Habertürk
    Takipte Kalın!
      Günlük gelişmeleri takip edebilmek için habertürk uygulamasını indirin
        Haberler Kültür-Sanat Sinema "Meşhur olmak için oyuncu olunmaz"

        ŞENAY TANRIVERİŞ / HABERTURK.COM

        senayt@windowslive.com

        Ege Aydan’ı anlatmaya kalkan bir giriş yapmaya kalkacak kadar densiz değilim. Çünkü herkesin gönül defterinde öyle özel ve güzel bir yeri var ki hiç bir rolünü öne çıkartamıyorum. Hepsinde ayrı lezzet, hepsinde farklı bir derinlik ve bazen aşık eden iyi kalpli bir prens bazen sinsi ve kötü kalpli bir entrikacı olarak hep çok başarılı bir örnek… Vallahi cevapları da kendi gibi; bir dünya…

        Dizi, sinema ve tiyatro da bir oyuncunun rüyalarını süsleyecek karakterlerle seyircinin hatıra defterinin en güzel sayfalarında sizin yüzünüz var. Siz oyunculuk kariyerinizi nasıl değerlendiriyorsunuz? Oldu mu?

        Gerçekten çoğunluk böyle algılanıyorsa ne mutlu bana. Oyunculuk kariyerimi sahne ve kamera önü olarak ikiye ayırabilirim. Sahne hayatımda tatmin olabilmiş şanslı biriyim. Yaptığım işten keyif alabilmiş ve iyi projelerde oynamış bir oyuncuyum. Çok şanslıyım ki birçok ilke imza atabilmiş ilklerdenim. Oysa sinema ve televizyon kariyerim, sektörün gelişmesiyle şekillenmiştir. Çağdaş oyuncu duruşumuz bu gelişme içinde kendini giderek daha iyi gösterme olanağı bulmuştur. Yaşıtım birçok oyuncu içinde bu böyledir..

        Artık insanların çalışma performansları, okuldaki performansları hatta özel ilişkiler de gösterdikleri performanslar ölçülüyor. Kendi halinde bir hayat başarısızlığın ispatı sayılıyor. Performans çağında oyuncunun performansı değişti mi, ya da değişmeli mi?

        Günümüzde sahne sanatları da gelişen teknolojiden ve hız çağından yeterince etkileniyor, yarıştığı şeyler giderek çoğalıyor, seyirciye sunulan süpriz giderek görsel şölenlere dönüşüyor, bundan 30 yıl önce de bu soru vardı, o zaman da oyunculuk için aynı şey sorulurdu ve evet oyunculuk ve oyuncu bu gidişe her zaman ayak uydurur. Star tiyatrosu yada ekip tiyatrosu içinde bu böyledir.

        Oyuncu dünyasının en joker isimlerinden biri olarak bu işe meyleden gençlere ne önerirsiniz? Yol yakınken dönsünler mi? Sadece oyunculuk yaparak yaşamını idame etmek mümkün mü?

        İşte zor bir soru. Eskiden buna kolayca yanıt verebilirdim. Sanatkar bir ailenin çocuğuyum, gelişimim bu yönde bana gayet doğal gelen bir ortamda olmuştur, küçük yaşta tiyatro dışında opera bale senfoni ile tanışmış sahne tozunun ne olduğunu bilerek büyümüşümdür. Konservatuvar ise bu yoldaki en büyük başlangıçtı ve tekti. Oyuncu olmak para kazanmak için seçilebilecek bir meslek değildi ve bizler bu yola baş koymuş hayatı başka türlü yaşayamayacağımıza inanmış kişilerdik. Bu yönde sanatın her yönü ile ilgilenmiş hem fonetik hem plastik sanatlarda kendini geliştirmeyi ilke edinmiştik. Sahneyi hak etmeye çalıştık. Televizyon yoktu ve sinema bizim çok gerimizdeydi. Orada tatmin olmamız olanaksız gibiydi. Şimdilerde ise meşhur olmak için oyuncu olmak isteyen bir sürü genç var... Meşhur olmak için politikacı ya da sporcu yada oyuncu olunmaz! Konu bu kadar basit! Üstelik sektör gerçekten çok iyi ekipman ve yetenekli insanlarla dolu. Ne kadar doğru pazar bulursa çalışanın o kadar yüzü güler ve gelişim içinde olur. Şimdilerde büyük bir dalgalanma var. O yüzden bu soruyu yanıtlamak zor.

        Siz pek çok değerli metni sahneye koymuş bir yönetmen ve oyuncusunuz ancak bugün herhangi bir dizi de rol alan çocuklar dahi kendilerini ‘yönetmen-oyuncu’ olarak tanımlıyorlar. Neden? Oyunculuk tek başına yeterli ve geçerli bir meslek değil mi?

        Bu bir kelime oyunu sadece! Eğer oyuncu kendini yönetebiliyorsa iyi bir yönetmen bunu değerlendirmeyi bilir ve onu rejinin içine monte eder. Bu oyuncu için bütünü yönetmek anlamına gelmez. Bazı oyuncular vardır her şeyi yönetmenden ister, bazısı ise ellenmek istemez bazısı ise ikisi birdendir. Ama sizin sorunuz da konu mesleğe dayanıyor. Çok para istiyorsanız yanına mühendislik doktorluk verelim:)

        Derinlikli fiziksel devinim için ‘beden’ oyuncunun en temel aracı mıdır? Bu bir bakıma oyuncunun bedenine hapsolması mıdır? Aşılabilir mi?

        İnanın bu sadece zeka işidir. İç aksiyon ve dış aksiyon dediğimiz gözlemlerimizi birleştirebildiğimiz zaman bulunduğumuz sahne coğrafyası üzerinde var olmaya bir bakıma oluşmaya başlarız. Teknik kısım ise giderek işi kolaylaştırmak ve zaman kazanmak açısından önemlidir. Burada bir hapsolma söz konusu olamaz. Hayatımız boyunca aynı bacaklarla yürürüz ama her attığımız adım bir diğeri için aynı değildir.

        Gösteri çağında performansa dayalı bir sistem egemen olduğundan oyuncunun var oluşu sürekli görünürlüğü zaruri mi kılıyor? Kendi kendinin reklamcısı ya da vitrini gibi gezmekten başkaca yol yok mu? Oyuncu bedenini elbise, vitrin nesnesi gibi mi taşır?

        Bu soru ise beni aşıyor, inanın. Ben oyunculuğun belirli bir mekanda yapılıp orda bırakılmasından yanayım. Bedenim işim için bir enstrümansa onu gerektiği zaman oluşturup kullanmaktan yanayım. Kalan zaman da ise ben benim… Oyuncunun pazarlanması ise benim pek ilgi alanıma girmeyen bir alan ve belki de bu söyleşi için doğru seçilmiş biri değilim. Kaldı ki yapımcılar sizin sahne performansınıza göre iş verir, vitrin bunun yanında sadece şakadır.

        Bu bedene sahip olduğunuz için kazandığınız ya da kaybettiğiniz roller var mı?

        Sinemada ya da televizyonda böyle saçma bir şey hiç yaşamadım. Tiyatroda ise gençken, yaşımdan büyük, yaşlı birini oynamak zorunda kalmış, makyaj ve peruka desteği ile seyirciyi ikna ederek kendimce bir başarıya imza atmıştım.

        Çoğalan küçük sahnelerde verilen büyük tiyatro mücadelesini nasıl değerlendiriyorsunuz? Alternatif mi? Kime alternatif? Gerekli mi?

        Bu gereklilik olduğu için olan bir şey değil ki, zaten doğal olan bu… Oynama isteği, seyircinin artan ilgisi, egosantrik bir yapıdan çıkan toplumun kendini bulma içgüdüsünün sonucu. Küçük çabalarla oluşan basit çözümlerle üretilen sokak ya da cafe tiyatro salonları. Bu ülkede ne kadar itibarsızlaştırılmaya çalışılırsa çalışılsın ülkenin her yerine tiyatro götürmüş bu konuda inanılmaz başarılara imza atmış bir devlet tiyatroları vardır. Keza şehir tiyatrolarının başarıları da yadsınamaz. Tabii özel tiyatrolar unutulmaz başarılara imza atmışlardır, ama siz bir konuda gelişmiş yapılara gem vurmaya kalkar, sanata sınır çizmeye çalışırsanız, her konuda sular çatlaklardan kendine akacak bir yol bulur. Ismarlama sanat yapılamaz…

        Düzenli beden çalışmaları yapmanın da bir sınırı olmalı mı? Örneğin role hazırlanmak ve provanın fazlası olur mu?

        Sporcu gibi düşünün, kondisyonunuzu yüksek tutmak için yapılan çalışmalar iyi sonuç verir. Oynadığınız rolün niteliğine göre ekipteki diğer oyunculardan fazla prova yapmak destek görmek konu ile ilgili profesyonellerden destek almak gereklidir.

        Her oyuncunun ve elbette her insanın kendi bedeni biricik ve sadece ona özgüdür. Bir ressamın renkleri, edebiyatçının kalemi kullandığı kadar özgürce karakter yaratmak ne kadar mümkün?

        Aklınızın alamayacağı kadar mümkün! Bunun örneklerini saymak diğerlerine saygısızlık olur ama yine de bir John Travolta bunun için iyi bir örnektir. Oynadığı filmleri arka arkaya seyretseniz ne demek istediğimi anlardınız.

        Oyuncu yönetmene sonuna kadar itaat etmeli midir? Neden? Başarının çoğu hep yönetmenin midir?

        Bunu evet ya da hayır diye yanıtlayamayız. Başarı aslında bir ekip işidir. Yönetmenin motivasyonu önemlidir, çalmak istediği müziğin armonisini korur. Oyuncu ise bunu ne kadar doğru fark ederse o armoni için en iyi nota olur. Bu tiyatronun özündendir. Sinemada ise yönetmenin kurgusu bir oyunu bozup ya da güçlendirebilir.

        Bu sezon sizi hangi işlerde izleyebiliriz? Ve sergi var mı?

        Bu sezon yeni projeler olacak muhakkak ama tanıtım aşamasında prodüksiyon start almadan bahsetmek istemiyorum. Ancak Ankara’da bu sezon bir sergi açmam söz konusu ve hızla buna hazırlanıyorum. Sevgiler

        Çok sevgiler, saygılar ve teşekkürler bizden! Çok yaşa Ege Aydan ve sahne de görür görmez iyi mi, kötü mü nasıl olduğunu bilmediğimiz yepyeni ve eşsiz karakterlere götür bizi lütfen! Seni seviyoruz!

        ÖNERİLEN VİDEO

        Cani koca 2 bacağını almıştı! En korkunç yüzleşme

        Muğla'da, boşanma aşamasındaki eşi 43 yaşındaki Hatice Katrancı'yı av tüfeğiyle vurarak iki bacağının ampute edilmesine neden olan 46 yaşındaki Veli Katrancı'nın yargılandığı davanın üçüncü duruşmasında Hatice Katrancı, olaydan sonra ilk kez sanık ile mahkemede yüzleşti. Fenalık geçiren Katrancı, eş...
        GÜNÜN ÖNEMLİ MANŞETLERİ