Habertürk
    Takipte Kalın!
      Günlük gelişmeleri takip edebilmek için habertürk uygulamasını indirin
        Haberler Kültür-Sanat Tiyatro 'Bu oyunu kulağıma Manukyan fısıldadı'

        Selin ÇALIŞKAN/HABERTURK.COM

        scaliskan@haberturk.com

        Hayatta öyle insanlar öyle hayatlar yaşar ki, biri çıkıp da size bu insanların aslında Dostoyevski karakterlerinden biri olduğunu söylese şaşırmazsınız; aşk, intikam, hırs, arzu, cesaret, ihanet... 32 kısım tekmili birden bir hayat... İşte Türkiye'nin genelev patroniçesi, 6 kere vergi rekortmeni olmuş, aristokrat Ermeni bir aileden gelen, Notre Dame de Sion mezunu Matild Manukyan, nâmı diğer Manukyan da Dostoyevski karakterlerine taş çıkartan bir hayat yaşadı, 2001 yılında da hayata gözlerini yumdu.

        Şimdi ise ölümünden 14 yıl sonra tiyatro sanatçısı Bahar Hacıbektaşoğlu'nun performansı ile sahnede hayat buluyor. Manukyan'ın son bir saatine tanık olduğumuz 'Manukyan' oyununda Hacıbektaşoğlu'nun tek kişilik performansı görülmeye değer.

        Yolunuzu 16-20 ve 30 Mayıs'ta Cihangir'deki Bo Sahne'ye düşürün ve bu başarılı oyunu mutlaka görün dedikten sonra sizi Bahar Hacıbektaşolu ile başbaşa bırakıyorum.

        Manukyan hayatı, yaşadıkları itibariyle zor bir karakter. Siz bu karakteri sahneye taşımaya nasıl karar verdiniz?

        Fikir Oğuzhan Toracı'dan çıktı. Biz Oğuzhan'la çok yakın arkadaşız. Bir gün ben evde oyun çalışırken Oğuzhan bana Manukyan'ı sahnelememi söyledi. Kendisi Manukyan'ın hayatı hakkında kitap yazmayı düşünüyordu. Fakat daha sonra Manukyan'ın sahneye daha çok yakışacağına karar verdik. Karar verildikten sonra da Manukyan'ın hayatını araştırdım; hayatını, yaşadıklarını öğrenmeye çalıştım.

        Araştırma süreci nasıl geçti? Çünkü bildiğim kadarıyla zamanında çıkan gazete haberleri haricinde pek bir bilgi yok...

        Matild Manukyan topluma mâl olmuş bir kadın olduğu için önce internete başvuyorsunuz, fakat oradaki bilgiler bir oyun yazmak için yeterli değil. Ben de Matild'le çalışan bir seks işçisine ulaştım.Manukyan'ın çalıştırdığı kadınlarla olan ilişkisini dinledim.Matild'in yaşadığı ev hâlâ duruyor, o eve gittim. Yıllarca Matild'in yanında çalışmış, şimdi de o apartmanda apartman görevlisi olarak çalışan kişiyle görüştüm. Bu kişiden Matild'le ilgili çok güzel şeyler dinledim; karakterini, kimlere elini uzatıp kimlere kapısını kapattığını, nerelere yardım ettiğini... Matild'in oğluna da ulaşmaya çalıştım, fakat kendisinden bir geri dönüş olmadı.

        Manukyan gibi çok zor bir karakteri sahneye koyarken gözününüzün korktuğu olmadı mı?

        Kendime güvenmeseydim gözüm korkabilirdi. Ben uzun yıllardır tiyatro yapıyorum. Manukyan'nın yaptığı işe rağmen Türkiye'nin kazandığı en güzel insanlardan biri olduğunu düşünüyorum. Bu oyunu sahneye koymak zordu, ama ben yaptığım işe çok inandım. Matild' e çok inanarak çalıştım. Hani kulağınıza biri seslenir de 'Ne oluyor?' dersiniz ya; Matild bunu bana fısıldadı sanki... Oğuzhan da projeyi sunarak bana onu getirmiş oldu. Manukyan gibi karakterleri sahneye koymak, zor olanı başarmak oluyor. Bu da bir nevi mücevher tadında bir yolculuk benim için. İnanmak ve çalışmak dünyanın en güzel duygusu.Manukyan için ben 11 ay çalıştım.

        'YAPTIĞI İŞTEN HER ZAMAN GURUR DUYDU'

        Ardından bu bilgileri yazma süreci geldi...

        Oyunda Manunkyan'ın ölmeden önce son bir saati yer alıyor; geride bıraktığı hayatı, annesi ve babası, sevgilisi, kadınları ve oğluyla hesaplaşması ve yüzleşmesi var. Konuştuğum kadının anlattıkları çok güçlü şeylerdi, oyuna bazılarını koyabildim. Yazarken de Manukyan'ın kalbine girip orda gördüklerimi yazdım. Bu oyun bir nevi Manukyan'ın duygularına yolculuktur benim için. Metni ilk yazdığımda oynayamadım; sinirlerim bozuldu, ağladım. Çünkü zor bir karakter. Bu durumlarda benim yöntemim durmaktır. Bir iki gün bekletip sonra yeniden başlıyorum. Bu oyun da öyle oldu. Hatta bir günde çıktı bile diyebiliriz. Provoya gelen herkes çok heyacanlıydı, hepsi oyuna dair bir şeyler söyledi. Belki henüz karakter tam anlamıyla oturmadı, ama ben her sahneye çıkışımda Matild'i daha da yaşayarak oynadığımı hissediyorum.

        Sahnede tek başına olmak, üstelik Manukyan gibi bir karakteri anlatırken kolay olmasa gerek...

        Bu oyunun kadrosunun olmamasını ben istedim, çünkü böyle bir oyunda hem çok fazla oyuncu hem de çok güçlü prodüksiyon gerekirdi. Tek kişilik olmasının da şöyle cazip bir noktası vardı; Böyle bir karakteri, bu kadar kısa sürede ancak tek kişilik oyunla çıkarabilirdik. Seyirci, Manukyan'ı önce bir sahnede izlesin, biz bir oyuna bakalım, ortaya ne çıkacak bir görelim diye düşündük. Ama 'Manukyan' ı böylesi bir prdüksiyonla sahneye koymayı çok isterim.Yüzleştirme temasını daha detaylı vermek şahane olur.

        Manukyan'ın yaptığı işten pişmanlık duyduğunu mu düşünüyorsunuz? Ben oyundan bunu çıkardım çünkü...

        Manukyan, gençken bir Türk subayıyla aşk yaşıyor, fakat sonu hüsranla bitiyor. Bu aşktan intikam almak için bir nevi bu işe giriyor. Bu ağır bir yol ama Marukyan'ın karşsına çıkan da bu...Ben, Manukyan'u tanıyan insanlarla onunla ilgili konuştuğumda, bana Marukyan'ın pişmanlık duyduğunu söylediler ama ben Marukyan'ın eğer pişmanlık duyacaksa bu intikam duygusundan dolayı duyacağını düşünüyorum. Yoksa yaptığı işten pişman değildi. Zaten bu işten gurur duyduğunu da her defasında söylüyor. “Ben namusumla kadın satıyorum”diyen birinden söz ediyoruz. Bence Manunkyan yaptığı işten pişman değildi.

        “HAYATINDA HEP 'DELİK' VE 'İĞNE' VAR”

        Oyuna dönelim. Siz sahnede Marukyan'ı kendisi ile yüzleştiriyorsunuz...

        Hem kendisiyle hem de oğlu ve kadınlarıyla yüzleştiriyorum. Matild'i yüzleştirmek zor; karakter olarak çok ağır bir karakter hem de yaşamı çok ağır. Verdiği kararlar çok ağır. Matild'i terk edip, Manukyan'a geçmek çok kolay olmasa gerek, fakat ben Marukyan'ın ölmeden önce böyle bir yüzleşmeyi istediğini düşünüyorum. Konuştuğum hanımefendiden Manukyan'ın evlere hep aynı kıyafetle geldiğini öğrendim. Bunu da aşık olduğu Türk subayına bağladım; aşkın kendisine verdiği acı, tek tip kıyafet...Bu durumları birbirine bağlayıp, oyunda kullandım

        Oyunda da bu metoforlara sık sık yer vermişsiniz. Manukyan'ın terzilik yapması, sonrasında da genelev işletmesini anlatırken iğne ve delik metaforu benim hoşuma gitti örneğin...

        Manukyan'ın hayatında her şey o kadar birbirine bağlı ki; iğne, ip, dikme, bağlama, giriş, çıkış...Kadının hayatı bir kurgu üzerine resmen, hep aynı ritimde, ama yaşadıkları çok enteresan şeyler.... Hep bir 'delik' ve 'iğne' durumu söz konusu... Bu oyun birkaç kere oynanıp, rafa sonrasında da rafa kaldıralacak bir oyun değil. Sumru Yavrucuk, Nurseli İdiz ve Hülya Avşar gibi isimlerin bu rolu oynamasını çok isterim.

        Ailesinin tepkisi nasıl oldu? İçlerinden gelip izleyen var mı?

        Manukyan'ın yeğeni Manuk Manukyan galaya geldi. Ulaşabilseydim eğer tüm ailesini davet etmek isterdim. Fakat Manukyan'ın evlerinde çalışan ve benimle konuşmayı kabul eden kadının düşünceleri, benim için çok önemliydi. O da oyunu çok beğendiğini, oyunun kalbine dokunduğunu ve ağladığını söyledi.

        ÖNERİLEN VİDEO

        Cani koca 2 bacağını almıştı! En korkunç yüzleşme

        Muğla'da, boşanma aşamasındaki eşi 43 yaşındaki Hatice Katrancı'yı av tüfeğiyle vurarak iki bacağının ampute edilmesine neden olan 46 yaşındaki Veli Katrancı'nın yargılandığı davanın üçüncü duruşmasında Hatice Katrancı, olaydan sonra ilk kez sanık ile mahkemede yüzleşti. Fenalık geçiren Katrancı, eş...
        GÜNÜN ÖNEMLİ MANŞETLERİ