol: 1.8
Ve Perde (Sils Maria): 4
Vay Başıma Gelenler 2.5: 2
Yağmur: Kıyamet Çiçeği: 4
Yusuf & Yusuf: 4.5
Not: Yıldızlar, 10 üzerinden verilmektedir.