Habertürk
    Takipte Kalın!
      Günlük gelişmeleri takip edebilmek için habertürk uygulamasını indirin
        Haberler Kültür-Sanat

        Yeni milenyumda Hollywood’u esir alan A sınıf kılıç-büyü filmlerinin, sinema perdesinde izlenip tüketilecek, sonra da unutulacak örneklerinden biri. Beverley Cross’un ilk kez 1981’de bir filme konu olan ‘Titanların Savaşı’ hikayesi, 2010’da daha yüksek bütçeli bir temsile kavuşmuştu. Onun devam filmi “Titanların Öfkesi” ise iktidar mücadelesinin köklerine inip titanlar ile tanrıların büyük kavgasına ‘aksiyon’, ‘efekt’ ve ‘tempo’ dolu bir bakış atıyor. Bu noktada ‘dar ölçekli’ açı ve objektif tercihleriyle kapalı mekan ve Yunanistan görüntülerini ‘gerçekçi’ kıldığı kesin filmin. Ancak Tarsem’in “Ölümsüzler”i veya Robert Zemeckis’in “Beowulf”u kadar fantastiğin A sınıfına geçen bu alt türün gelişim periyodundaki ‘kalıcı’ örneklerden biri değil karşımızdaki. “Titanların Öfkesi”nin bunun farkında olup içinde bulunduğu durumun keyfini sürmesi ise sevindirici.

        Aslında kalıp çok basit. Onuru ve iktidar için mücadele eden bir kahraman. Onun babası ve akrabalarıyla ilişkisi üzerine kurulu bir damar. Ve elbette aksiyon, düello, çatışma ve savaş sahneleri... Ancak işin aslı gözüktüğü gibi değil. Zira B tipi öğelerle örülü “Son Emir: Cennetin Kapısı”nın (“Clash of the Titans”, 1981) A sınıf yeniden çevrimi “Titanların Savaşı” (“Clash of the Titans”, 2010), aile içi kaosun dehlizlerine ‘görkemli’ bir şekilde hareket etmişti. Onun devam filmi “Titanların Öfkesi” (“Wrath of the Titans”, 2012) ise biraz daha ‘farklı’ bir omurganın sözünü veriyor.

        Canavardan bildiğimizi değiştiren bir seri

        Günümüze uygun bir fantastik aksiyon portresinin içinde daha önce de söylediğimiz gibi ‘Yüzüklerin Efendisi’ (‘The Lord of the Rings’) serisi sonrası stüdyolardaki eğilimi yerine getiriyor. Bunun yaparken ise Yunan mitolojisinin ürünü ‘melez kahramanlar’ı B sınıf perde temsilleriyle izlediğimiz kimliklerinden arındırıyor. Bir hayalin gerçekleşmesi için birkaç eserin atılım yapması devri artık geçti belki.

        Ancak “Beowulf” (2007), “Mumya: Ejder İmparatorunun Mezarı” (“The Mummy: Tomb of the Dragon Emperor”, 2008) ve “Percy Jackson ve Şimşek Hırsızı” (“Percy Jackson and the Lightning Thief”, 2010) ile açılan yolda deneyimlediklerimiz gerçek. Sesli sinemanın ilk döneminden beri gördüğümüz ve perdede gerçek olanı ‘dinozor’, ‘ejderha’ ya da en fazla ‘Godzilla’ temsilinden öte ‘profesyonel’ halde gözlemleyemediğimiz bir ruhun yansıması aslında bunların tamamı.

        Tek fark yönetmenlik koltuğunda yaşanmış

        “Titanların Öfkesi” de titanlar ile tanrıların mücadelesini, Perseus’un meşhur görevinin üzerine eklenen tuğlalarla yansıtıyor. Cehennem Tanrısı Hades ile tanrıların tanrısı Zeus’un çekişmesini, ya da Zeus’un yeraltında alıkonulmasını ele alan bir destansı kahramanlık hikayesine uzanıyor. İlk filme göre en önemli değişiklik yönetmenlik koltuğuna efekt ve tempo simsarı Louis Leterrier’nin yerine el kamerasına ve dar açılara hakimiyetiyle dikkat çeken Jonathan Liebesman’ın geçmesi.

        Aslında ‘seyir zevki’ konusunda bir fark yok. Yine Hera’da Athena’ya, Ares’ten Poseidon’a, Andromeda’dan Hephaistos’a uzanan ‘karakter’ skalası bütün coşkusuyla bizi kontrolü altına alıyor. Üç boyutun aksamaması ise bu zamansız evreni ‘canlı’ kılıyor. Sadece belki dar açı objektiflerin ve kapalı mekanların hakimiyetiyle sanki bir ‘cephe filmi’ izlercesine hareketlenmemiz ve olaya karakterlerin gözünden, aşağıdan odaklanmamız ‘özdeşleşme’ ideolojimizi değiştiriyor. Ancak neyse ki bu durum objektif ve açı tercihlerinin ötesine geçip yüksek bir ‘sallantı’ ile anlatıyı bozmuyor.

        Şekilsiz titanlardan güç alan dar ölçekli bir fantastik-aksiyon

        Her şey dengeli halledilirken yönetmenin bu konudaki işlevleri aklımıza bile gelmiyor. Bu seferki hedef yine iktidar mücadelesinin temeline inip Zeus ve ‘kötü’ kardeşi Hades’in mücadelesini oğullar üzerinden bir kuşak çatışmasına çevirmek. Yani böylesi filmlerin temel duygusu bol aksiyon ama en çok da ‘şekilsiz titanlar’ sayesinde harekete geçiyor. Görkem kavramı da perdeden üzerinize üzerinize geliyor.

        Ama ilk filmdeki ‘dramatik yapı’yı boş bırakma sıkıntısı burada da devreye girerken, çabuk unutulacak bir seyirlik çıkıyor karşımıza nihayetinde. Bu durum da “Titanların Öfkesi”nin, birçok karakter-oyuncu yetisine ve efekt becerisine karşın kalıcı olmasını engelliyor. Bu dönemdeki ‘kılıç-büyü filmi’ (sword and sorcery film) ürünlerinin A sınıf temsilini daha dar ölçekli bir ‘mercek’ten yapmasını sağlıyor en fazla.

        İlk filmdeki antolojik sahneler burada yok

        Yönetmenlik koltuğunda Liebesman fazla aksamazken kahraman hikayesinin ‘baba-oğul’ ilişkisi üzerinden bir başka ‘sıradan’lık kazanması bu fantastik örgüyü dolduruyor. Böylece stüdyolarda fantastiğin bilimkurguya geçişinin başladığı bu süreçte en azından kendi içinde tutarlı bir ürün izliyoruz. Ama elbette Tarsem’in “Ölümsüzler”i (“Immortals”, 2011) kadar felsefik ve incelikli ya da “Titanların Savaşı” kadar antolojik bir noktada değil.

        Zira serinin ilk ayağının ‘Charon’un karakterleri Hades’e Styx nehri üzerinden götürmesi sahnesi’ gibi daha önce görmediğimiz mitik yan hikayeleri sinema tarihi kitaplarına kazandırma düşüncesi burada yok. Daha ziyade Yunanistan coğrafyasında, döküntülü alanlarda veya kapalı mekanlarda serbest bir dolaşım var. Filmin fazla uzamayan süresi de bu durumu dramatik bir zenginlik kazanma aşkıyla donatmıyor.

        FİLMİN NOTU: 5

        Künye:

        Titanların Öfkesi (Wrath of the Titans)

        Yönetmen: Jonathan Liebesman

        Oyuncular: Sam Worthington, Liam Neeson, Ralph Fiennes, Rosamund Pike, Edgar Ramirez, Bill Nighy, Kathryn Carpenter

        Süre: 99 dk.

        Yapım yılı: 2012

        ESAS OYUNCULU VERSİYON NEREDE?

        Üçüncü dünya ülkelerinde koreografisiz, kurgusuz, yapay performanslarla örülü ve teknik anlamda yerlerde sürünen aksiyon ya da dövüş filmleri görürüz. Bunların genelde kültürel bir karizmatik tür ismi ile adlandırılması bir tarafa John Woo, Tsui Hark gibileri bir kenara bırakılınca yarattıkları etki aynıdır. Kendi kendine konuşan yapay karakterlerden “Kaos: Örümcek Ağı”nın çıkardığı ise yüksek volümlü müzik, plan parçaları, senkronsuz ses skalası ve devamlılık hatalarından güç alan ‘sırfen aksiyon’ odaklı bir ‘çöp’ örneği olmuş. Belli ki görsel efektçi Cem Gül’ün kurgu ve yönetmenlik gibi ‘sanat’ları ciddiye almadan yaptığı iş sadece bazı genel planlardaki ‘egosantrik’ duruşa takılı kalmış. Böyle olunca “Bendeyar” ile birlikte son dönemin en acemi ajan aksiyonlarından biri, onun daha az ‘antolojik’ versiyonuyla karşımıza çıkmış.

        Herhalde ancak Endonezya, Ekvator Ginesi, Guatemala, Malezya gibi bir ülkede böylesine tutarsız ve ucuz bir ajan aksiyonu görebilirdik. Öyle ki koreografilerin kendi kendine yapıldığı çok açık duran bu görüntü ve ses kirliliği kıvamında eser, neresinden tutsanız elinizde kalıyor. Sebep ise belli ki ‘görsel efektçi’ kariyeri olan Cem Gül’ün yönetmen, kurgucu ve müzisyen olarak birden fazla iş için kolları sıvaması.

        Yerli malı bir ajan aksiyonu demek doğru olur

        “Kaos: Örümcek Ağı”nı yorumlarken senaryoya ise hiç girmemek lazım. Zira olmayan bir şeyle ilgili yorum yapmak ne kadar doğru olabilir ki? Çünkü burada esas sorun John Woo filmlerinde, ‘Tetikçi’ (‘Crank’) serisinde veya “Koş Lola Koş”taki (“Lola Rentt”, 1998) tempolu sahneleri üst üste bindirip dramatik yapıyı arka planda bırakma anlayışının tutmaması. Zira ne ‘yönetmen’ ne de ‘kurgucu’ tanımlarına uyan gerçek bir kişinin görev yapmaması, başına bela olmuş bu eserin.

        TGK adlı FBI kırması oluşum bir kenara esasen; plan parçaları, yüksek volümlü müzik, bunlara uyum sağlamak için hoplayıp zıplayan oyuncular, çiğ yavaş çekim girişleri ve üçüncü sınıf bilgisayar programlarından çıkma efektlerden oluşan ‘bir şey’ izliyoruz perdede. Bu durumun sonucunda çıkabilecek ürün yerli malı bir ajan aksiyonu olabilir.

        Gökhan Mumcu adeta yapay bir Mark Dacascos etkisi yaratmış

        Ancak Osman Sınav, Mahsun Kırmızıgül gibi modern dünyada figüranlı sahne çekme çekme konusunda becerikli yönetmenlere olan ihtiyaç duygusu, filmi izlerken hissedilebiliyor. Zira bir sahneyi kurgulamak için çeşitli kurallar vardır. Ard arda gelince hikaye kurgusu adına uyumlu durmayan rastgele planlar, ‘tempo’ olması adına birleştirilip, her sahnede başka banda atlayan ses skalası ve devamlılık hataları da buna eklenince bir yerlere ulaşmak mümkün olmuyor. Sinema filmi bu ‘ana kurallar’ın ötesinde fikir yürütülmesi gereken bambaşka bir sanat dalı.

        Sinemaskop formatında film çekip ‘Hollywood’la rekabete girmek kolay değil. Aksine bir binanın inşaatını kaçak yaparsanız, sadece bazı ülkelerde ‘kitsch’likten (bayağı) güç alan aksiyonların seviyesine gelebilirsiniz. Zaten belli ki Cem Gül, ya Mark Dacascos ve Steven Seagal gibi üçüncü sınıf aksiyon kahramanlarının ya da Hong Kong’ta çekilen triad filmlerinin ikinci sınıf örneklerindeki oyunculukların-kurgunun hayranı olmalı. Yoksa böyle bir ‘şey’le, Z sınıfı bir işle yüzleşmek için bu kadar ‘yüksek’ emek göremezdik. Kültürsel deformasyon dedikleri de bu olmalı herhalde

        Bu oynayanlar figüran değil mi, esas oyunculu versiyon nerede?

        Zira işin daha da trajiği “Kaos: Örümcek Ağı”, onlar gibi samimi, saygı duyulası ve alaycı yapıların da peşine düşmemiş. Bu da filmin sonunu hazırlamış. Adeta bir ses ve görüntü bombardımanının ötesine geçerken flycam, panter, steadicam gibi ‘çok teknolojik’ sandığı ‘aletler’in ihtişamına kapılmış gibi. Ancak filmin kapanış jeneriğini izleyince Hollywood’da sadece tek bir sahnenin figüran kadrosundaki kadar ismin bütünü kontrolü altına aldığını görebiliyorsunuz. Zaten bu eseri bir stüdyo temsilcisine izletseniz ‘bu oynayanlar figüran değil mi? Esas oyunculu versiyon nerede?’ diye sorabilir uyaralım! Hollywood adına yabancı karakterler için yapılan İngilizce ‘Star Wars’ dublajı da dikkat çekecektir!

        Nihayetinde ortaya çıkan ‘şey’in içinde Cemal Hünal’ın neredeyse tek kapalı mekanda filmi bitirmesi, dar açı ve geniş açı objektiflerin ‘sıkışık mekan’ları kullanma adına ‘alan doldurma’ amacı gütmesi ise garipsenmiyor. Çünkü Cem Gül, bütün sekansları tiyatro sahnesinin bir tarafındaki ‘tek tarafı boşluklu’ haliyle çekmiş gibi. Sette olduğumuz izlenimi yaratan sekansların birbirini izlemesi ise bu noktada bir alışkanlığa dönüşmüş. “Kaos: Örümcek Ağı”, bütün bu sebeplerden beslenerek ‘ucuz üretilmiş bayağı bir aksiyon’a dönüşmüş. Bu durum da kiril alfabesi, şiir gibi diyaloglar, temasal göze sokmalar ve daha nicesini çok fazla önemsemememizi sağlıyor.

        FİLMİN NOTU: 1.1

        Künye:

        Kaos: Örümcek Ağı

        Yönetmen: Cem Gül

        Oyuncular: Gökhan Mumcu, Rojda Demirer, Cemal Hünal, Ayça İnci, Levent Can

        Süre: 100 dk.

        Yapım yılı: 2012

        ‘SEVGİ’Yİ TAZE TUT!

        Bağımsız filmlerden tanısak da ‘kaliteli hikaye anlatma becerisi’ ile bildiğimiz Jonathan Levine, burada ölüm arifesindeki mazbut bir adamın çevresinde dönen ‘durum komedisi’ iskeletine uzanmış. Başrol oyuncusu Joseph Gordon-Levitt’in yanında Seth Rogen’dan Anjelica Huston’a, Bryce Dallas Howard’dan Philip Baker Hall’a uzanan yardımcı oyuncuların karakterleriyle dikkat çeken eserin, senaryoda da ele aldığı meselenin ‘sömürü’ tabanına girmeyen dokusuyla kalıbına uydurulduğu kesin. Bu da “Şansa Bak”ı eğlenceli, kaliteli ve doğru mesajlı bir komedi haline getiriyor.

        Özellikle “Arıza”da (“The Wackness”, 2008) uyuşturucu satıcısı bir gencin aşklarını, dostluklarını ve düşlerini bir arada anlatma becerisiyle dikkat çeken bir yönetmen. Jonathan Levine, klasik Amerikan sinemasının gramerine hakim bir zanaatkar buna şüphe yok. “Şansa Bak”ta (“50/50”, 2011) ise antik çağdan kalma, demode bir hikayeyi bütün samimiyetiyle sinemalaştırmayı becermiş.

        Kumara kalmış bir yaşam!

        Karşımızdaki ‘kanser olduğunu öğrenen bireyin bu açmazdan kurtulma çabası’ filmlerinin bir yenisi. Ancak yönetmen bu durumu ne ahlakçı ne de Tanrıcı bir motivasyona dönüştürmüş. Aksine ana karakterini inançsız veya yozlaşmış bir karakterden ziyade sporunu yapan, uzun ilişkisini yaşayan, suya sabuna dokunmayan kendi halinde bir adam olarak çizmiş. Gordon-Levitt’in Adam karakterindeki dengeli dönüşümünü de esaslı amaç olarak belirlemiş.

        Böylece onun bu olağanlık ve sükunetten, tek gecelik ilişki ve uyuşturucuya kaykılan yaşamında Seth Rogen katkısı ortaya çıkmış. Bu noktada da yönetmenin filmin sonunu ‘sevginin taze olanınını yaşamak şart!’ gibi bir motivasyonla adaplıca getirdiği kesin. Buna istinaden Rogen’ın ‘bir kumar oyunu daha yüksek oran verirdi, 50/50!’ esprisinden başlayan bir alaycı tavır da “Şansa Bak”ın yapısına sinmiş.

        Yan karakterlerin üç boyutluluğu durum komedisine güç katmış

        Böylece ilk örneklerinden birini “İkiru”da (1952) gördüğümüz ‘ölüm arifesindeki bir kişinin hikayesi’ formülünün, Kemal Sunal’ın “Korkusuz Korkak” (1979) filminde ‘eğlenceli yan karakter zekası’yla aradan sıyrılan ‘mizahi’ omurgasına yakın bir yapıt izliyoruz. Genç senarist Will Reiser; Adam’ın aldatan ressam sevgilisinden (Bryce Dallas Howard) yeni terapist sevgilisine (Anna Kendrick), Philip Baker Hall’un ölüm arifesindeki karakterinden Seth Rogen’ın arkadaş kimliğine ve hatta kıllanma ustası Anjelica Huston imzalı anne tiplemesine kadar gerçek bir zeka katmış. Bryce Dallas Howard’dan Anna Kendrick’e uzanan oyuncu kadrosu da fazlaca ‘yetenek’ aşılamışlar ana bütüne.

        Bu durum filmin, senarist-yönetmen uyumunun katkısıyla esaslı yapıyı bölüp kendi mesajına yönelmesinin yanında durum komedisi alanında keyifli anlar sürmesini sağlamış. Yönetmenin ekran bölme tekniğini bile zaman zaman kullanarak tempoyu ayarlama becerisinin yanında böylesi karakterleri çizme yetkinliği ve diyaloglar da büyük katkı yapmış. Nihayetinde “Şansa Bak”, kanserin belki adının bile geçmediği, sevginin de dillere sakız olmadığı ama etrafta dolaştığı bir karaktersel motivasyonla ilerlemiş.

        Capcanlı bir 100 dakika

        Bu da sözünü ettiğimiz eseri, ‘ölüm’le ilgilenen didaktik filmlerin çok ötesinde bir hınzırlıkla dramatik yapısını kurmaya yöneltmiş. Capcanlı bir 100 dakikada da gerçek sevginin, anlık sevginin ve yenilenmesi gereken sevginin-dostluğun-anne ilişkisinin ve daha nicesinin tanımını yapan bir ‘sinema ürünü bütünü’ne kavuşturmuş. Bunun salgıladığı ‘samimiyet’ dolu film evreni, “Şansa Bak”ı benzerlerinden ayıran bir noktaya ulaştırırken, Levine’ı da bağımsız sinemada hikaye anlatma becerisi olan yönetmenlerin stüdyoları en derinden tehdit eden temsilcisine dönüştürmüş.

        FİLMİN NOTU: 5.7

        Künye:

        Şansa Bak (50/50)

        Yönetmen: Jonathan Levine

        Oyuncular: Joseph Gordon-Levitt, Seth Rogen, Anna Kendrick, Bryce Dallas Howard, Anjelica Huston

        Süre: 100 dk.

        Yapım yılı: 2011

        NEŞELİ AYAKLAR’IN KAPISINDAN GİRMEMİŞ

        Belki de 2000’lerin “Özgür Willy”si olmayı kafaya takmış, buzullarda mahsur kalan bir hayvan türünün mücadelesini ‘toplumsal kaos’a dönüştüren filmlerden biri diyebiliriz. “Büyük Mucize”, isminin bütün o karton başarı-özdeşleşme omurgasını arkasına alarak didaktik mesajlar, şablon karakterler ve kalıbına uygun olmayan bir omurga ile hareket etmiş. 1988 yılında Alaska’da gerçekleşen olayı, ‘sığ’ yollarda sinemasal temsile dönüştürmeye çalışınca ise animasyon ya da belgesel formatına uydurulabilecek malzemenin gediklerini fazlasıyla açığa çıkarmış.

        Günümüzde küresel ısınma meselesinin bir ‘gerçeklik’ olarak öne çıkmasının yanında ‘kıyamet korkusu’nun da bir gıdım o kaynaktan beslendiği tartışmasız. “Büyük Mucize” (“Big Miracle”, 2012) benzeri filmlerin üremesi de, “İmparatorun Yolculuğu” (“Le Marche de l’Empereur”, 2005) ve “Uygunsuz Gerçek” (“An Inconvenient Truth”, 2006) gibi ‘sarsıcı damar’larıyla bu tehlikeye dikkat çeken belgesellerin ardından gayet normal işin doğrusu. Ancak bu süreçte eğer başarılı olmak istiyorsanız George Miller’ın serileşen ‘Neşeli Ayaklar’ (‘Happy Feet’) örneğinde görüldüğü üzere bir ‘vizyon’ sergilemeniz şart.

        Ya bir animasyon modeli ya da bir belgesel omurgasına ihtiyacı varmış

        Aksi takdirde kutup doğasından çıkarılan görüntüler buradaki gibi melodramatik macera tabanıyla anlamsız hale gelebiliyor. Zira sinemaskop oranında katıksız bir Hollywood seti koordinasyonuyla üretilen “Büyük Mucize”, isminden stratejilerine kadar her şeyiyle başlangıçtan ‘falso’ duran bir iş. Bu doğrultuda da karşımıza çıkan bütünü ‘kurmaca film’den ziyade, hayvan katliamı ve kıyamet alameti üzerine bir tavır olarak anmak mümkün.

        Zira stüdyoların içinde muhafazakar kendini iyi hisset filmleriyle bilinen Ken Kwapis’in bunun ötesinde bir amacı olmadığı net gibi. Zaten Thomas Rose’un ‘Freeing the Whales’ (Balinaları serbest bırakmak) adlı romanından uyarlanan eserin, belgesellerde görüntü yönetmenliği yapan yaratıcısının dünyasına daha uygun durduğu söylenebilir. Bu noktada ya Miller’ın “Neşeli Ayaklar”ı (2006) gibi özgün bir olgun animasyon modeli ya da Jim Carrey’nin “Babamın Penguenleri” (“Mr. Popper’s Penguins”, 2011) gibi bir aile komedisi eğlenceliği omurgasına ihtiyaç duyduğu kesin.

        Muhafazakar, şovenist ve antipatik

        Ama aksine “Büyük Mucize”, inadına geleneksel olmayı tercih etmiş gibi. Daha duygu sömürüsü ve başarı aşılayan, bunları da ‘kör kör parmağım gözüne muhafazakarca’ yapan isminden başlayarak çıktığı yolda tuğlaları üst üste koyamamış. Uzun lafın kısası John Krasinki’yi bir kenara bırakırsak Drew Barrymore, Kristen Bell, Ted Danson gibi piyasada kendilerini nereye atacağını bilemeyen oyuncuları toplayıp gerisini ‘boşluk’a bırakmış. Bu da belgesel veya animasyona uygun projeyi hiç de kalıbına uymayan bir dramatik ve görsel yapıya teslim etmiş.

        Nihayetinde ailelerin de olgunların da içine giremediği, sadece ‘çevreci mesaj olsun yeterli!’ diye düşünen bir kitleyi doyurabilen bir eser çıkmış karşımıza. Dramatik omurga, karakter gibi şeylerin yoksunluğu sempatik ve acınası durmayan gri balinalarla da birleşince aranan ‘ruh’ ve ‘samimiyet’ dahi yakalanamamış zira. ‘Çevreci birleşme’ adına bir anda akın eden amatör Rus oyuncuların teknede yaptıklarına ise hiç girmiyoruz! Yoğun bir şovenist damar da oradan sızıyor zira!

        FİLMİN NOTU: 2.1

        Künye:

        Büyük Mucize (Big Miracle)

        Yönetmen: Ken Kwapis

        Oyuncular: John Krasinki, Drew Barrymore, Kristen Bell, Tim Blake Nelson, Ted Danson, Dermot Mulroney

        Süre: 107 dk.

        Yapım yılı: 2012

        KEREM AKÇA’NIN VİZYON FİLMLERİ İÇİN YILDIZ TABLOSU

        Açlık Oyunları (The Hunger Games): 4

        Artist (The Artist): 6

        Berlin Kaplanı: 3.2

        Bir Ses Böler Geceyi: 3.5

        Çizmeli Kedi (Puss in Boots): 6

        Demir Leydi (The Iron Lady): 5.9

        Duyguların Rengi (The Help): 4

        Düşler Bahçesi (We Bought a Zoo): 2.8

        Ejderha Dövmeli Kız (The Girl with the Dragon Tattoo): 7.8

        Elveda İlk Aşk (Un Amour de Jeunesse / Goodbye First Love): 6.9

        Eşruhumun Eşzamanı: 0.9

        Fetih 1453: 6

        Gizemli Adaya Yolculuk (Journey 2: The Mysterious Island): 2.9

        Gri Kurt (The Grey): 4.3

        Hayalet Sürücü 2: İntikam Ateşi (Ghost Rider: Spirit of Vengeance): 3

        İçimdeki Şeytan (The Devil Inside): 1.3

        İyi Olan Kazansın (This Means War): 5.5

        J. Edgar: 6

        John Carter: İki Dünya Arasında (John Carter): 6.5

        Karanlıklar Ülkesi: Uyanış (Underworld: Awakening): 5.4

        Karanlıktan Korkma (Don’t Be Afraid of the Dark): 5.5

        Kevin Hakkında Konuşmalıyız (We Need to Talk About Kevin): 7.8

        Köstebek (Tinker Tailor Soldier Spy): 7.9

        Marilyn ile Bir Hafta (My Week with Marilyn): 4

        Muppets (The Muppets): 5.5

        Ölüm Yolculuğu (Apollo 18): 5.5

        Patlak Sokaklar: Gerzomat: 6.5

        Savaş Atı (War Horse): 6.4

        Sen Kimsin?: 4.6

        Senden Bana Kalan (The Descendants): 5

        Seninki Kaç Para: 1.7

        Sığınak (Take Shelter): 6.4

        Siyahlı Kadın (The Woman in Black): 3.5

        Son Vurgun (Contraband): 3.1

        SüperTürk: 4

        Sürücü (Drive): 8.1

        Teksas Ölüm Tarlası (Texas Killing Fields): 4

        Utanç (Shame): 5.8

        Not: Yıldızlar, 10 üzerinden verilmektedir.

        keremakca@haberturk.com

        ÖNERİLEN VİDEO

        Cani koca 2 bacağını almıştı! En korkunç yüzleşme

        Muğla'da, boşanma aşamasındaki eşi 43 yaşındaki Hatice Katrancı'yı av tüfeğiyle vurarak iki bacağının ampute edilmesine neden olan 46 yaşındaki Veli Katrancı'nın yargılandığı davanın üçüncü duruşmasında Hatice Katrancı, olaydan sonra ilk kez sanık ile mahkemede yüzleşti. Fenalık geçiren Katrancı, eş...
        GÜNÜN ÖNEMLİ MANŞETLERİ