Habertürk
    Takipte Kalın!
      Günlük gelişmeleri takip edebilmek için habertürk uygulamasını indirin

        KEREM AKÇA / keremakca@haberturk.com

        1930’ların Kit Kat Club’ının havasını yaratmak için yola çıkan 2014 model ‘Cabaret’, Broadway’de ilk olarak 1966’da sahnelenen oyunun 1998 şubesini yeniden tiyatroya taşıyor. Alan Cumming ve Michelle Williams’ın başrol performansları, Sam Mendes ile Rob Marshall’ın başarılı rejisinden besleniyor. Studio 54’de 20. yüzyılın başlarındaki kabare eğlencesiyle 70’lerin disko kültürünü iç içe geçiren eser, seyirciyi zaman yolculuğuna çıkaran bir müzikal becerisi sunuyor. Mart 2014’te limitli bir süre için yeniden sahnelenmeye başlayan ‘Cabaret’yi Eylül sonunda New York’ta izledim.

        İlk olarak 1966’da Broadway’de ve 1968’de West End’de sahnelenen ‘Cabaret’, birinde 165, diğerinde 336 performansla sınırlı kalmıştı. Günümüze değin New York ve Londra’da defalarca kez, farklı ekiplerle sahneye konuldu, başka ülkeleri dolaştı. Esasen Bob Fosse’un çektiği, Oscar’a aday olan serbest sinema uyarlaması “Kabare – Elveda Berlin”de (“Cabaret”, 1972) ile bilindi. Orada Liza Minelli’nin canlandırdığı kabare şarkıcısı Sally Bowles tiplemesi ve Joel Grey’in Oscar’a uzanan ‘Seremonilerin Efendisi’ karakteri iz bıraktı. Sinemada müzikalin modern çağında özel bir yere sahip olan eser, hikaye kurgusuyla oynama becerisiyle zirve yapmıştı. Caz dansı geleneğinin önünü açmıştı.

        EN İYİ ‘CABARET’ MÜZİKALİ HANGİSİYDİ?

        1993’te Sam Mendes’in aseksüel Emcee’yi cinsel açıdan doyumsuz hale getirdiği, bütün oyunu smokinle bitirmesi kuralını değiştirdiği sahne uyarlaması değerliydi. Cinselliği, çıplaklığı ve sapkınlığı laf oyunlarıyla dolduran, Jane Horrocks ile Alan Cumming’in bir araya geldiği bu Londra yeniden çevrimi unutulmadı.

        1998’de Broadway’e Rob Marshall’ın ortak yönetmenlik ve koreografi katkısı ile sıçrayan bu eser, 2377 kez sahnelenip en uzun süren üçüncü ‘yeniden sahnelenmiş oyun’ oldu. Sally Bowles’u canlandıran, o zamanlar biraz hafifmeşrep bir sahne kimliğiyle bilinen Natasha Richardson idi. Böylece 80’lerden itibaren bu tiplemeyi ‘sarışın’ oyunculardan seçme kuralı bir karşılık daha buluyordu. Ama esasen Kit Kat Club’ın meşhur gece kulübü, disko kültürünün ilk ortaya çıktığı yerlerden Studio 54’de dirilmesi seyirci adına farklı bir deneyim anlamına geliyordu. Zira 30’ların Weimar Cumhuriyeti, 70’lerin parti dünyasında canlanıyordu. Böylece ‘Cabaret’ tarihinin en şanlı uyarlamasına kavuşuyordu.

        1998’DEKİ OYUN YENİDEN

        2014 Mart’ında yine aynı yerde, aynı konseptte Alan Cumming’in ağzı bozukluğundan, yaramazlığından ve azgınlığından beslenen oyun yeniden sahnelenmeye başladı. Roundabout Theater Company ilk olarak altı aylık limitli bir gösterim planlansa da, sonrasında bu süreç bir seneye çıktı. Oyun özelinde Michelle Williams’ın Minnelli ve Richardson’ın mirasını iyi değerlendirip değerlendiremediğini analiz etmek lazım. Ama genel anlamda Mendes-Marshall birlikteliğiyle Studio 54’de sahnelenen eserin kalıbına uydurulmuş, ticari ürün olarak pazarlanmış bir zeka parıltısı sunduğu söylenebilir.

        Almanya’nın Weimar Cumhuriyeti döneminde 1930’larda bir kabarede geçen yapıt, adeta 70’lerin parti geleneğinin mimarisini, o yılların özellikleriyle, performanslarıyla ve şarkılarıyla yoğuruyor. Yapımcılar, ürün geliştirmenin dersini vermişler. Mendes-Marshall ikilisi ana bütüne ayrı bir tat katıyor.

        SEYİRCİ AKTİF OLMAK ZORUNDA

        Studio 54 gibi 70’li, 80’li yıllarda disko mantığıyla yükselen bir mekana 30’ların burlesque mantığını taşıyan bir gece kulübünün, flapper kültürünün yerleştirilmesi büyük olay. Üstelik oyunda, seyirci kendini pasif hissedemiyor. Hem alt katta, hem de üst katta, kırmızı kaplamalı masa lambalarının, koltukların veya iskemlelerin arasına konulması bir keşif. Üstelik Kit Kat Club için özel menüler bastırılması ve bunların genelde içki servisine alan açması unutulmamış. Garsonların kıyafetleri de buna eklenebilir. Adeta Baz Luhrmann’ın “Kırmızı Değirmen”de (“Moulin Rouge!”, 2001) yaşattığının bir benzeri ile yüzleşiyoruz.

        Zemin katı üç-dört kişilik masalarda oturan insanlarla sarılırken, balkondaki ilk 5-10 sırada da servisi kolaylaştırmak için aralara yerleştirilen daha uzun masalar var. Sadece en arkada Alan Cumming’in dediği gibi ‘fakirler’ bu duruma dahil olmuyor. Standart seyirci koltuğunda oturuyor.

        ALAN CUMMING HEM CANLILIK HEM HEYECAN KATIYOR

        Cumming’in 20 yıldır adapte olduğu Emcee karakterine müthiş bir canlılık kattığını söyleyebiliriz. Oyunun onun sahneye çıkmasıyla başlayıp burlesque sanatçısını ya da pandomimden gelme bir gece kulübü sunucusunu yansıttığı muhakkak. Alaycı sunumlarına seyircinin arasından aldığı insanları da eklerken libidosuna hakim olamayan bir erkek tanımına ulaşıyor. Özellikle yan taraflara konan merdivenlerle üste geçiş sağlanması ‘paralel kurgu’ adına değerli bir hikaye akışı sağlıyor.

        Oraya çıkan Cumming’in genelde arkası açık bir resim tablosunun içinde durduğu, bulunduğu yerden de her şeyi gözlemlediği, böylece bütün öğelerin aktifleştiği ortaya çıkıyor. Orkestranın da o bölmede olması, siyah-beyaz ilerleyen mizanseni anlamlandırıyor.

        WILLIAMS OLMAMIŞ

        Michelle Williams’ın girişleri ise ‘Cabaret’ şarkısı için görülen yoğun uğraş dışında ‘mı acaba?’ dedirtiyor. Minnelli gibi olmak isterken sesini kalınlaştırmaya çabalayan Williams, ilk Broadway işinde tökezliyor. Minnelli’nin erkeksi ses tonu ile mizacını değiştirme düşüncesini bir arada canlandıramıyor. Zorla farklı bir milletin aksanını yapmak istiyormuş izlenimi bırakıyor. Başarılı oyuncu, 19 yaşındaki Sally’ye, bir performans dışında ruh yükleyemiyor. Bu tiplemeye ‘sarışınlık’ ya da ‘masumiyet’ pek yakışmıyor. Richardson’ı izlemedim ama Minnelli’nin tiplemesi daha tuttuğunu koparan, erkeklere karşı gelebilen bir prototipti.

        Ama tam bir burlesque patronu gibi duran Cumming her sahnede oyunculardan sahne çalıyor. ‘Ben varım’ deyip bizi üzerine çekerken, kıyafetleriyle ve bir sahnede kalçasını açmasıyla dikkat çekiyor. Nazilerin gelişine dikkat çeken finaldeki Yahudi mahkum kıyafeti ise seyirciyi allak bullak ediyor.

        Eserin Alman toplumunu faşizmle ve muhafazakarlıkla sarsma arifesindeki Nazi rejimiyle ciddi dertleri var. Kit Kat Club, büyük oranda Weimar Cumhuriyeti’nin çöküş dönemini, sefahatin elden kaçıp gitmesini temsil eder. Siyasi dönüşümü doğru dans numaraları, ince göndermeler ve iyi planlanmış koreografilerle eleştirir. Bu noktada ‘Wilkommen’, ‘Tomorrow Belongs to Me’ ve ‘Cabaret’ etkileyici...

        Tüm bunlar Almanya’da kadınların, dansçı veya hayat kadını olarak düştüğü durumları özetler. Nihayetinde 30’ların bar, gece kulübü ve eğlence mantığını besleyen ‘kabare’, işitsel gösteriye malzeme olur. Elbette ‘Cabaret’yi bu limitli gösterimde yakalamak büyük şans! 1 Şubat’ta Williams’ın yerine Emma Stone’un geçeceğini ve son bir ayı onun tamamlayacağını da ekleyelim…

        ÖNERİLEN VİDEO

        Cani koca 2 bacağını almıştı! En korkunç yüzleşme

        Muğla'da, boşanma aşamasındaki eşi 43 yaşındaki Hatice Katrancı'yı av tüfeğiyle vurarak iki bacağının ampute edilmesine neden olan 46 yaşındaki Veli Katrancı'nın yargılandığı davanın üçüncü duruşmasında Hatice Katrancı, olaydan sonra ilk kez sanık ile mahkemede yüzleşti. Fenalık geçiren Katrancı, eş...
        GÜNÜN ÖNEMLİ MANŞETLERİ