Habertürk
    Takipte Kalın!
      Günlük gelişmeleri takip edebilmek için habertürk uygulamasını indirin
        Haberler Kültür-Sanat

        2003’de “Yüksek Tansiyon” ile ülkesinde Fransız korku yeni dalgasını başlatan Alexandre Aja, ABD’de bulunduğu yıllarda çektiği üçüncü projesinde de bir yeniden çevrim olan “Pirana”ya imza atmış. Özellikle böylesi versiyonlara ihtiyacı olan eserleri seçmesinin, burada Post-Vietnam döneminin eleştirel ve dingin yapısını taşıyan Joe Dante imzalı yapıtın günümüze zekice uyarlanmasını sağladığı söylenebilir. İstismar filmi formüllerini A sınıfına sıçratan “Otel” in mantığını benimseyen yönetmen, bundan bir korku-komedi tonu çıkartırken, özündeki eseri de modernize etmeyi beceriyor. Böylece hem alana hakimiyetini ispatlayarak ABD’de en başarılı eserine imza atmış, hem de ileride kültleşmesi garanti bir yapıtla karşımıza çıkmış oluyor.

        Kimi yeniden çevrimler vardır, birebir orijinalini kopyalarlar. Kimi yeniden çevrimler vardır, köklerindeki filmin üzerine yeni bir şeyler katarak zirve yaparlar. Kimi yeniden çevrimler vardır, orijinalinin nasıl bir şey olduğunu hesaplayarak ona kendi yorumlarını katarlar. Aslında “Pirana” (“Piranha”, 2010), bunların üçüncüsüne giriyor.

        Aja, Fransız Korku Yeni Dalgası’nı başlatan isimdir

        2003 yılında “Yüksek Tansiyon” (“Haute Tension”) ile büyük sükse yapan ve Fransa’dan bir korku yeni dalgası çıkmasını sağlayan Alexandre Aja, ABD’ye transfer olunca ilginçtir sürekli yeniden çevrimlere el atmaya başladı. Ancak buna farklı açılardan da bakabiliriz.

        Öyle ki ilk bilimkurgusunu saymazsak yönetmenin slasher filmini yenileyip “Çığlık” (“Scream”, 1996) sonrası alt türe aranan kanı getirdikten sonra gang film, hayalet filmi ve en son da hayvan istilası filminde ‘farklı örnekler’ verme güdüsü olduğuna tanıklık etmek mümkün.

        Aslında “Tepenin Gözleri” (“The Hills Have Eyes”, 2006) ve “Aynalar”ın (“Mirrors”, 2008) ‘başarılı korku filmi’ ibaresiyle anarsak yanlış yapmış oluruz. Ancak Aja’nın bu eserlerin kaynaklarındaki ya biraz daha ‘amatör’ yaklaşımı ya da kıyıda köşede kalmış fikirleri yüksek bütçeli projelerle öne çıkarmayı amaçladığı gerçeğini de kabul etmeliyiz. Öyle ki Aja, efektlerle örülü profesyonel stüdyo filmleri çıkarmıştı o eserlerden. Bunun sonucunda beklenen gişe başarısı yakalandı ve her iki filmin de devam filmlerinin üretilmesi gecikmedi.

        Dimension Films’e transferini gol sevinciyle karşılamış olmalı

        Yani Aja, Fransa’da kabul ettirdiği o el kamerası, gerçek kan, atmosfer, felsefe ve alt türler arası yön değiştirme odaklı özgün korku geleneğinin uzağında gezerek bir şeyleri kabul ettirdi son beş senede görüldüğü üzere. O da stüdyolarda film çekebileceği gerçeği... Zaten bu eser ile korku filmi şirketi olarak bilinen ve eskiden Miramax’ın şimdiden de Weinstein Company’nin altında çalışan Dimension Films’e transfer olması boşuna değil.

        Öyle ki bu şirketin 90’larda ‘Çığlık’ (Scream) serisiyle çıkış yaptıktan sonra günümüzde Robert Rodriguez, Greg McLean, Rob Zombie gibi alanda ustalaşması garanti isimleri kullandığı biliniyor. Aja’nın da belli ki istediği olmuş ve kendine serbest bir alan bulmuş burada.

        Korku sinemasını iyi etüd ederek inşa edilen bir yeniden çevrim

        Aslında bu diyarları ‘korkuda çığır açmak’ için kullandığını söylemek yanlış olur. Zira yönetmen, burada Joe Dante’nin 1978 tarihli filmini iyi etüd ederek ortaya korku tarihine hakim bir yeniden çevrim yorumu çıkarıyor.

        Zaten eğer bir yönetmen yeniden çevrime yorum katıyorsa alanda ilerleyeğine dair de bir şeyleri kanıtlar. Öncelikle şunu söylemek lazım Dante’nin filmi ne kadar 70’lerin Post-Vietnam döneminin dingin ve yabancılaştırıcı temposunu içeriyorsa, Aja’nınki de o kadar 2000’lerin bilgisayar oyunu jenerasyonuna uygun bol kanlı, bol seksli, bol küfürlü ve yüksek tansiyonlu yapısına uygun durmuş.

        2000’lerin korku eğilimlerinden beslenmiş

        Aslında bunu yaparken genel anlamda Aja’nın “Otel” (“Hostel”, 2005) ile sinemaya giren istismar filmi geleneğini arkasına aldığı söylenebilir. Öyle ki Fransa’daki yeni korku dalgasının kaynağında bol kan akıtan bir damar da var. Zaten bu yönetmenlerin de Eli Roth’u ve James Wan’ı sevdikleri biliniyor. Lafın özü Aja’nın burada ‘kült’leşmesi garanti bir rol de verdiği Eli Roth’un 2000’lerin başında alana “Dehşetin Gözleri” (“Cabin Fever”, 2002) ile soktuğu geleneği izlediği gerçeğini kabul etmek lazım.

        Bunu yaparken hayvan istilası filminin alt-alt türü ‘hayvan grubunun saldırısı’nı arkasına aldığı söylenebilir. Yani “Jaws: Denizin Dişleri” (“Jaws”, 1975), “Razorback” (1984), “Timsah: Nehrin Dişleri” (“Rogue”, 2007), “Anaconda” (1997) gibi eserlerdeki tek hayvanlı formülden ziyade, Hitchcock’un “Kuşlar”ı (“The Birds”, 1963) ile sinemada atılım yapan ve sonradan “Pirana” (“Piranha”, 1978), “Arılar” (“The Swarm”, 1978), “Kurbağalar” (“Frogs”, 1972) gibi örnekler üreten alanın bir ürünü olduğu söylenebilir.

        A sınıf bir tür filmi

        Aslında bu konseptteki filmlerin geneli kült potansiyeli taşır ve B filmi yaratıkları içerirler. Güldürmeyi de amaçlarlar. Aja da belli ki bu durumun farkında. Ancak yine de piranaları ‘milat öncesinden gelen evrim geçirmiş yaratıklar’ olarak çizip günümüze uygun hale getirdikten sonra, teknik anlamda filmi HD ile üç boyutlu çekerek de bu durumun üstesinden geliyor.

        Eldeki toplamın herhangi bir şekilde efektlerin ucuzluğuyla gelen eğlenceye kapılma veya B filmi gibi durma kaygısı yok. Aksine A sınıfının içinde istismar filminin farklı alt türlerinden beslenen, yine mizah dozu yüksek bir korku-komedi dokuması amaç edinilmiş 2010 model “Pirana”nın.

        Zaten Joe Dante’nin filmine baktığımızda daha çok suyun yüzeyinde olan bitenle ilgilenildiğini, altta gözüken piranaların ise çok az devreye girdiğini görebiliriz. Bir yerde kameraya doğru saldıran pirananın varlığı ise Aja’nın buradaki esin kaynağı olmuş olabilir. Öyle ki burada öylesine yaratıcı seks ve şiddet sahneleri var ki adeta onların koreografisini yapıyor yönetmen. Aynen “Otel” serisinde gördüğümüz gibi...

        ‘Jaws’a benzemez bu, kana bulanmaya hazır olun!’

        Aja’nın işin eğlencesinde olduğunu ve istismar fetişizmi yaptığını söyleyebiliriz. Çünkü sonda ‘ahlaki anlamda yanlış duran karakterlerin ölmesi’ gibi bir finişin dahi bu doğrultuda rahatsız edici gelmemesi gibi bir durum var. Aslında ilk olarak Aja’nın 70’lerin ‘Jaws’a karşı Piranalar’ tartışmaları ile Spielberg’ün korku türüne yakışmayan ve hakim durmayan klasik anlatı sineması yaklaşımına kafayı taktığını gözlemlemek mümkün.

        Bu doğrultuda da o filmde ölmeyen Richard Dreyfuss’ın aynı karakteriyle açılış sekansında bir kayıkta karşımıza çıkıp, piranaların saldırısına uğrayarak hayatını kaybetmesi ve ardından perdenin kırmızıya bulanması önemli. Böylece “Pirana”, daha en baştan iddiasını ortaya koyup, hayvan istilasının bu kolunun daha yaratıcı ve korkutucu olabileceğini iddia ediyor. Aja’nın bu sahneyi çekişiyle de ‘Kana bulanmaya hazır olun!’ demek istediği apaçık ortada.

        İstismar filmlerinin alt türlerinden bir potpori çıkarmış

        Bunun devamında 78 tarihli filmin hikayesini yüzde yüz anlamda dışarıda bıraktığını söyleyebiliriz. Öyle ki orada hem Vietnam Savaşı için ABD’nin yetiştirdiği piranalar var idi, hem dönemin yaşayış tarzına uygun olarak istilanın kapsamlı kısmı çocukların kampında gerçekleşiyordu, hem de gölün rengi kahverengi idi. Yani ‘B filmi’ için bütün adımlar atılmıştı. Burada ise ciddi anlamda oranın ‘felaket filmi’ konseptiyle ‘her yaştan karakteri alalım içeri’ duruşunun ‘gençlerin gözünden anlatalım devir değişti artık!’ ile yer değiştirdiği görülebiliyor.

        Aslında bu durumun ışığında porno film çeken bir grup genç, şerif ve ekibi ile iki küçük çocuk üzerinden aktığı söylenebilir. Bunun devamında da Aja’nın filmini ‘fetişizm’ sahnelerinin üzerine kurduğu görülebiliyor. Eserin 89 dakikalık süresi de; 1960’larda gördüğümüz Russ Meyer’in cinsel istismar filmlerine (sexploitation films) uygun bir şekilde iki mankenin porno yıldızı olarak kullanımıyla ve Herschell Gordon Lewis’in istismar filmlerinde (exploitation films) tanıklık ettiğimiz kanı öne çıkaran şiddet sahnelerinin varlığıyla yürüyor.

        Bu anlayışı ışığında da özellikle ‘T-Shirt yarışması baskını sahnesi’nin, ‘teknenin batmaya başladığı sahne’nin ve ‘tekneden tekneye kaçma sahnesi’nin ‘şiddet’ konseptinde bir koreografiyle karşımıza çıktığı söylenebilir.

        Şiddetin koreografisini ve fetişizmini yapmış

        Başlangıçtaki kısım ise “Otel”in başında gördüğümüz gibi cinsel istismar filmlerindeki ‘güzel ve abartılı beden var ama seks yok’ mantığı ışığında ilerliyor. Bir sahnede birebir çıplak yüzen iki modeli denizin dibinden görme şansına dahi erişiyoruz. Oranın klasik müzikle yansıtılması da Aja’nın amacını belli ediyor. Anlayacağınız yönetmenin bu alanların A sınıfına girmesine hayranlığı filmin tamamına sinmiş.

        Sözünü ettiğimiz t-shirt yarışması baskını sahnesindeki ‘kesilme biçilme anları’nın da adeta hınzırca yerleştirildiği söylenebilir. Zaten o devasa sekansın startının Eli Roth’un ıslak t-shirt yarışmasını sunmasıyla yapılmasının ardından ‘seks’ tonunun şiddete transfer edilmesi, filmin ana omurgasının bir özetini sunuyor.

        Seç, beğen, al

        Ving Rhames’in motor ile piranaları kesip biçmesi, bir kişinin motor ile sağ insanların arasında geçip kan gösterisi yapması, Eli Roth’un kafasının kopması ile bir kadının bikinisinin ve göğsünün üst kısmının kopan ip ile çapraz bir şekilde kesilip düşmesi gibi bir çok ‘deli’ ama ‘koreografi’ aşılayan hareket var.

        Tabii teknedeki istila sahnesinde de karakterlerden birinin kanlı kanlı güverteye çıkartılmasının devamında ‘penisimi aldılar’ demesi ve piranaların denizin altında o organın peşine düşmesi de bunlara ekleniyor. Yani bir seks ve şiddet ya da istismar filmleri alanı koreografisi ve fetişizmi var burada. Anlayacağınız Eli Roth’un devreye soktuğu konseptin bir karşılığını bulmuş Aja bu projede. Biraz da Tarantino’nun sularında dolaşaraktan...

        Vietnam Savaşı döneminin yerine ‘küresel ısınma’ dönemi

        Ancak bunu yaparken sözünü ettiğimiz şeylerin eğlenceli seyretmesi bir yana, ilk filmdeki Vietnam Savaşı ile ilgili politik söylemin burada küresel ısınmaya çevrilmesi ve denizin altında piranaların bakış açısına göre röntgenci kamera tercihleri yapılması da devreye giriyor. Böylece yönetmen, profesyonel ve birinci sınıf bir projenin dokunuşunu hissettirerek korku alanında daha yapacak çok şeyi olduğunu ispatlıyor. Tabii ilk filmin sonunun da burada özgün bir yorumu olduğunu eklemeden geçmeyelim.

        Nihai sonuçta Aja, halen Fransa’daki eserlerinin seviyesinde işler çıkarmıyor ABD yolculuğunda, ancak projelere kattığı yorumlar açısından en çarpıcı adres burası. Dingin hayvan istilası filmini istismar filmine çevirirken yaptıkları tamamen ‘şiddet’ veya ‘çöp’ fetişi olarak adlandırılabilir. Bir süre sonra kendinizi bırakıp eğleniyorsunuz.

        Ancak aynı zamanda 70’lerin politik söylem depolayan korku filmlerinin bu geleneğini günümüze taşıma konusundaki becerisini de unutmamak gerek. Küresel ısınma meselesi ile ilgili yapılan en zeki korku filmi statüsünü de şimdiden kazandı. Zaten böylesi filmlerin miyadı dolmuşken “Pirana”nın gişedeki muhtemel başarısı da korkuda yeni bir alan açabilir, onu da ekleyelim.

        FİLMİN NOTU: 5.2

        Künye:

        Pirana (Piranha)

        Yönetmen: Alexandre Aja

        Oyuncular: Elisabeth Shue, Ving Rhames, Adam Scott, Jerry O’Connell, Kelly Brook, Christopher Lloyd, Eli Roth

        Süre: 89 dk.

        Yapım Yılı: 2010

        AFRO-AMERİKAN KUNG FU KID

        80’lerin belli bir kitleye ulaşan serisi ‘Karate Kid’in yeniden çevrimi Will Smith’in ticari zihniyle Afro-Amerikan kültürüne uygun hale getirilmiş ve son 10 yılın hakim dövüş dalı kung fu üzerinden yürüyen bir hikayeye yapıştırılmış. Böylece Amerikan toplumsal yapısının bütün alt kültürlerini bir araya getirerek birlik çağrısını yapan, ancak bunu 140 dakikalık son derece ciddi bir dramatik yapıyla karşımıza çıkardığını zanneden bir spor filmiyle yüzleşiyoruz. “Karate Kid”, son yılların en manasız ve klişe projelerinden biri olunca, ‘balık baştan kokar’ misali bu açmazdan çıkması da imkansız hale geliyor ister istemez...

        Bazı filmler vardır henüz proje aşamasında duruşlarını belli ederler. Bunun arkasından da düştükleri uçurumdan onları kurtarmak zor olur. Çekilmeleriyle çekilmemeleri arasında bir fark yoktur bu sözünü ettiğimiz eserlerin. Zira ‘sinema sanatı’na herhangi bir katkıları olduğunu söylemek dahi mümkün değildir.

        Proje kötü olunca nihai sonuçtan kurtulmak mümkün değil!

        Yani o eserlerin üretilmesiyle sinema dünyasında ne bazı formüller uygulanmış olur, ne ticari gidişat değişir, ne bir oyuncunun kariyeri şöyle olmuştu ne de şu yönetmen böyle bir yön izlemişti dememiz sağlanır. Sadece küreselleşen toplumda tüketilen iki saatin hezeyan olduğu düşüncesiyle yaklaşırsınız bu filmlere ya da uzak durursunuz.

        İşte yeni “Karate Kid” (2010) de öyle proje aşamasındaki öyle filmlerden. Aslında böylesi eserlere çok rastlanmaz stüdyoların içinde. Ama bu kısıtlı toplamın içinden bazılarını örneklemek gerekirse “Komando Dadı” (“The Pacifier”, 2005), “Koruyucu” (“The Guardian”, 2006), “Oyun Planı” (“The Game Plan”, 2007) gibileri çıkıyor karşımıza. Aslında aklımıza gelmeyecek şeyler yaparlar veya klişelerin dibine vururlar bu eserler.

        Sinemaya bir şey katmamak için çok uğraşıyor

        Kevin Costner’ın karton bir kurtarıcı moduyla 90’ların ‘aşağılanan iyilik simsarı adam’ tiplemesinin geri gelmesini veya Vin Diesel’in aksiyonda zirve yapacakken çocuk dadılığına atanmasını bir türlü anlayamamız sayesinde unutulmaya mahkum bırakılırlar. Zaten daha proje aşamasında ‘kötü’ olacakları bellidir.

        Bir filme kötü demek aslında sinema yazarlığı müessesesinin zaafıdır. Ama bazı filmlerin de bu sevmediğim ‘kelime’yi hakederek aldığını söylemeliyiz. Böylece bir ayrım da yapılmış olur en azından. Zira buradaki eser ‘spor filmi’ olsa da bilmez belki ama alanda forma nasıl ter akıtarak alınıyorsa, ‘Karate Kid’ de bunun için çok uğraşıyor onu belirteyim.

        Toplum için sanat ile ticaret için sanat ayrı şeyler

        Tabii bu projenin niye böyle bir konuma oturduğunu incelemek için Columbia Pictures, Will Smith ve Jerry Weintraub’u sorgulamak gerekir. Ancak neresinden bakarsanız bakın, karşımızda bir ticari ürün var. Hani ‘sanat için sanat’, ‘toplum için sanat’ gibi tanımlara ayırırlar ya sanatı. Bu da bu sözler ışığında ‘ticaret için sanat’ gayesinden üremiş bir eser.

        Popüler sinema veya sanat sineması yapmak başka bir şey. Öyle ki buradaki durum daha farklı. Zira popüler sinemaya sırtını yaslayıp ticaret yapan Steven Spielberg, Jerry Bruckheimer gibi egosu yüksek yapımcılar var piyasada. Ancak adeta onların eserlerinin üstünde kafalarını görsek de her türlü eğlence de depolanıyor bir yandan.

        Will Smith’in ticari zihni, filmin üstüne çıkmış

        Burada ise tamam temiz bir gişe filmi var karşımızda buna bir şey diyemeyiz. 2000’lerde sinemaya giren ve “Agent Cody Banks” (2003), “Pembe Panter 2” (“The Pink Panther 2”, 2006) gibi zayıf stüdyo filmlerine imza atan Harald Zwart zaten ‘memur’ olarak tutulmuş ve vaat ettiğini vermiş. Esas amaç ise Will Smith’in o keskin beyninden çıkan Amerikan kitlesine uygun öngörüsüyle para kazanmak. Zira “Umudunu Kaybetme”nin (“The Pursuit of Happyness”, 2006) beklenmedik gişe başarısı da buna bağlı idi.

        Burada da orijinal filmin senaristinin fikrinden yola çıkılarak, yani ‘çalma çırpma’ veya ‘esas esere saygısızlık yapma’ gibi şeylerle uğraşmayan bir eser var. Bu konuda da aklanabilir “Karate Kid”. Ancak ortaya çıkan yapıtın Amerika’nın iki baskın alt kültürünü projeye çekmek ve birlik beraberlik çağrısı yapmaktan başka bir duruşu yok. Bu sebeple de aslında bir küçük siyahi karakter, onun hocası rolünde ise Çinli ya da Hong Kong’lu sıradan bir adam var. Bütün film de Çin’e giden o çocuk ile manevi babasının usta-çırak ilişkisine odaklanıyor.

        Bir blockbusterdan beklenecek her şey var

        Bu noktadan melodram ve başarı hikayesi çıkartan Smith, aşkı da unutmamış ve karşı tarafa Çinli bir aşık tipleme yerleştirmiş. Bunun devreye girmesinin devamında da dövüş filmi, aşk filmi, spor filmi, aile filmi, komedi gibi birçok alan iç içe geçip kitle genişletilmiş.

        Ancak buradaki kültür farklarına odaklanan tek boyutlu komedi türüklerinin izleyiciyi yabancılaştırdığı söylenebilir. Öyle ki bu tek cümlelik espriler işlemiyor. Yine de böylesi bir oluşumdan klişe yürüyen bir başarı hikayesinin depolanmasıyla birlikte ticari kafanın nihayetine erdiğini de unutmayalım. Zira projeye o açıdan bakmak lazım. Bu bir ürün.

        Memur bir yönetmen, dövüşün Hollywood’un son 15 yılındaki temsilcisi Jackie Chan ile kung fuya çevrilen karate, Afro-Amerikanlara uygun filmlerin kitlesini almak için keskin hatlarla çizilmiş iyi bir siyah çocuk, onun karşısında Çinli karton aile filmi kötüleri ve daha niceleriyle, ABD’nin bütün alt kültürü içeriye dahil edilmiş.

        Her türlü alana girmesi ‘yapma’ ve ‘inandırıcılık yoksunu’ bir hava katmış

        Aslında bu durumun filmin her türlü alanda yapay durmasına yol açtığı söylenebilir. Ne spor filmlerinin turnuvalarındaki dövüş ya da kung fu sahnelerinin ‘Rocky’ serisi, “Şampiyon” (“The Wrestler”, 2008), “Kızgın Boğa” (“Raging Bull”, 1980) kadar gerçekçi, ne küçüklere odaklanan aşk ilişkisinin “Küçük Manhattan” (“The Little Manhattan”, 2006) kadar samimi, ne de Jackie Chan’in karakterinin 70’li yıllardaki kaba komedi tonlu kung fu komedileri kadar uçarı olduğu söylenebilir.

        Zaten Chan’in “Kapımdaki Casus” (“The Spy Next Door”, 2010) ile başlayan baba figürü de daha nelere yol açacak merakla bekliyoruz. Buradaki bıyıklı halinin de her türlü ‘eğlence’ malzeme haline gelmesi olasıklıklar dahilinde zira!

        Nihai sonuçta bu Karate Kid, günümüze uydurulmuş bir öykü uyarlaması. Ancak kitlesel bir tasarı, proje ya da bir mimarinin ürünü. Klişelerle akan bir başarı hikayesi en kısa tanımıyla. Ticari kafayı her dakika tepede görebileceğiniz bir eser. Her sahnesiyle de ele aldığı alanları bir popüler sinema ürünü altında toplaması ‘yapma’ durmasına yol açıyor. Profesyonel yaklaşımın uymadığı şeyler de var sinemada öyle ki...

        Will Smith oyunculuğu bırakabilir mi?

        Will Smith, böyle giderse burada beş katına katladığı bütçeden sonra Afro-Amerikan kitleye uygun daha zeki işlerle yoluna yapımcı koltuğunda devam edecektir orası kesin. Ancak arzumuz; böylesi ruhu eksik, sinemaya bir şey katmayan, duygu sömürüsü patlaması yaşatan, en önemlisi de kedisini çok ciddiye alıp 140 dakikalık süreye yayılma hedefinde uçurumdan aşağı yuvarlanan bir şeylerle çıkagelmemesi.

        Bunun sonucunda da elbette buradaki eserin bir ‘siyahi istismar filmi’ (blaxploitation) olarak algılanması çok da yanlış değil. Zira 60’lar ve 70’lerde siyahi kitlenin kendini ifade edemediği için yaşam tarzlarını dünyadan ayırıp bağımsız filmler ürettiği süreçte olduğu gibi bir ‘kendine özgü’lük durumu var. Bu sonucu “Karate kid”in dünyadan bihaber olması da doğurmuş olabilir. Uyarmadı demeyin!

        FİLMİN NOTU: 2.4

        Künye:

        Karate Kid

        Yönetmen: Harald Zwart

        Oyuncular: Jackie Chan, Jaden Smith, Taraji P. Henson, Wenwen Han, Shensu Wu

        Süre: 140 dk.

        Yapım Yılı: 2010

        KEREM AKÇA’NIN VİZYON FİLMLERİ İÇİN YILDIZ TABLOSU

        A-Takımı (The A-Team): 5.4

        Ajan Salt (Salt): 3.9

        Alacakaranlık Efsanesi: Tutulma (Twilight Legacy: Eclipse): 7

        Anneler ve Kızları (Mother and Child): 4.1

        B Planı (The Back-up Plan): 2.8

        Başlangıç (Inception): 8.6

        Büyük Hata (Chloe): 5.6

        Büyükler (Grown ups): 3

        Cehennem Melekleri (The Expendables): 4.1

        Ciddi Bir Adam (A Serious Man): 7.9

        Deccal (Antichrist): 9.2

        Deney (Splice): 6.4

        Gece ve Gündüz (Knight and Day): 5.5

        İşkence Okulu (Tormented): 4.1

        Kapı (The Door/Die Tür): 4

        Kediler ve Köpekler: Kitty Galore’un İntikamı (Cats & Dogs: Revenge of Kitty Galore): 5

        Nanny McPhee Büyük Patlama (Nanny McPhee and The Big Bang): 5.2

        Oyuncak Hikayesi 3 (Toy Story 3): 4

        Ölümsüz (22 Bullets/L’Immortel): 5.5

        Örnek Aile (The Joneses): 7

        Paris’ten Sevgilerle (From Paris with Love): 3

        Sıradan İnsanlar (Ordinary People): 7.1

        Sihirbazın Çırağı (The Sorcerer’s Apprentice): 3.8

        Son Hava Bükücü (The Last Airbender): 2.5

        Yepyeni Bir Hayat (Brand New Life): 3.3

        Vahşet Sapağı (Snarveien): 2.6

        Zolu Görev (Get him to the Greek): 5.2

        Not: Yıldızlar, 10 üzerinden verilmektedir.

        keremakca@haberturk.com

        ÖNERİLEN VİDEO

        Rezidansta tetiği çekti 3 saat sonra öldürüldü

        İstanbul'da, 3 saat arayla işlenen iki cinayetin ayrıntıları kan dondurdu. Büyükçekmece'deki bir rezidansta 26 yaşındaki Yasin Binarci'yi öldüren 22 yaşındaki Mehmet Emin Yüksel'in, olaydan saatler sonra Bağcılar'da silahla vurularak öldürüldüğü belirlendi. İlk cinayetin ardından şüphelilerin kaçabi...
        GÜNÜN ÖNEMLİ MANŞETLERİ