Caz, poptan besleniyor!

Kerem Görsev’in Emirgan’daki evine giderken hâlâ iki Grammy ödüllü efsane saksafoncu Ernie Watts’la tanışacağıma inanamıyordum. Elimizde evin açık adresi olmamasına rağmen fazla aramamıza gerek kalmadı zira Görsev ve Watts’ın prova sesleri bütün mahalleyi inletiyordu. Prova alanı/salonuna girdiğimizde acayip eğlenen dört adamla karşılaştım. Ne zaman doğaçlama imkânı veren rock ve caz icralarını görsem, içimden o elektrik akımına, nefis kimyaya dahil olabilme isteği gelir. Hani birbirleriyle bakışarak ve gülerek enstrümanı sanki çocuk oyuncağıymışcasına çalarlar ya...

Kerem Görsev ve Ernie Watts 28 Eylül’de Kanyon AVM’de çalacak. Öncesinde bir araya geldik ancak sohbet beklediğim gibi üçlü geçmedi zira Kerem Bey, Watts’a öyle hayran ki bir türlü sözünün üstüne söz söyleyemedi! Size de yarın Kanyon’a gidip bu ikilinin arasındaki kimyayı deneyimlemenizi içtenlikle tavsiye ederim.

■ Yarın vereceğiniz konserle başlayalım...

Kerem Görsev: Bu konser çok önemli çünkü Ernie’yi ben davet ettim. Mesela şöyle düşün, basçımız Kağan (Yıldız) genç bir cazcı ve onun için Ernie Watts’la çalmak muazzam bir deneyim. Geçen sene Alan Broadbent’le de çaldık. Senfoni orkestrası da vardı ve konser öyle bir hale geldi ki bir noktada senfoniyi devre dışı bıraktık ve sadece biz devam ettik. Böylesi büyülü anlar ve sinerji unutulmuyor, insan fırsat buldukça tekrarlamak istiyor. Kanyon AVM uzun yıllardır caz müziğini destekliyor, bu sene benden 2 ayda bir cazın efsane isimlerini davet etmemi istediler. Sırada Alan Broadbent ve iki genç isim daha var.

■ Kimi zaman caz müzisyenleri sahneye kendi egolarını tatmin etmek için çıkar. Sizce önemli olan ego tatmini mi yoksa o anı izleyiciyle paylaşmak mı?

Ernie Watts: Bana göre enstrüman çalabilme yetisi insanların hayatına neşe ve farklı hisler verebilmek için Tanrı tarafından verilmiş bir armağan. Bu yeteneğimi, savaşların ve karanlığın ortasında insanların hayatlarını renklendirmek ve zihinlerinde bir kıvılcım yaratmak için kullanıyorum.

■ Yeni şeyler üretmekte zorlanıyor musunuz? Dünyada son zamanlarda devam eden “Klasik müzik ve caz öldü” tartışmasına istinaden soruyorum...

E.W.: Ben 16 yaşındayken yani 1960’larda insanlar yine cazın bittiğini söylüyor, annem de “Aç kalacaksın”diye dertleniyordu. Bu “caz öldü” mevzusu 1950’li, 60’lı, 70’li ve 80’li yıllarda da devam etti. Ancak “sistem” insanları caz müzikten uzak tutuyor, size Beyonce’yi sunuyor, pop sunuyor. Ana akım ve proje olmayan müzikleri duymak gitgide zorlaşıyor. Günümüzde pop, buzdolabı veya otomobil nasıl üretiliyorsa öyle üretiliyor.

■ Peki caz müzik ve müzisyenler bu kadar baskıya karşı nasıl hayatta kalabiliyor?

E.W.: Müziğin kendisi asla ölmez. Bugün pop şarkıcılarının arkasında çalanların hepsi aslında para kazanmak için pop yapan caz müzisyeni gençler. Sahnede her gün aynı müziği aynı şekilde çalan bu gençler, eve gittikten sonra kendi enstrümanlarıyla, kendi müziklerini yazıyor ve çalışıyorlar. Yaratıcı insanlar olduğu sürece yaratıcı müzik bitmez.

■ Kerem Bey siz bu konuda ne düşünüyorsunuz?

K.G.: Ben ondan biraz gencim, bazen hâlâ Youtube’dan eski röportajlarını izliyorum. Onun kafasının nasıl işlediğini biliyorum. John Coltrane, Charlie Parker ve tabii ki Ernie Watts hayranıyım. Her cazcının mutlaka bilmesi gereken caz standartlarından “Star Eyes”ı ilk Ernie’den dinledim ve melodilere âşık oldum. Bir cazcının gelebileceği en üst nokta tanınabilir eşsiz bir sound’u olmasıdır, 100 saksafoncu bir araya gelse içlerinden Ernie’yi tanırım. Bizi hayatta tutan bu tutku.

■ Pop açıkça görüldüğü üzere hızlı bir çöküş sürecinde. Ancak şimdi caz standartları dediğimiz şey bir zamanların pop müziği. Müzik nasıl bu hale geldi?

E.W.: Müzik içinde oluştuğu toplumu ve kültürünü yansıtır. Şu an müzikte görülen çöküş devlet, reklam, bilinç ve ekonomi dahil her şeyi yani bire bir günümüz insanını anlatıyor.

■ Albüm satışlarının iyice düştüğü günümüzde hâlâ CD çıkarabilecek motivasyonu nereden buluyorsunuz?

E.W.: Bana verilmiş bir misyon, bir yetiyi taşıyorum. Yaratan bir insan bir anda yaratmayı keserse fiziksel olarak hastalanır, depresyona girer, alkolik olur ya da saldırganlaşır. Üretebilen insan, sağlıklı kalmak için üretmeye muhakkak devam etmelidir. Sonrasında ben dijital kopyaların CD’nin verdiği hazzı verdiğine inanmıyorum. Bir albüm kapağı içindeki kitapçığı ve içinde yazan her şeyiyle müzisyenin dinleyiciye gönderdiği bir mesajdır.

■ Türk izleyicisi hakkında neler düşünüyorsunuz?

E.W.: Burası müziğin hiç susmadığı bir ülke. Günde 5 kez okunan ezandan tutun da sokak çalgıcılarına ve etnik müziğe Türk insanı sürekli müzikle iç içe yaşıyor ve müzik duyduğu zaman anında uyum sağlayabiliyor. Bu durum diğer ülkelerde yaşamadığım bir sinerji yaratıyor.