Habertürk
    Takipte Kalın!
      Günlük gelişmeleri takip edebilmek için habertürk uygulamasını indirin

        IŞIL CİNMEN

        icinmen@haberturk.com

        HABERTURK.COM

        Fotoğraflar: Özge Mine Sarıçam

        Rüstem Batum, kitabı için daha iyi bir isim bulamazdı.

        O, “Tek”i başka sebeplerle seçti elbette ama benim için de bir anlamı var:

        TEK, hayatımda tek solukta okuduğum tek roman!

        Abartmıyorum.

        Ben yavaş okurum, çok yavaş.

        İçime çeke çeke, satırları yuta yuta, aklıma kazıyarak okurum çünkü.

        Tek buna izin vermedi; 448 sayfa 20 saatte bitti!

        Son 10 sayfada, katilin kim olduğunu öğrenince bir çığlık atıp içki koydum kendime…

        Kitabı başa sardım, tekrar okudum.

        Lütfen siz de okuyun!

        Sadece iyi bir polisiye/gerilim okumuş olmak için değil; Türkiye’nin ve dünyanın yakın tarihinin içinde, gerçek olayların arasında heyecan, merak, acı ve tutkuyla gezinmek için…

        Siyaset, cinayet ve adalet hakkında tekrar düşünmek için…

        Adalet yerine gelmediğinde intikamın nasıl yükseldiğini ve insana neler yaptırabileceğini anlamak için…

        Kitabın içinde çok yakından tanıdığınız ünlü bir gazeteciye, uzun yıllar programlarını izlediğiniz bir anchorman’e ve hayli şöhretli sarışın bir şarkıcıya rastlayacaksınız.

        Batum, ısrarlı sorularıma rağmen onların gerçek isimlerini telaffuz etmeyi reddetti.

        Önemi yok, okuyunca kim olduklarını şıp diye anlayacak ve küçük dilinizi yutacaksınız.

        Karşınızda Rüstem Batum!

        Sonunda bu kadar şaşırdığım başka bir kitap olmadı, bu kitabın sonunu tahmin eden çıktı mı?

        Yok, henüz çıkmadı. Katilin sonuna kadar bilinmemesi, tahmin edilememesi iyi polisiyenin en önemli kuralı. Yazarken hiçbir detayın aksamaması gerekiyor.

        Siz iyi bir dedektif olabilirdiniz. Olmak ister miydiniz?

        Sanmıyorum, bu pek benim hoşlanacağım bir şey değil.

        Katil olabilir miydiniz?

        Geçenlerde “Neden yazıyorsun?” dediler. Ben de “Adam öldürmediğim için” dedim. Bir tarafı doğru bunun…

        Neden bu kadar öfkelisiniz?

        Öfkeli olmak iyi de o yüzden. Tepki duyacaksın ki onu dönüştürebilesin. Ama ayarını iyi tutturmak lazım. Öfke, anlattığının önüne geçerse anlattığını iyi anlatamazsın, o zaman boşa gider. Her şeyin ayarı var.

        Neye bu kadar öfkelisiniz?

        Okuyanlar kitapta fazla şiddet olduğunu söylediler. Oysa ben bu ülkede olan gerçek hikayeleri de dinledim, şiddet arıyorsanız onlara bakacaksınız. Yıllardır biriktirdiğim büyük bir öfkem var. Bunu yazarak, konuşarak, program yaparak olumlu bir şekilde kanalize ettim. Bunları yapamasam, içimdeki öfke beni nereye götürür bilemiyorum. Bence herkeste bu potansiyel var. Neyi, nasıl kullanmayı seçtiğine bağlı...

        Hiç bir insanı öldürmeye yaklaştığınız bir an oldu mu?

        Olmadı.

        Cinayet işlemeden nasıl bu kadar detay biliyorsunuz?

        Obsesif bir tipim. Yazarken birçok konu hakkına bilgim olsun istedim. Silahlar, öldürme yöntemleri, adli tıp, zehirler vs. vs. Her şeyi araştırıyorum. 12 yaşından beri polisiye okuyorum. Son dört yıldır haftada ortalama iki polisiye kitap okudum. Çok hızlı okuyabiliyorum. İngilizce hem de Fransızca okuyabildiğim için kaynaklar da yeterliydi.

        Yine de bu örgüyü kurmak uzun sürmüş olmalı. Ne kadar zaman aldı?

        Yaklaşık 5 yıl. Araştırma 2 yıl, yazım yaklaşık 2,5 yıl, basılması da 6 ay aldı.

        Yazmaya başladığınızda kitabın sonuna kadar her şey kafanızda hazır mıydı?

        Tabii ki. Roman yazan insanlar kabaca ikiye ayrılır; çok planlı olanlar ve plansız yazanlar. Ama planlamadan polisiye yazan duymadım çünkü polisiye matematiksel bir şey. Benim matematik zekam vardı küçükken ama hiç kullanmadım, sanırım ilk defa işe yaradı.

        İşkence sahnelerini yazdıktan sonra rüyanıza girdi mi hiç?

        Yok, hayır.

        Kustunuz mu, peki?

        Yok. O zaman iş vahim olur.

        Kitabın içinde tanıdığımız kişilerden çok kötü bahsediyorsunuz.

        Kişileri senin düşündüğün gibi düşünmedim. İsim benzerliği onu düşündürüyor olabilir ama karakter onlar değil.

        Ne kadar farklı isimlerde olsalar da mesela Uğur Dündar...

        Geçen gün biri “Kitaptaki falanca kişi, gerçekte şu değil mi?” diye sordu. O an fark ettim ismi koyarken o bağlantıyı yapmamıştım.

        Üstüne alınanlar olmayacak mı?

        Ben onlar demiyorum ki, bunu sen diyorsun. Karakterlerin isimleri birilerini çağrıştırıyor olabilir ama bu bir anlama gelmiyor. Hasan değil de, Hüseyin koysan başka birini çağrıştırır. Bu karakterler birer sembol, hayali.

        “Başbakan için gerekirse ölürüm” diyen biri var kitapta.

        Hatırlamıyorum hiç onu. Burada önemli olan sonunda ne olduğu...

        Kitapta Cihangir’deki Kilimci Amca da var, kitapta kendisinden bahsedildiğinden haberi var mı?

        Haberi yok.

        Kitapta geçen şirketler gerçekten var mı?

        Başka bir iş yapıyor gibi görünen şirketlerin arkasında kirli işler var. Bu bilinmedik bir durum değil.

        Bu yazdıklarınızın gerçek olmasını ister miydiniz?

        Bilmiyorum. Şiddet yanlısı görünmek istemem.

        Adalet için şiddeti onaylar mıydınız?

        Dünyada iki hayran olduğum kişi var; Gandhi ve Fidel Castro. Bunlar taban tabana zıt, ama ezilen halkları kurtarmışlar. Adaleti, barışçıl yoldan getirebiliyorsak birinci tercihim o olur. Ama olmuyorsa, adalet için silah gerekiyorsa ona da saygı duyarım. İkisi eşdeğer. Biri diğerinden daha iyi ya da kötü değil. Metodları farklı olsa da birilerinin hayatlarını kurtarıyorlar. Bazen şiddet kullanmak gerekir ama elbette Gandhi olmak Fidel Castro olmaktan daha zor. Onda Peygamberlerin bütün özellikleri var.

        Kitapla ilgili tek bir eleştirim olacak: Ülke sorunlarına uzunca değinilen yerler bana biraz didaktik geldi. Oradaki amaç, bu olayları bilmeyenlere öğretmek mi?

        Evet, bu benim için önemli. Sen ve ben biliyor olabiliriz ama 30 yıllık olaylar 3-4 yıl önce ortaya çıkmaya başladı. Hala bilmeyen çok insan var. 2004-2006 arası televizyonda Söylenmeyenler diye bir program yapıyordum. İşkenceleri, Diyarbakır Hapishanesi’ni ilk kez orada konuştuk. Kitabın merkezinde adalet ve adaletsizlik var. Bugün de adaletsizlikten konuşmuyor muyuz?

        Evet, bu gözle okuyanlar da olacaktır.

        Kitap üç ayrı şekilde okunabilir: isteyen sürükleyici bir polisiye olarak, isteyen Türkiye’nin siyasi geçmişiyle ilgili bilgi edinmek için, isteyen de sadece bir roman okumak için…

        Neden polisiyeyi bu kadar seviyorsunuz?

        Polisiye okumayı her zaman çok sevdim. Bu kitabı yazmama Ejderha Dövmeli Kız neden oldu. Kitap ilk çıktığında ben Amerika’daydım. İlk eleştiriyi okudum ve hemen gidip aldım. Beni çok heyecanlandırmıştı. O kitabı okuyunca, Tek’i yazmaya karar verdim. Kuzey polisiyesi zaten okuyordum, ama o kadar sık değildi. Şimdi sadece Kuzey polisiyesi okuyorum.

        Ne farkları var?

        Bu adamların diğerlerinden ana farklılıkları; çoğu solcu ve sosyalist. Anglosakson polisiyeleri daha ziyade de Amerikan polisiyeleri biraz yüzeyseldir ve bunlarda kolay adam öldüren psikopat katiller çoğunluktadır. Oysa memleketin iç işleri, siyaseti, sosyal hayatı, oradan doğan sorunlar gibi meseleler Kuzey polisiyelerinde daha çok var.

        Peki sizce Tek, Ejderha Dövmeli Kız’dan daha iyi oldu mu?

        Benim kitabım da 65 milyon satarsa o zaman konuşuruz. Fakat Türkiye okuru için evet çünkü bağlantı kurabilecekleri olaylar var.

        Kitabı en çok kim okusun istersiniz?

        Steig Larsson okusun isterdim Ejderha Dövmeli Kız’ın yazarı ama maalesef öldü. Henning Mankell ve Jo Nesbo da okusun isterdim. Neticede roman yazıyorum, hayran olduğum bir adamın “Vay be, güzel olmuş” demesini isterim.

        Kuzey polisiyesini sevdiğiniz için mi takma adınızı Hakan Nordik olarak seçmiştiniz?

        Evet. Kuzey ülkelerinde Hakan da kullanılıyor, Amerika’da da kimse yadırgamıyor.

        Bu kitap film olabilir gibi geldi bana.

        Evet, çoğu insan öyle diyor. Zaten şimdiden film yapmak isteyen yapımcılarla görüşmelere başladım. Ben de umut ediyorum. Üniversitede sinema eğitimi gördüm, yazarken sinema eğitimimin de etkisi oluyor.

        İsmi neden “Tek”?

        Tek bir fikir, hareket ya da insan bir şeyleri başlatabilir, değiştirebilir. Tek, oradan geliyor. Ve kitabın devamı da geliyor, yazmaya başladım.

        Bu harika!

        ÖNERİLEN VİDEO

        Cani koca 2 bacağını almıştı! En korkunç yüzleşme

        Muğla'da, boşanma aşamasındaki eşi 43 yaşındaki Hatice Katrancı'yı av tüfeğiyle vurarak iki bacağının ampute edilmesine neden olan 46 yaşındaki Veli Katrancı'nın yargılandığı davanın üçüncü duruşmasında Hatice Katrancı, olaydan sonra ilk kez sanık ile mahkemede yüzleşti. Fenalık geçiren Katrancı, eş...
        GÜNÜN ÖNEMLİ MANŞETLERİ