'Makyöz diye gittim, rol verdiler'

Oyunculuğa nasıl başladınız?

İstanbul’a geldim. Kendimi bulmak ve mutluolmak istiyordum. Marka yönetimiyle ilgili bir işte çalıştım. O sırada da hep “Başka ne yapabilirim” diye düşünüyordum. Makyaj kursuna katıldım. 2 aylık bir dönemdi.

Sonra...

Hiçbir şey yok tabii ki. Sürekli iş aradım. Enazından makyöz asistanlığı yaparım oradan da asıl işim olan kostüme sıçrarım diye düşündüm. Sonra bir gün Tomris Giritlioğlu’nun Antakya’da bir işi olduğunu ve oraya makyöz asistanı aradıklarını öğrendim. Telefon konuşmasında makyaj yapmayı bilmediğimi de belli etmiştim ama herhalde ses tonumdan elektrik alıp görüşmeye çağırdılar.

Olacağı varmış sanırım...

Ben de buna inanıyorum. Hayatta bir şeyi çok isterseniz oluyor. Biz tam makyaj için görüşüyorduk içeri Tomris Hanım girdi. Bana baktı ve kim olduğumu sordu. “Makyaj asistanlığı için geldim” dedim o da “Hayır, sen benim aradığım kızsın” dedi. Ve böylece ilk rolüm olan Başak Köklükaya’nın gençliğini oynadım.

Çok ani gelişmiş her şey. Oyunculuk deneyiminiz yoktu değilmi?

Zaten önce “Ben yapamam” dedim. Ama onlarla çalışmayı çok istediğim için de reddetmek gibi bir lüksüm yoktu. Sonra da Bu Kalp Seni Unutur mu? dizisinde oynadım.

Sizin yer aldığınız projeler başka başka sebeplerle de olsa yayından erken kalktı.

Kaliteli işlerde, çok iyi ekiplerle çalıştım. Şanssızlık olduğunu düşünüyorum. Ama hayata karşı teslimiyetçiyim, bu yüzden yoluma devam etmeyi başardım. Eski Hikâye’yle de şeytanın bacağını kırıyorum.

‘Bir adamı öldüreceksen hemen vurursun’

Dizideki Zeynep karakteri çok afacan bir genç kız ama şimdi size bakıyorum da sakin bir kadın varkarşımda.

Birbirinden başka kadınları oynadım ama Zeynep benim için sınavdı. Deli dolu bir kız.

Çok da eğlenceli...

Evet... Ben de sakin biriyim ama içimde çok yakınlarımın bildiği daha eğlenceli bir kadın var. O tarafım sayesinde Zeynep’i oynayabiliyorum.

Zeynep çok gerçekçi de dizide işlenen intikam hikâyesi biraz klişe değil mi?

Öncelikle büyük resme bakıyorum. Dizinin iddiası klişe bir hikâyeyi anti-klişe öğelerle süslemek. Önemli olan işin icra ediliş biçimi.

Yani hikâyenin sonu tahmin edilebilir olsa da olayların gidişatı seyirciyi şaşırtıyor mu?

Detay üzerine kurulu bir senaryoyu oynuyoruz. Takip etmek gerekiyor. İki bölüm izlemeyen diziyi anlayamaz. Masadaki çiçeğin bile mutlaka bir işlevi var. Hiçbirşey fazlalık değil.

Seyircinin en sevdiği taraf hikâyenin hızlı ilerlemesi sanırım.

Biz yıllardık uyuştuk. Bak bak bitmeyen sahneler görmek insanları sıkıyor. Bir adamı öldürecek senhemen vurursun. İki saat konuşmazsın. Hayat böyle. Bizim dizide de böyle. Gerekli gereksiz uzayan diyaloglar yok.