"Umarım samimiyetimiz ekrana yansır"

"Yılanların Öcü" dizisinin oyuncularıyla röportaja devam ediyoruz...

Giriş: 27 Ağustos 2014 - 10:05 Güncelleme: 01 Eylül 2014 - 11:52

Google’da haber kaynağınızı Habertürk olarak seçmek için tıklayın

Özge Mine SARIÇAM / HABERTURK.COM

“Yılanların Öcü” dizisinin oyuncularıyla röportaja kaldığımız yerden devam ediyoruz. Bu sefer sırada başroller Cemal Toktaş, Hande Soral, Rüçhan Çalışkur ve Nail Kırmızıgül, Şebnem Dilligil, Nalan Örgüt var. Bazı oyuncularla röportaj yapmak pek kolay değildir. Karşı taraf, magazinsel bir malzeme vermemek için duruma önyargılı yaklaşır ve iki üç kelimelik cevaplarla fazla konuşmamaya çalışır. Sonunda ortaya hiçbir duygu vermeyen, kopyala yapıştır tarzı, olmasa da olur konuşmalar çıkar. Bu sefer işim daha kolaydı.

CEMAL TOKTAŞ – KARA BAYRAM

Cemal Toktaş: Kara Bayram’la panik hallerimiz çok benziyor. Onun dışında çalışkanlığımız, kafasına koyduğu şeyi başarana kadar peşinden gitmesi, annesine saygılı oluşu benziyor. Ben çok ana kuzusu değilimdir ama büyüklerime karşı hep saygılı davranmaya özen gösteririm.

C. T. : Hoşuma gitmeyen bir yanı yok aslında. Günümüz gençlerinin kaybettiği saflığı taşıdığını düşünüyorum.

C.T. : Çok sağlam bir romanın uyarlamasını yapıyoruz ve daha önce çekilmiş çok güzel iki sinema örneği var. Senaryo çok güzel ele alınmış ve kurulan ekiple Cemal hocanın işi ele alış şekli ve ekip arasındaki samimiyet nedeniyle tutacağını düşündüm. Herkes profesyonelce işini yapıyor ve aramızda güzel bir samimiyet var. Umarım bu samimiyetimiz ekrana da yansır.

C.T. : İnsanlar iş anlamında beni tanımaya başladılar ve teklif yapmaya cesaret edebildiler. Onun dışında hayatımda bir değişim olmadı. Empati yeteneğimi geliştirdiğini de ekleyebilirim.

C.T. : Öyle bir kıstasım yok. Gerçek ve samimi olsun, yeterli benim için. Bir de işin bütünü ve bir şey anlatma derdinde olması değerli. Karakterin büyüklüğü, küçüklüğü çok da önemli değil. Ama bana ters gelen karakterleri canlandırmayı isterim.

C.T. : Bugüne kadar İstanbul delikanlısını da oynadım, devlet memurunu da. Genelde ailemizin temiz yüzlü çocuğu durumu var. Kara Bayram’da da aynı şey söz konusu ama bunun fonunda köy var ve köylünün dertlerini işliyor. Köylünün arasındaki küçük hikayeleri ve küçük hesapları gösteren bir iş ve bu nedenle farklı geldi.

C.T. : Geleceğe dair planlarımı programlamak için vaktim olmuş oluyor. İyi oluyor aslında. Önümdeki 5 yıl içinde yapmak istediğim şeyleri burada düzene sokup geri dönebilirim.

C.T. : Onur Ünlü’nün “İtirazım Var” filmi. Mükemmel bir kara güldürü. Öyle bir senaryo yazabilmek isterdim.

Cemal Toktaş ve Hande Soral

C.T. : Okumaya çalışıyorum. Şimdi farklı bir coğrafyadayız ve mümkün olduğunca fazla insanla diyalog kurmaya çalışıyorum. İş bittikten sonra buranın yerlisiymişim gibi sokağa çıkıyorum. Buradaki evimde küçük bir kitaplık kurdum. Bir yandan da bir şeyler yazıyorum.

C.T. : Ufak tefek şeyler. Tiyatro bölümü mezunu olduğum için bir oyun yazmaya çalışıyorum.

Bugüne kadar birlikte çalışmaktan en fazla zevk aldığınız oyuncular kimlerdi?

C.T. : Birini söylesem diğerine ayıp olur. Ama son işimde Nergis Öztürk ve Yeliz Kuvancı’yla birlikte güzel bir üçlü olmuştuk.

C.T. : Çok ütopik ama herkesin karnının doymasını isterdim. Ama gerçekten doysun ve insanlara kazandıkları yetsin isterdim. Hep daha fazlasını isteyen insanlar var ya, bir de onların neden daha fazlasını istediğini öğrenmek istiyorum. Sadece fiziksel anlamda doymaktan bahsetmiyorum. Neden bir türlü tatmin olamıyorlar ve bu tatminsizlikten ötürü etrafımızda bu kadar çok can yanıyor? Bunu değiştirmek isterdim.

Hande Soral: Sadece ikimizin de kardeşi olması. Başka hiçbir benzerliğimiz yok. Ben de küçük bir şehirde büyüdüm ama köy değildi. Senelerdir İstanbul’da çalışıyorum. Paramı kazanıyorum, istediğim şeyleri yapabilme özgürlüğüm var, arkadaşlarımla buluşuyorum, kitap okuyorum… Fatma bunların hiçbiriyle alakası olmayan bir kız. Liseyi bitirmiş ve ileriye dönük bir hedefi yok. Ailesiyle yaşıyor. Sanmıyorum ki bir erkek arkadaşı olsun. Ve birden ailesini kaybediyor. Çok zor bir hayatı var Fatma’nın.

H.S. : Zor oldu diyemem ama bu sefer tam anlamıyla bir şey yaratmaya çalıştım. Onu kendi içimde arayıp bulamadığım için gözlem yapmak, okumak gibi başka şeyler yapmak zorunda kaldım bu süreçte.

H.S. : Aksiyon oynamak istiyorum aslında. Korkusuz bir tarafım da var zaten. Bir de uçan, kaçan sert, kahraman bir kadın karakteri oynamak isterim. Bir Tomb Raider olabilirdim!

H.S. : Evet, işte onun büyümüş halini oynamak isterim! O aksi, atarlı kız tarafını seviyorum.

H.S. : Biraz öyleyim, evet.

Bugüne kadar oynadığınız roller içinde en çok size benzeyen hangisiydi?

H.S. : Herhalde “Küçük Kadınlar”dı. Zaten Armağan karakteri benim ilk oyunculuğum, ilk tecrübem olduğundan çok daha “ben”di.

H.S. : Ne o zaman merak saldı, ne de ben çalışmaya başladıktan sonra. Bensu oyunculuğu hiçbir zaman merak etmedi ama etrafındaki insanlar, benim yapımcı arkadaşlarım ve menajerim, ailemin içine girmeye başladıkça baktılar ki bu kız çok güzel ve yetenekli bir kız olacak, zorla ikna ettiler. Benim hiç bu çorbada tuzum yok.

H.S. : Herkesin kendi hayatı, iki kardeşime de hiçbir zaman karışmadım. Bana da ailem hiçbir zaman “Bence şöyle yapmalısın” gibi bir şey demedi. Ben her zaman onların arkasındayım ve hayatlarına karışma hakkım olduğunu düşünmüyorum.

H.S. : Sanırım o, oynadığım karakterle ilgili. Öyle sağlam bir kızı izleyen de hoşuna gidiyor ve “Bu kız bunun hakkından gelir, onları bir araya toplar” diye güveniyor. Seyirci o karaktere güvendiği için dışarıda seni gördüğünde seni de öyle sanıyor ve seviyor. Hala sokakta teyzeler bana “Armağan” diye sarılıp yanaklarımı sıkıyorlar. Ne oynarsam oynayayım hala onlar için Armağan’ım.

H.S. : Daha fazla çalışmam gerektiğini öğrendim. Zaten bu işe başladığımda eğitimim çok azdı ama “Küçük Kadınlar” bittikten sonra “Ben bu mesleği yapacağım”a karar verdim. İşin ne kadar ciddi olduğunun farkına vardım. Zaten yaşım da küçüktü ve o farkındalık, algı açıklığı yavaş yavaş gelmeye başladı. Hayatımla ilgili hiçbir şey değişmedi ama ben büyüdüm. Ben büyüdükçe her şey rayına oturmaya başladı.

H.S. : Ülke olarak çok zor zamanlardan geçtiğimizi düşünüyorum. Herkesin kendini ifade etmeye çalıştığı ama yanlış anlaşıldığı bir dönemden geçtiğimizi düşünüyorum. Açıkçası kafamı kurcalayn şey, barış içinde yaşamayı ne zaman öğreneceğimiz. Ve böyle bir dünyaya çocuk getirmek doğru bir fikir mi yoksa yalnız mı var olmalıyım bunları düşünüyorum. Yeni doğan çocuklar, hem ekolojik olarak hem sosyo-ekonomik olarak daha zor bir dünyada yaşayacak. Biz bir şekilde atlatıyor gibiyiz ama bizden sonraki nesillerin işi cidden zor gibi duruyor.

H.S. : Ben her şeye kalbimle karar veririm, aklım sonradan devreye girer. Aslında kendimi ancak öyle huzurlu hissedebiliyorum. Yaptığım her şeyi mutlu olmak için yapıyorum. Arkadaşlarımın yanında, bir masada otururken eğer mutlu değilsem kalkıp gitmeyi tercih ediyorum. Evet daha fazla yaralanma ihtimalin oluyor ve acı çekiyorsun ama daha mutlu oluyorsun. O yüzden bence buna değer.

H.S. : Başka bir şehir değil belki ama başka bir ülkeye taşınabilirim ileride. O da yeni yeni kafamda oluşmaya başladı. Eskiden asla yaşayamam derdim ama artık Avrupa’da bir yerde yaşayabileceğime karar verdim.

H.S. : Belki de. (Gülüyor) Türkiye’de değil ama Avrupa’da olabilir.

H.S. : Ekipteki kimseyi daha önceden tanımıyordum. Teaser çekiminde tanıştık ilk. Sanırım şehir dışında olmanın yarattığı atmosferle, çok çabuk kaynaştık. Henüz 3. Bölümü çekiyoruz ve ben daha önce 3’üncü bölümü çekerken kimseyle bu kadar samimi olmamıştım. Gerçekten aile gibiyiz. Yönetmenimiz Cemal Şan hocamla ve yapımcımız Ata Bey’le uzun süredir bir projede çalışmak üzerine konuşuyorduk ve proje bana gelince koşarak gittim.

Rüçhan Çalışkur, ortada

R.Ç. : Pek benzerlik olduğunu söyleyemem ama ayaklarının üzerinde sağlam durabilmek ve mücadele gücü bana benziyor.

R.Ç. : Irazca çok güçlü bir toprak kadını ve çocukları için ölümü bile göze alabilecek bir karaktere sahip. Eşi öldükten sonra çok yalnız kalmış ve kocasına çok aşıkmış. Onu kaybedince de tüm sevgisini çocuklarına vermiş.

R.Ç. : Tesadüf oluyor herhalde, bilmiyorum. Belki de benim ışığımdandır. Tiyatroda çok farklı karakterler oynadım aslında, sanırım benden kaynaklanmıyor.

R.Ç. : Parmalıklar Ardında’daki Kutsiye karakteriydi. Aklını yitirmiş ve evladını öldürmüş bir anne karakteriydi ve o karakter çok benim dışımda bir şeydi. Ama oyunculuk her kalıba girmeyi gerektiriyor ve hepsini de kalbinden çıkarman gerekiyor.

R.Ç. : Aslında doğayı, hayvanları çok seviyorum ve sanıyorum beni besleyen bir sevgi var.

R.Ç. : Ona da inanıyorum ama özellikle doğanın beni beslediğine inanıyorum. Bir de şöyle bir durum var; ne kadar acı deneyimler yaşarsanız o kadar çok besleniyorsunuz. Sevdiklerini kaybettiğini gördükçe her şeye daha çok bağlanıyorsun.

R.Ç. : Evet, kesinlikle öyledir. Ama çok canlı ve mutlu göründüğümü düşünmüyordum. İlk kez sizden duydum. Biraz içine kapanık bir insan olduğumdan o kötü anları içimde yaşıyorum.

Rüçhan Çalışkur ve Şebnem Dilligil

R.Ç. : Türkan Saylan’ı oynamak bunlardan biriydi. “Bulutları Beklerken” filminde de aynı şeyi hissettim. Ve rahmetli kardeşimle birlikte yaptığımız tiyatro oyunları da öyleydi. Nadir de olsa öyle anlar yaşıyorsunuz. Şimdi de Irazca’yı çok sevdim. Zaten sevmediğim bir rolde olmamaya çalışırım.

R.Ç. : Kış Uykusu beni gerçekten çok etkiledi. Uzun süre etkisinden çıkamadım. Nuri Bilge de diğer arkadaşlar da mükemmel bir iş çıkarmış.

R.Ç. : “Bir Zamanlar Anadolu’da”dan da çok etkilenmiştim ama bunda bire bir insan psikolojisinden ve belirli bir varoluş felsefesinden yola çıktığı için, galiba biz de o kişilerin birer uzantıları olduğumuz için bu daha çok etkiledi. Bizler de birer küçük burjuva olarak, onlar gibiyiz.

Şebnem Dilligil: Dizide bir anneyi oynuyorum. Oğlum Haceli, kızım da Zahide (Ceyda Ateş). Normal hayatta da anneyim ancak dizide hem anne hem babayım. Toprak anası olarak köyde yaşayan bir anne. Güçlüklerle baş edebilen, her türlü kötülüğe karşı evlatlarını korumaya çalışan biri. Bu nedenle annelik tarafı bana benziyor.

Ş.D. : Tabii Mahmure hem anne hem baba olduğundan son sözü o söylüyor. Zaten köylerde daha çok anaerkillik hakimdir. Ancak çok despot, sert bir anne değil.

Ş.D.: Bir oğlum var ve normal hayatta oynadığım dizilere göre daha kuralcı bir anneyim. Hatta oğlum, “Keşke oynadığın karakterlerdeki gibi bir anne olsan” der. Bazen ben de düşünürüm, “Acaba öyle davransam oğlum daha yumuşak huylu bir çocuk mu olurdu, evde rol mü yapsam” diye. Ama uzun vadede yapamıyorsun tabii.

Ş.D.: Benim devam eden bir işim vardı ve bu arada birkaç teklif daha aldım. Ancak hem yapım şirketlerini hem projenin ağırlığını yeterli bulamadım. Bu projeyi, Koliba Film’le de çalışmak istediğimden kabul ettim. Ayrıca zamanında toprak reformunu çok güzel anlatan bir hikayede yer almak da beni etkiledi. Umarım iyi gider.

Ş.D. : Ben 35 senedir Devlet Tiyatrosu’ndayım.Uzun yıllar Ankara’da oyunculuk yaptım. Son 10 yıldır dizilerle uğraşıyorum. Dizi hayatımdan söyleyecek olursam ilk oynadığım dizi “Şöhret”teki karakterimi sayabilirim. En yakın geçmişte “Karadayı” var. “Ey Aşk Nerdesin” dizisinde diğerlerinden farklı olarak komedi yapmıştım, o da çok eğlenceliydi. Ama inanıyorum “Yılanların Öcü” hepsinin önünde olacak.

Ş.D. : Çünkü gülmeyi bilmeyen bir milletiz. Gülmeye alışmamışız ve kendimizi seyretmeyi seviyoruz. Ekranda kendimizi görmek istiyoruz. Komedi dizilerinde de kendine yakın espriler buluyorsa seviyor. Bana “Ne güzel ağlıyorsun, sen ağladın biz ağladık. İçimiz kurudu” deyip sarılıyorlar mesela. İnsanlar ağlamaktan zevk alıyor. Daha fazla gülmelerini dilerim.

Nalan Örgüt ve Rüçhan Çalışkur

Nalan Örgüt: Ben de Hikmet gibi dominant bir karakterimdir. Aile içerisinde evin erkeği gibiyimdir. Hikmet Hanım sert bir karakter olsa da içinde iyiyi de barındırıyor. Konakta Necip Bey’in emektarı olarak çalışıyor. Yetiştirme yurtlarında büyümüş, evli değil, çocuğu yok. Necip Bey’in kızı Elif’i kendi kızı gibi büyütmüş. Bu nedenle Hikmet Hanım, Necip Bey’den sonra konaktaki söz sahibi kişi. Alt tabakayla da bir erk çatışması yaşıyor, özellikle Remziye’yle. Ama hep koruyucu, kollayıcı bir yanı var ve onun Elif’e bu kadar düşkün olması ileride sürpriz gelişmelere sahne olabilir.

N.A. : Öncelikle Fakir Baykurt’un romanı ve bir edebi eser olması biz tiyatrocuları daha çok cezbediyor. Ama biz bu sene romana pek girmeyeceğiz. Şu an romanın öncesini çekiyoruz. 39 bölüm roman öncesi olarak gidecek. Kısmetse seneye romana başlanacak. Karakterlerin romandan önceki hallerine eğileceğiz.

N.A.: Ben 30 yıllık tiyatrocuyum ama dizilerde oynamadığın sürece sahnede pek tanınmıyorsun. Bundan önce Benim İçin Üzülme dizisindeydim ve 1 buçuk yıl Hopa’da kaldık. Onun ardından da hemen burası geldi. Yönetmenimiz Cemal Şan da dünya tatlısı bir insan ve onunla çalışmak gurur verici.

N.A. : Hayır, Devlet Tiyatrosu’ndan emekli olmayı planlıyorum. Televizyona daha çok ağırlık vereceğim. Tiyatro İzmir’de kızım İstanbul’da. Emekli olup İstanbul’a yerleşeceğim.

N.A. : Gezi… İçinde bir 20 gün kadar bulunmuş biri olarak beni fazlasıyla etkiledi. Zaten Gezi’ye Devlet Tiyatroları çadırı kurmuştuk, hepimiz oradaydık. Gençlerimizin bilgisayar başında sadece boş boş vakit öldürmediğini öğrenmiş olduk. Çok acılar yaşandı ama bilinçli gençlerimizin olduğunu görmek umut vericiydi.

Nail Kırmızıgül: Kamuran, hikayenin açılışıyla birlikte hikayeye dahil olan, açılışından önce Ankara’da olan konağın sahibi Necip Bey’in kardeşi. Zaman zaman Necip Bey’le güçlü bir çatışmaya giriyor. Kamuran, konağa gelişiyle birlikte o güne kadar ondan alınmış olan her şeyi isteyecek. Bunu elde etmek için her şeyi yapabilecek biri. Sadece ailesi değil, yoluna çıkan herkesle bu çatışmayı yaşadığını göreceğiz.

N.B. : Pek yok. Ben, hayata öyle gözü kara ve kontrolsüz bir hırsla yaklaşmam. Hırslı biri değilim. Ben yetenek, emek ve çabaya inanırım.

N.B. : Bu gerçek bir toprak hikayesi. O dizileri kötülemiyorum, onlar konseptlerini öyle kurmuşlar. Ama toprak hikayesi olarak izlediğimiz birçok şeyde aslında aile veya karakterler arası çatışmaları gördük. Ama o topraklarda yaşayan insanların gerçek hayatlarını pek göremedik. Ama biz Fakir Baykurt’un kurduğu o muhteşem betimlemelere sadık kaldık. Onun romanı da bozkırda geçer, biz de bozkırdayız. Şu anda buradaki herhangi bir tarlaya ya da köye gidin, oradaki hayat neyse bizde de öyle.

N.B. : Etrafımızın kan gölüne dönmüş olması. Birtakım süper devletlerin bu coğrafyalar üzerindeki çıkar çatışmaları nedeniyle buraların bir kan gölüne dönmesi ve bunu bu coğrafyada yaşayan insanların hala anlayamıyor olması. Önce ülkeler, sonra ülkelerin içindeki farklı dini gruplar savaştırılıyor. Sonra da aynı dinin mensubu ama farklı mezheplerindekiler savaştırılıyor. Ne yazık ki bu toprakların yöneticileri hala bir şeyin savaşını verdiklerini düşünüyorlar. Tek dertleri toprak altındaki kaynaklara sahip olmak. Aynı oyuna defalarca geliyoruz.

N.B. : Hayattaki her şey politiktir. Markete girdiğinizde seçeceğiniz bir marka bile politik bir davranıştır. Sanatın kendisi zaten politik bir tavırdır. Bu tartışma bana çok sığ geliyor. “Sen sanatını yap” diyorlar. Ben zaten sanatımı yapınca politika yapmış oluyorum. Ama elbette çok fazla göz önünde olan ve toplulukları etkileyen sanatçıların, biraz daha objektif yorumlar yapabilmesi gerekir. Doğru olan objektif tanımlar yapmak ve bunu cesurca dile getirmektir.

N.B. : Hayır, içime sinmemiş olsa zaten projeyi kabul etmezdim. Bir de benim şöyle bir şansım vardı, ilk kamera önü deneyimim Propaganda filmiydi. Orada oynadığım karakter çok güzeldi. Hemen arkasından da Yılan Hikayesi geldi. Bu nedenle açılışı iyi yaptığım için devamı da iyi gitti.