İster misiniz tüm İstanbul halkı opera bağımlısı olsun?

Bu hafta daha proje aşamasındayken dahi heyecanlanmama sebep olan Leyla Gencer Opera ve Sanat Merkezi’ni gezme şansı buldum... Opera ve sanat merkezinin bahçesinde bol yeşil alan ve oturma yeri var. Opera ve sanat merkezinin bahçesinde bol yeşil alan ve oturma yeri var.

Bakırköy Belediyesi tarafından çok yakında hizmete açılacak Leyla Gencer Opera ve Sanat Merkezi’ne, karşıma ne çıkarsa sevmeye hazır gittim... Şu anda kaderine terk edilmiş ve mahzun bir halde hakkında verilecek kararı bekleyen AKM, çok değil 5 yıl öncesine kadar opera ve bale severlerin ruhlarını beslemeye gittiği yerdi. Deprem, güçlendirme, 2010 Kültür Başkenti ve işlevselliğinin artırılması gibi gerekçelerle, ev sahipliği ettiği her temsil kapalı gişe olan mekân bir günde kapanıverdi. Yerine, orkestra çukuru olmayan Süreyya sunuldu.

Aslında Süreyya, İstanbul Devlet Opera ve Balesi’nin temsillerini sürdürdüğü çeşitli kongre saraylarından ve konferans salonlarından yine de daha iyi. Yapılış amaçları, ciddi ciddi konular üzerine konuşmalar yapmak olan mekânlarda opera izlemek insana nasıl keyif versin? Konser salonu olarak inşa edilmemiş mekânlardaki akustik eksikliğiyse başka bir yazının konusu. Bu noktada Süreyya’nın, hamisi ve isim babası olan Süreyya İlmen Paşa tarafından 1927’de aslında opera binası olarak hizmete açıldığını, ancak sahne kısmının tamamlanamaması ve yetişmiş opera sanatçısının olmaması nedeniyle bu amaçla hiç kullanılamadığını belirtmek isterim. Binanın içindeki ve dışındaki tüm barok detayları da Süreyya Paşa’nın Avrupa’daki opera binalarında yaptığı gözlemlere borçluyuz... Bina sonraları sinema olarak kullanılıyor, çok da iyi oluyor ancak bugün sanatseverlere iyi bir opera binası olamıyor.