Ve "Şeytan"ın arkadaş hatırına tükenişi!

39. dakikada Rashad Sadigov kaleci Volkan’ı avladığında, dışarıdan gelen birkaç küçük alkış, ocakbaşında A Milli Takım’ı seyreden ve çok da ateşli olmayan Türk taraftarları rahatsız etti. Aralarından biri, “Bunlar nerede yaşıyor, nasıl sevinirler” dedi.

Aklıma, dört gün önce Berlin Olimpiyat Stadı’nda Alman Milli Marşı çalınırken, stadın dörtte üçünü dolduran Türk (ve bir kısmı Alman vatandaşı Türk) seyircilerden yükselen yuhalama sesleri geldi.

Evrensel olmayan (olanı var mıdır diye sormayın, vardır) milliyetçiliğin klasik yüzüdür bu: Ben başka ülkede yaparken iyi, başkası benim ülkemde yaparken kötüdür.

O zaman Almanlar’ın Almanya’da size duyması muhtemel tepkilere kızmayıp, Azeriler’in size duyabileceği tepkiyi kabul edeceksiniz. Ahlâklı olan budur.

ERDOĞAN EFEKTİ

Ben buna Başbakan Recep Tayyip Erdoğan efekti diyorum.

Türkiye’nin dünyada sesi daha fazla yükselmeye başladıkça kabaran, zaten bir arketip olarak beyinlerimize işlenmiş bir emperyal arzunun tezahürü bu.

Güçlendikçe eski günlerimizi hatırlıyoruz; bu, güçlendikçe daha fazla şaşırmamıza, daha fazla unutmamıza yol açıyor.

Bir zamanlar "arka bahçemiz” olan bir ülkenin “milli” futbol takımı, bir zamanlar kendisine ağabeylik yapan ülkenin milli futbol takımını ilk kez yendiğinde, işte bu yüzden “arkadan hançerlenmiş” hissediyoruz.

Sanki ilerlediğimiz yolda onlar bizimle olmak zorundaymış gibi, birinin ağzından Azeri Milli Takımı hakkında şu sözler çıkıyor: “Sanki daha ileri gideceksiniz, yenilseniz ne olacak?”

Almanya’da yaşayan bir Türk olsanız ve bir Alman arkadaşınız size bunu söylese ne hissederdiniz?

SADECE SİZ KÖTÜ DEĞİLDİNİZ

İşin sıkıcı yanı şu ki, sizin milli futbol takımınız bu emperyal düşlerinizi karşılamanın çok uzağında şu sıralar. Daha henüz “milli” olmaya adım atmış Azerbaycanlılar ise sizden çok çok daha iyi, hızlı ve modern bir futbol oynuyor.