Manisa tehciri ve Talat Paşa ruhu

SELENDİ halkına göre herşey, bir Roman’ın kahvehanede sigara içmek istemesiyle başladı, kavga çıktı.

Romanlar kahvehaneyi basıp, camı çerçeveyi indirdi. Bin kişilik kalabalık da Romanların evlerini yağmaya yöneldi, 1 evi yaktı, 7 araç taşlandı.

Sonuçta Selendi’deki genç yaşlı, çoluk çocuk 76 Roman, Gördes’e götürüldü.

Romanlar ise zorla sigara içme iddiasını yalanlıyor. Kavgaya kahvehane

sahiplerinin, “Biz Çingene’ye çay vermeyiz” sözünün yol açtığını söylüyorlar.

******

Böyle olunca yapılacak en kolay şey nedir? Tehcir.

Yani, zayıf olanın zorla göç ettirilmesi.Yani azınlığın, yerinden yurdundan

edilmesi. Yani gücü yetenin, gücü yettiğine zorla istediğini yaptırması.

Yıllardır orada yaşarmış, evi barkı varmış, oraya aitmiş, bunlara hiç bakmadan, tüm insanları bir kamyona doldurup, başka bir yere gönder gitsin.

Tabii, yapılanın yasal gösterilmesi için “Biz kendi isteğimizle taşınıyoruz” şeklinde kâğıt imzalatılma çabası da var.

Selendi olayının, Talat Paşa’nın tehcirinden farkı da bu zaten.

Tehcir edilenlere kâğıt imzalatmak, olaya hukuk katar gibi görünmek.

******

Evleri basılanlardan Sema Özel, olay gecesini Milliyet’ten Banu Şen’e anlatıyor:

“Elektrik kesildi, bağırış sesleri geldi. Taş, tüfek, balta, sopa, ellerine geçirdikleri her şeyle saldırıyorlardı. Kapıları kırdılar, her yeri yakıp yıktılar. ‘Allahuekber!’, ‘Çingenelere ölüm’ diye bağırıyorlardı. Çocuklarımızı kanepelerin içine sakladık. Komşularımızın kocaları bile saldırmaya

geldi. Çöpten geçiniyoruz. 3 çocuğum var. Erkeklere o gece birer kâğıt imzalattılar. Bazıları boş kâğıda imza atmış. Selendi’ye dönemeyiz, öldürürler bizi.”

******

Lütfen biraz empati kurun. Bu olayın, sizin başınıza geldiğini düşünün.

Sizin evinizin basıldığını, sizin çocuklarınızın korkudan tir tir titrediğini düşünün.

Biz bu tür öyküleri çok biliyoruz.

Osmanlı’nın son yıllarında da, Cumhuriyet yıllarında da hep benzer anlatımlar duyduk.