Habertürk
    Takipte Kalın!
      Günlük gelişmeleri takip edebilmek için habertürk uygulamasını indirin
        Haberler Kültür-Sanat

        Jean-Paul Belmondo-Nosferatu kırması bir dolandırıcının ya da gangsterin ayı dünyaya getirerek evreni ele geçirme planlarını masaya yatıran bir bilgisayar animasyonu. Universal’ın alandaki ilk denemesi olsa da Pixar ve DreamWorks’ün ürünlerinin kimisinin daha bile üzerinde bir potansiyelle çıkageliyor “Çılgın Hırsız”. Bunun da sebebi başta minyonlar olmak üzere yan öğelerin en derin detayına kadar sarılmış olması ve eserin “Şrek” ile sinemaya giren ‘olgunları da ilgilendiren ton’u benimsemesi. Özetle her kitleye uygun bir animasyon ya da dolandırıcılık filmiyle yüzleşiyoruz burada...

        Orijinal ismi ‘Despicable Me’, yani tam Türkçe çevirisi ‘Değersizim ben’ olan bir animasyon. Adından da anlaşılacağı üzere önümüzdeki yapıt, aslında bildik formülleri altüst etmek isteyen postmodern bir oluşum çıkarıyor karşımıza. Daha en baştan Steve Carrell’ın seslendirdiği ana karakteri Gru’yu bir ‘hırsız’, ‘dolandırıcı’ ya da ‘gangster’ olarak konumlandırarak da bu gayesini belli ediyor.

        Ötekilerin dünyasında geçen bir dolandırıcılık filmi

        Zaten onun ‘Despicable Me’ şarkısını kendi kendine mırıldanmasıyla banliyödeki Tim Burton’vari karanlık evine gelişini görüyoruz ilk olarak. Tabii açılış sekansında ‘Mısır’daki piramiti kim çalmış olabilir?’ geyiğini de unutmamak lazım. Öyle ki Universal’ın bu ilk animasyonunun evreni, kötülerin eline geçen bir dünya portresi sunuyor. Akla da çokça tamamen ötekiler üzerinden akan Tim Burton animasyonlarını getiriyor. Hikayesini bu eğilime göre şekillendirmesi ise geniş perspektifini ve çok yönlü duruşunu vurgulayan hareket “Çılgın Hırsız”ın.

        Öyle ki kötülük bakanlığı ve kötülük bankası gibi ilginç tanımlar ve keşifler de var burada. Daha çok da Vector adlı küçük yaştaki kötü ile sözünü ettiğimiz Gru ismindeki tecrübeli kötünün mücadelesi şeklinde geçiyor. Merkezine bu ikilinin ışın makinasını ele geçirerek ayı dünyaya getirmeyi planlamalarını yerleştiriyor. Animasyonun esas sorunsalı bu aslında. Ancak görüldüğü üzere son derece basit bir iyi-kötü mücadelesi ya da usta-çırak kapışması konsepti önümüzdeki.

        Nosferatu-Alain Delon kırması bir suçlu

        Zaten filmin daha çok karakterler, diyaloglar ve yaratımlar odaklı yürüdüğü söylenebilir. Bu doğrultuda da eğlencesi ve alt metinleri detaylarında gizli denebilir. Zira Gru karakterinin, banliyönün kalıplaşmış yapılarının ortasından fışkırmış ekspresyonist ve Tim Burton’vari bir evde yaşamasıyla yaptığımız girişin arkası da geliyor. Öncelikle bu karakterin burnu uzun ve teni beyaz, akla bu açıdan da sinemanın ilk vampiri Nosferatu’yu getiriyor.

        Ancak giyim tarzıyla eski Fransız gangsterlerini hatırlatıyor. Bunun yanında İngilizceyi Fransız aksanıyla ya da yabancı aksanıyla konuşması da Amerikan sinemasının kötülerini ti’ye almasını sağlıyor. Öyle ki genelde standart bir Hollywood yapımında ırkçı duruş aşılanması için kötü adamlar başka ülkeye mensup kişilerden seçilir ve yabancılaştırılırlar. Fakat burada durum farklı işliyor. Zira “Çılgın Hırsız”, Max Schreck-Alain Delon-Jean-Paul Belmondo arasında kalmış postmodern bir dolandırıcı tiplemesi yaratıp, onu ana karakter yaparak bu eğilimi bozuyor.

        Zaten temelde “Şrek” (“Shrek”, 2001) ile çizgi film piyasasına giren o anti-kahraman ve pastiş (başka kaynaklardan yapıştırma tekniği için kullanılan sinema terimi) yapı geleneklerini arkasına aldığı söylenebilir. Bu doğrultuda da Gru karakteri ile onun şehrin göbeğinde Dracula’nın malikanesini andıran, ekspresyonist çizgilerle oluşturulmuş evi bir hayli ilginç. Tabii Vector’ün de NASA üssünü andıran fütüristik yaşam mekanı, ondan daha da akıl sır erdirilemez bir mimari yapı sunuyor.

        Minyonlara dikkat!

        Bunun yanında “Metropolis”te (1927) ilk kez gördüğümüz çılgın bilim adamı kavramına yaklaşımın eğlenceli anlar getirmesi bir yana, filmin esas keşfi ortak yönetmen Pierre Coffin’in seslendirdiği minyonlar (minions). Ne dil konuştukları belli olmayan bu sarı yaratımlar, ‘kötü’yü temsil eden kapitalizm işçileri ve bir bakıma Gru’nun faşist düzeninin altındaki bireyler olarak yerleştiriliyorlar.

        Ancak dillerini anlamamamız ve sürekli becerileri ile sakarlıklarını göstermeleri; çizgi filmlerin ana tonu olan slapstick komediden (kaba komedi), yani güldürünün sessiz sinemadaki kaynağından beslenmelerini sağlamış. Onların girdikleri şekiller ve özellikle de market sahnesi şimdiden unutulmazlar arasına girdi. Kapanış jeneriğinde de yaptıklarını unutmamak gerek! Kaçırmayın derim!

        Aslında “Çılgın Hırsız”, bir dolandırıcılık filmi olarak ele alınabilir. Ancak kara komedi ve soygun komedisi gibi alanlara da giriyor. Yani olgun türleri çok yakından teneffüs eden bir animasyon.

        Çocukların hikayeye girmesiyle yönünü değiştirse de yine detaylarla güldürmeyi başarıyor

        Ancak işin içine üç evlatlık çocuğun girmesiyle beraber arka plandaki ekspresyonist, impresyonist ve fütüristik dokunuşlar saklı tutulsa da ister istemez aile mesajları ve sevgi aşılanıyor. Bu konuda da fazla yapacak bir şey yok. Yapımcıların eli kolu bağlanmış. Fakat bu katılımla ya da dönüşle ortaya çıkan Gru’nun çocukluk yılları flaschbacki de dikkat çekici. Öyle ki karakterimizin annesi ile beraberken sürekli ‘ıh’ demesi, yine eğlenceli anlar yaşatıyor bizleri. Lafın özü her yerden bir detay çıkıyor. Zaten bu Nosferatu kılıklı adamın çocuklara sevgi duyması da absürd bir durum aslında.

        Bu sayede de Vector’ın köpekbalığıyla sarılı evi, kötülere kredi veren banka, evin bodrum katındaki laboratuar gibi üst düzey tasarımların da öne çıktığı bir aile filmi izliyoruz. Yani bu bilgisayar animasyonu; hem güldürmeyi, hem düşündürmeyi, hem de görsel anlamda detaylarına dikkat çekmeyi becerebiliyor. Böylece her türlü kitleyi de doyurmayı başarıyor. “Annie Get Your Gun” (1950), “Görevimiz Tehlike” (“Mission Impossible”, 1996), “Baba” (“The Godfather”, 1972) gibi filmlere yaptığı göndermelerle de “Şrek” dokunuşunu hissettirmeyi ihmal etmiyor.

        FİLMİN NOTU: 6.8

        Künye:

        Çılgın Hırsız (Despicable Me)

        Yönetmenler: Pierre Cofin, Chris Renaud

        Seslendirenler: Steve Carell, Jason Segel, Julie Andrews, Russell Brand, Will Arnett, Kristen Wiig

        Süre: 95 Dk.

        Yapım Yılı: 2010

        R.R.’NİN HATRI BİLE GEÇMİYOR...

        Stüdyolarda B filmi atılımını başlatan Robert Rodriguez’’in ‘Predator’ serisine eklediği bu “Predators” adlı üçüncü devam filmi, belki fikir olarak düşünüldüğü 15 sene öncesi için ilginç bir proje. Ancak 2010 yılında bunun altından kalkabilecek ne yönetmeni, ne de başrol oyuncusunu bulabilmiş. Böyle olunca da kült potansiyeli taşıyan sahneler yerine ulaştırılamazken, sadece temiz bir gişe filmi olmayı amaçlayan ‘öylesine bir eser’ ile yüzleşmek durumunda kalıyoruz.

        1987’de adeta “Yaratık” (“Alien”, 1979) serisine bir cevap olarak doğan “Av” (“Predator”), o zamanların ‘uzaylı yaratık istilası filmleri’nin içinde keyifle tüketilen bir yere oturmuştu. Ormanı mesken tutan macera-aksiyon tonuyla da Arnold Schwarzenegger filmleri listesinin bilimkurgu-korku ayağı olarak anılmıştı daha çok.

        Aksiyon yönetmeni McTiernan’ın çektiği ilk filmi ile patlamıştı

        Zaten o eserin yönetmeninin John McTiernan gibi aksiyon filmleriyle (Bkz. ‘Zor Ölüm’ serisi) tanıdığımız bir isim olması da tesadüf değildi. Bu da serinin ilk ayağını tipik bir gişe filmi haline getiriyordu.

        1990’da bir devam filmi üretilen bu eser, 2000’lerde bu iki ezeli dost ya da rakibi karşı karşıya getirdiği iki projeye daha malzeme oldu. “Alien Predator’e Karşı” (“AVP: Alien vs. Predator”, 2004), artık bu iki serinin yeni ayağı olacak gibiydi. Ancak ikincisinin batması yeniden ‘temellere dönme düşüncesi’ne yol açtı. Uzun lafın kısası şu anda karşımızda duran eser tipik bir ‘ticari seri üretim’ örneği…

        Projenin esasen 90’larda yaratılması aleyhine yansımış

        Aslında bu 2010 model Predator’e baktığınızda, Robert Rodriguez’in senaristlik ve yapımcılık koltuğundaki varlığıyla farklı bir şey görmeyi bekliyorsunuz. Yaratıcının bu projeyi 90’larda Fox’a verdiği öngörülürse o zaman göre çarpıcı bir fikir karşımızdaki evet. Serinin de iki önceki versiyonu adeta.

        Zira insanların uzaydaki ‘predator’ların hüküm sürdüğü gezegene düşmeleriyle birlikte yaşananları ele alıyor. Yani davetsiz misafir kavramı yer değiştirirken, o gezegendeki çatışma da kült bir film dokusu taşıyor. Bu bozucu hareketi “Yasak Bölge 9”da (“District 9”, 2009) ve “Gezegen 51”de (“Planet 51”, 2009) görmüştük yakın zamanda. Bu sebeple biraz geç kalınmışlık hissiyatı yaratıyor ister istemez.

        Her filmin biçim-içerik örtüşmesiyle yürümesi gerekir

        Ama filmin esas sorunu bu değil de, daha çok yönetmen seçimiyle ilgili sanki. Öyle ki kara film alanına hakimiyetiyle bildiğimiz Nimrod Antal’ın buraya para için getirilmesi, sinema kaynaklarına temiz bir gişe filmi sunulmasına yol açmış.

        Ancak beklendiği gibi bu kara film simsarı yönetmen; bilimkurgu, korku gibi alanlara hakim değil. Bunun yanında aksiyon için tempo yükseltmek gibi bir şeyi de bilmiyor. Bu sebeple de serinin bütün özellikleri bir anda yerlebir oluyor ve nereye neyin niye yerleştirildiğinin konsepte göre hesaplanmadığı ‘öylesine bir film’ izliyoruz.

        İkinci sınıf bir bilgisayar oyunu uyarlaması havasında

        Bu sayede de ‘Yakuza-Predator düellosu’, ‘Adrien Brody-Predator düellosu’, ‘İki tür Predator’un düellosu’ gibi kült potansiyeli taşıyan sekanslar da iyi değerlendirilememiş oluyor. Zaten başka bir gezegende mesken tutulduğu gerçeği hikayenin ‘yukarıdan giren karakterler’ ile start almasına karşın, eldeki yapıtın da ikinci sınıf bilgisayar oyunu uyarlamalarının mazlemesi haline gelmesine yol açıyor.

        Yani burada daha çok aynı alt türde kol gezen “Doom”un (2005) havasında hatta ‘The Rock’ gibi Schwarzenegger ekolünden bir oyuncu olmadığı için onun da aşağısında seyreden bir eser var. Öyle ki Brody’nin koşuşturma, ‘vay be’ dedirten yapay diyaloglar ya da cümleleri telaffuz etme ve vücut gösterisi yapma konusundaki uyumsuzluğu, filmin ana omurgasına sinmiş.

        Anlayacağınız serinin devamında özgün bir hikaye ve kült olarak değerlendirilebilecek bir konsept, yönetmen ve başrol oyuncusu seçimi sebebiyle heba edilmiş. Zaten “Predators” bu haliyle, bir taraftan bilimkurgu ve korkuya hakim olmayan izleyiciyi salondan memnun ayrıltan bir eserle yüzleşmemize yol açarken, bir diğer taraftan da Rodriguez’in hatrının bile geçmemesini sağlıyor. Yani sağ gösterip sol vuruyor diyebiliriz.

        FİLMİN NOTU: 3.4

        Künye:

        Predators

        Yönetmen: Nimrod Antal

        Oyuncular: Adrien Brody, Laurence Fishburne, Topher Grace, Alice Braga, Oleg Taktarov, Danny Trejo

        Süre: 107 dk.

        Yapım Yılı: 2010

        İNGİLTERE’Yİ ÖRNEK ALMALIYMIŞ

        2008-2009 sezonunun başında Bursaspor taraftar grubu Teksas’ın yaşadıklarını, daha çok evli ve çocuklu bir adamın gözünden anlatan bir futbol filmi. Son 10 yılda İngiltere’de bolca üretilen ‘taraftar filmi’ alt-alt türünün bir ürünü. Ancak ne futbol terörüne odaklanmayı, ne yönetimlerle ilgilenen sistem eleştirisine girmeyi, ne gerçekçi bir dram olmayı, ne de eli yüzü düzgün bir sinema filmi sunmayı becerebiliyor “Adı Aşk Bu Eziyetin”. Ancak 4. büyük Trabzonspor’un bir taraftar filmi üretilmemişken Bursaspor’un şampiyonluk sonrası böylesi bir projeyle sinemaya sıçraması, futbol sektöründe reklam ve tanıtım açısından önemli bir hareket...

        Spor filminin alt türü olarak bildiğimiz futbol filminde 2000’li yıllarda farklı bir eğilim egemen olmaya başladı. Bu sözünü ettiğimiz alanın temelleri 90’larda atılsa da artık ciddi anlamda bir ‘taraftar filmi’ alt-alt türü oluştu.

        “Futbol A.Ş.” (“Football Factory”, 2004), “Yeşil Sokak Holiganları” (“Green Street Hooligans”, 2005), “Hayata Çalım At” (“Looking for Eric, 2009), “Daha İyisi Can Sağlığı” (“Purely Belter”, 2000) gibi İngiltere’den çıkan örnekler veren bu formül, aslında alt sınıf bireylerinin hikayelerine odaklanan solcu olay örgüleri benimsiyordu. Yani bir bakıma Ken Loach’un ülkeye soktuğu eğilimin farklı versiyonlarını, beklenmedik yorumlarla sunuyordu.

        “Takım Böyle Tutulur”dan sonra ikinci taraftar filmimiz

        Bunlardan en başarılısı Nick Love imzalı, futbol terörünü merkezine yerleştirirken kan ve şiddeti öne çıkarmaktan da gocunmayan “Futbol A.Ş.” idi. “Adı Aşk Bu Eziyetin” de ülkemizde daha önce bir Fenerbahçe taraftarının izini süren “Takım Böyle Tutulur” (2005) adlı belgeselden sonra bu alana el atan ikinci film olmuş.

        Anlayacağınız ‘kurmaca taraftar filmi’ konusunda ulusal alanda öncü bir konumu var. Aslında böylesi bir yapıtın Bursaspor için üretilmesi, Trabzonspor için de ufukta bir proje gözükmez iken; futbol piyasasında 5. büyüklüğün taçlandırılması ve pazarlanması açısından bir hayli önemli.

        Bursaspor’un şampiyonluğuna odaklanarak güncel bir duruş sergileyemiyor

        Ancak filmin tek dişe dokunur tarafı da o ne yazık ki. Zira sinema eseri olarak baktığımızda amatör bir ruhla üretildiğini, bu sebeple de HD ile çekilip devamlılık, çiğ görüntü gibi bariz sorunlara gebe olduğunu ve sinemanın en bariz kurallarını yerine getirmediğini görebiliyoruz. Tam da bu noktada kaliteli oyuncu performanslarına odaklanarak bir gıdım samimiyet aşılandığını gözlemleyip filme doğru olumlu bir adım atmanız mümkün.

        Fakat Eskişehirspor’un birinci lige çıktığı 2008-2009 sezonunun ilk kısmında geçtiğini anladığımız hikaye, 2010’da şampiyon olan Bursaspor’un o döneminin nabzını tutup gündemi yakalayamıyor.

        Olay futbol endüstrisinin kirli çamaşırları olunca kendini geri çekmiş

        Bunun da sebebi belli ki projenin önceden kurulması imiş. “Adı Aşk Bu Eziyet”in bu durumdan kurtulamaması, belki bir ‘maddi sorun’ olarak adlandırılabilir. Ancak taraftar filmi olarak bakınca da Türkiye’deki futbol sektöründeki şiddeti, rantı ve daha nice önemli şeyi anlatmayı istemeyen bir film bu. Daha çok kaymak tabakasını alıp ‘Aman kimseyi eleştirmeyelim’ gibi bir liberal duruşu var.

        Buna da ulaşırken, Bursaspor taraftarlarının Antalyaspor ve Ankaragücü taraftarlarıyla olduğunu bildiğimiz sırasıyla negatif ve pozitif ilişkiyi göstermeyerek futbol teröründen ziyade bir taraftarın dramını anlatmak istemesi, sıradanlaşmasını, dağınıklaşmasını ve bir mesajsal açmaz yaşamasını sağlıyor.

        Yani ciddi meselelerden ve sertlikten kaçarak söylemsizlik sıkıntısı çekiyor ve belli ki Bursaspor taraftarını yönetime ve federasyona iyi göstererek destek almak istiyor “Adı Aşk Bu Eziyetin”in yönetmeni Suat Oktay Şenocak.

        Hayal sahneleri ve efektler amatör ruh engeline takılmış

        Zaten taraftarı bağırtan şahısların ‘yönetimin içinden’ olması gerekirken bu konuda da tek boyutlu yaklaşımı tercih ederek, gangster filmlerinin ‘göstermeme’ grameriyle ilerleyip somut bir sonuç çıkarmaktan da aciz. Bunun yanında ‘cennet’ veya ‘öteki dünya’ gibi efekt gerektiren anlarda da camp (bayağılık estetiği) bir doku hissediliyor.

        Yani ne bir söylem ne de bir sinema duygusu aşılıyor Şenocak. Sadece projenin cesaretine ve futbol dünyası açısından önemine dikkat çekebiliriz. O da ilk film olmasının getirebileceği mesafeli yaklaşımla bakarsak...

        FİLMİN NOTU: 3.1

        Künye:

        Adı Aşktır Bu Eziyetin

        Yönetmen: Suat Oktay Şenocak

        Oyuncular: Yusuf Günay Güney, Altuğ Görgü, Murat Liman, Arzu Tan Bayraktutan

        Süre: 97 dk.

        Yapım Yılı: 2010

        ‘MESAFE’Yİ AÇMAK KOLAY MI?

        ‘Aşk mı iş mi?’ gibi sinemada milyarca kez işlenmiş sorulardan birinin izini süren samimi bir romantik-komedi. “Seni Uzaktan Sevmek”in, gerçek hayatta sevgili olan Justin Long ile Drew Barrymore’un yakaladığı uyumla seyircisine özdeşleşme şansı tanıması en büyük avantajı. İşin ilginci bu elektriğe belgeselleriyle tanıdığımız yönetmen Nanette Burnstein de katkı yapıyor ilk kurmaca filminde. Böylece ‘sabun köpüğü’ olma konusunda başarılı, keyifle tüketilen bir eser çıkıyor karşımıza.

        Daha önce “Evlilik Öpücüğü” (“The Wedding Singer”, 1998), “Gerçek Öpücük” (“Never Been Kissed”, 1999), “Aşk Kupası” (“Fever Pitch”, 2005), “Söz ve Müzik” (“Music and Lyrics”, 2007), gibi farklı alanlardan çıkan romantik-komedilerde başarılı bir portre çizdiğine tanıklık ettiğimiz Drew Barrymore, aslında böyle bir sahne kimliğiyle tanınmaz. Dürüst ve iyiliksever karakterlerin sempatik, samimi ve güleryüzlü oyuncusu olarak bilinir. “İlk 50 Öpücük” (“50 First Dates”, 2004) gibi alanda tepetaklak yuvarlanan eserleri de vardır zira.

        Kimi romantik-komedilerde yakaladığı samimiyeti burada da yakalıyor

        Ancak özellikle “Söz ve Müzik”te Hugh Grant, “Evlilik Öpücüğü”nde ise Adam Sandler ile oluşturduğu uyumlu ikiliyi öne çıkarırsak, bunlarda fazla dikkat çekmese de sadece bolca samimiyet aşılayarak izleyicisine özdeşleşme yaşatmayı becermiştir. “Seni Uzaktan Sevmek”te (“Going the Distance”, 2010) de belli ki bu uyum yine tutmuş. Öyle ki gerçek hayatta üç senedir sürekli ayrılıp yeniden bir araya geldiği Justin Long ile sevgili rolündeler burada.

        Yönetmenlik koltuğunda ise sekiz senedir belgeselleriyle ödüller alan Nanette Burnstein var. Belki bu arka planların ışığında oluşan ‘yönetmen-iki başrol oyuncusu’ uyumu da; ‘durum komiklik’lerinin yerli yerinde karşımıza çıkmasına ve kimi ufak tefek abartıların buna ayak uydurmasına yol açarken, “Seni Uzaktan Sevmek”in bizi içine almasına önayaklık ediyor.

        Temasının klişe olması seyircisini daha rahat kavramasına yol açıyor

        Aslında ilişkilerde daha önce milyonlarca kez işlenmiş ‘İş mi aşk mı?’ tabanlı klişe bir sorunun izini sürüyor. Vardığı sonuç ise, yönetmen Burnstein’in kariyerine bakınca düşündüğümüz gibi buna felsefik ve derin bir yorum katan ‘bağımsız romantik-komedi’ tonuna ulaşmıyor.

        Ancak her şeye rağmen keyifle izlenen, yeri geldiğinde güldüren, yeri geldiğinde duygulandıran, abartılara az kaçmasıyla bunları anlamlı kılan, tonu zekice tutturulmuş samimi bir romantik-komedi ile yüzleşiyoruz. Alanında ve kendi ölçülerinde amacına ulaşan bir film “Seni Uzaktan Sevmek”.

        Umarız Burnstein stüdyolardaki kariyerine devam eder. Burada San Francisco ile New York’un yani ABD’nin iki büyük metropolünün arasındaki açmazı kültürel olarak iyi vurgulaması gibi zeki yaklaşımlarını sürdürmesi de esas dileğimiz elbette...

        FİLMİN NOTU: 4.9

        Künye:

        Seni Uzaktan Sevmek (Going the Distance)

        Yönetmen: Nanette Burnstein

        Oyuncular: Drew Barrymore, Justin Long, Christina Applegate, Charles Day, Kelli Garner, Jason Sudeikis, Ron Livingston

        Süre: 103 dk.

        Yapım Yılı: 2010

        YA ‘RABE’...

        1937’de 2. Dünya Savaşına yol açan olaylardan biri olduğu bilinen Çin’de yaşanan katliama ve bu durumun çıkardığı kahramana odaklanan bir dönem filmi ya da biyografi. “Son Kahraman”, Amerikan klasik sinemasının film gramerini ve klişeleşmiş formüllerini kullanan Avrupa filmlerinden biri. Böyle olunca da yoğun bir yapaylıkla yüzleşmemiz, çıkış noktasındaki ‘farklı Nazi filmi çekmek’ mantığından eser kalmamasına sebep oluyor. Zaten filmin 134 dakikalık süresi de bu durumun ‘yapma görkem’ ve ‘kolay yoldan seyircinin kalbine seslenme’ odaklı ilerlemesini sağlamış ne yazık ki...

        Çok lazımmış veya Hollywood’dakiler yetmiyormuş gibi Avrupa sinemasında da popüler alandaki formüller ve stiller uygulanmaya devam ediyor. Aslında bunların bir yenisi olan “Son Kahraman”da (“John Rabe”, 2009) yönetmen Florian Gallerberg’in yönetmenlik sanatı açısından fazla bir sıkıntısı yok. İşini yapmış, memuriyetini sergilemiş. Ancak eldeki hikayenin, sanki biraz daha mini diziye uygun olduğunu hissiyatını alıyoruz filmden.

        Son dönemin ‘fark’ yaratan Nazi dönemi filmlerinden biri olamıyor

        Öyle ki 1937’de Çin’de 20.000’i aşkın kişinin öldüğü katliamda bu insanlardan bir kısmını kurtaran, ancak Nazi casusu olup olmadığı bir türlü anlaşılamayan John Rabe’in hikayesi anlatılıyor burada. Aslında öyküyü görünce “Genç Hitler” (“Max”, 2002) ve “İyi” (“Good”, 2008) gibi kendi çerçevesini bilen ve Nazi dönemi filmlerinde ‘fark’ın zamanı geldiğinden haberdar olan eserlerden biriyle yüzleşeceğimizi düşünüyoruz.

        Ancak “Son Kahraman”, hikayesini onlar gibi rafine edip derdini anlatmaktan ziyade ille de ağdalı ve destansı takılarak geniş kitleleri hedeflemeyi amaçlıyor. Böyle olunca da 134 dakikada dramatik yapısı yalpalana yalpalana giden, görsel anlamda da ‘işini’ yaptığı için bir şey söyleyemediğimiz filmlerden biriyle yüzleşiyoruz. Ancak buradaki ‘ağda’, adeta 60’lerin Luchino Visconti filmleri seviyesinde!

        Yapıt için o uzun sürece yayıldığı için dağılan gerçek hikaye uyarlamalarından ya da dönem filmlerinden biri yorumunu en kısa tanımıyla...

        90’ların başında çekilse belki sağduyuyla yaklaşılabilirdi

        Fakat böyle olunca da politik duruşu, karakterlere ahlaki yaklaşımı, seyirciyi elinde oynatması gibi ‘Hollywoodesk’ numaraları uyguladığına tanıklık ediyoruz ve bunun yapaylığıyla kendimizi geri çekiyoruz ister istemez. Daniel Brühl ve Steve Buscemi de zaten burada konuk sanatçı gibi, hikayenin ilginçliğine kaptırıp sonucunda ne çıkacağını bilmiyormuş gibi oynuyorlar.

        Sonuç eski model bir dönem filmi ya da biyografi ya da Nazi filmi. 20 sene önce çekilse belki olumlu bir şeyler söyleyebilirdik “Son Kahraman” için. Ama bu filmin amacı zaten ‘Nasıl olsa ilginç konu var, Avrupa ticari sineması diliyle de uluslararası alanda geniş kitlelere ulaşır’ ve ‘Birçok memleketten insan var euro-pudding yapıp festivallere abone oluruz’ hinliklerinin izini sürmek.

        Durum böyleyken de, çok istesek de bir gıdım bile iyi niyetle yaklaşma şansı bulamıyoruz. Ancak böylesi eserler genelde toslayıp soluğu ev videosunda alıyorlar onu da gözetmek lazım. Rwanda katliamını ele alan 2007 yapımı “Şeytanla Anlaşmak” (“Shake Hands with Devil”) en yakın örnek bu duruma...

        FİLMİN NOTU: 3.7

        Künye:

        Son Kahraman John Rabe (John Rabe)

        Yönetmen: Florian Gallerberg

        Oyuncular: Ulrich Tukur, Steve Buscemi, Daniel Brühl, Anne Consigny

        Süre: 134 dk.

        Yapım Yılı: 2009

        ALKIŞ BEKLENTİSİYLE...

        Robert Rodriguez’in 2007’de ‘Grindhouse’ projesinde yer alan “Dehşet Gezegeni” filminin karakterlerinden birinin hikayesini izleyen bir de ‘filmsiz fragman’ çektiğine tanıklık etmiştik. Tiplemenin adı ‘Machete’ idi ve kötü adamların kült oyuncusu Danny Trejo tarafından canlandırılıyordu. Burada da Rodriguez, istismar filmi alanına hakimiyetini ispatlayarak karşımıza ‘mexploitation’ alt türünde bol çıplaklık, çatışma sahnesi, şiddet ve abartı ile yüklü eğlenceli bir eser çıkarıyor. Lindsay Lohan’dan Steven Seagal’a, Robert De Niro’dan Don Johnson’a uzanan oyuncu kadrosunun tamamı Sam Peckinpah’ın başyapıtı “Bana Onun Kellesini Getirin”inin kara komedi versiyonunu üretmek için varlar adeta. İnadına ‘bayağılık’ ve ‘yapay’lık olunca da “Ustura”nın kahkaha kat sayısı her dakika daha da artıyor.

        Filmin vizyon tarihinden bir gün önce yazdığım eleştirisine aşağıdaki linkten ulaşabilirsiniz:

        FİLMİN NOTU: 6.5

        Künye:

        Ustura (Machete)

        Yönetmen: Robert Rodriguez

        Oyuncular: Danny Trejo, Cheech Marin, Robert De Niro, Jessica Alba, Michelle Rodriguez, Lindsay Lohan, Don Johnson, Jeff Fahey

        Süre: 105 Dk.

        Yapım Yılı: 2010

        KEREM AKÇA’NIN VİZYON FİLMLERİ İÇİN YILDIZ TABLOSU

        A-Takımı (The A-Team): 5.4

        Ajan Salt (Salt): 3.9

        Alacakaranlık Efsanesi: Tutulma (Twilight Legacy: Eclipse): 7

        Anneler ve Kızları (Mother and Child): 4.1

        B Planı (The Back-up Plan): 2.8

        Başlangıç (Inception): 8.6

        Büyükler (Grown ups): 3

        Cehennem Melekleri (The Expendables): 4.1

        Ciddi Bir Adam (A Serious Man): 7.9

        Deney (Splice): 6.4

        Diriliş (After.life): 5.5

        Gece ve Gündüz (Knight and Day): 5.5

        Kapı (The Door/Die Tür): 4

        Karate Kid (The Karate Kid): 2.4

        Kediler ve Köpekler: Kitty Galore’un İntikamı (Cats & Dogs: Revenge of Kitty Galore): 5

        Oyuncak Hikayesi 3 (Toy Story 3): 4

        Ölümsüz (22 Bullets/L’Immortel): 5.5

        Pirana (Piranha 3D): 5.2

        Sihirbazın Çırağı (The Sorcerer’s Apprentice): 3.8

        Son Hava Bükücü (The Last Airbender): 2.5

        Yepyeni Bir Hayat (Brand New Life): 3.3

        Vahşet Sapağı (Snarveien): 2.6

        Zolu Görev (Get him to the Greek): 5.2

        Not: Yıldızlar, 10 üzerinden verilmektedir.

        keremakca@haberturk.com

        ÖNERİLEN VİDEO

        Kurtulmuş, YENİ Parti Genel Başkanı Özel'i ziyaret etti

        TBMM (AA) - TBMM Başkanı Numan Kurtulmuş, Yeni Parti Genel Başkanı Özgür Özel ile görüştü. (AA)

        GÜNÜN ÖNEMLİ MANŞETLERİ