Şu kediye ne olduğunu biri bana anlatsın!
Betül Memiş yazdı...
Hafta başına, kafamız daha da güzel olsun diye; “Schrödinger’in Kedisi” ve “Atmosferik Rahatsızlıklar” hallenmeleriyle girelim istedim. Ama öncesinde kötü günler için sakladığım kıyıntılardan inciler…
memisbetul@gmail.com
“Modern insanın kuzeni tanımlamalarıyla geçtiğimiz yıllarda aydınlatıldığımız Neandertallar’dan (yaklaşık 200 bin ile 35 bin yıl önce yaşamış insan türü olan) yahut akrabaları kabul edilen Denisovalılar’dan bazılarının hâlâ burada, bizlerle yaşadığına eminim. Evrim süreci, onları etkilememiş gibi… Ne dersin?!” Dedi yamacımdaki gecemi şereflendiren. Aslında hikâye tam da böyle değildi galiba, ama benim hatırladıklarım bu son cümleden sonrasına tekâmül ettiğinden, hiç fırsat vermeden (tabii yavaştan çiseleyen yağmurun da etkisiyle -yağmurlu havalarda insanlar dalgın ve alıngan olur, demişti vakti zamanında sevdiğim biri-) atıldım cümleye… Kötü günler için sakladığım kıyıntılıklarımı çıkardım not defterimden:
SCHRÖDİNGER’İN KEDİSİ?!
“Ördeğin vakvaklamasının yankı yaratmadığını ve bunu kimsenin açıklayamadığını, eğer çok şiddetli hapşırırsak, kaburgalarımızdan birini kırabileceğimizi, dünya nüfusunun %50’sinin hiç telefonla konuşmadığını, farelerin ve atların kusamadıklarını, çakmağın kibritten önce bulunduğunu, bir insandaki toplam damar uzunluğunun 150 bin km. ve dünya ile güneş arasındaki mesafenin de 150 milyon km. olduğunu, bir futbolcunun topa her kafa vuruşunda, beynindeki bin hücrenin öldüğünü, Galatasaray Kulübü’nden yıllar önce bir grubun ayrılıp Güneşspor’u kurduğunu, Fenerbahçe Kulübü’nün ilk adının Siyah Çoraplılar olduğunu, sivrisineklerin 47 tane dişinin, ıstakozların kanının ise mavi renkte olduğunu, zürafanın ses tellerinin olmadığını, kendi dirseğini yalamanın imkansız olduğunu, bir hipopotam ağzını açarsa 120 cm. boyunda bir insanın içine rahatça sığabileceğini, insan vücudundaki en güçlü kasın dil olduğunu ve son olarak ben sana bunları okuyorken senin ilk hamlenin dirseğini yalamaya çalışmak olacağını, biliyor muydun?” dedim.
Dirseğini yalamaya çalışırken, hafiften başını kaldırıp, yüzüme baktı ve hmm?! “Yaniii, bu yazıyı okuyan insanların %75’inden fazlasının, dirseklerini yalamaya çalışacaklarını söylüyor araştırma” dedim.
Kabul, rahatsızız! (Kim değil ki ya da tersten tutturup sormak isterim, dünya normal –rahatta- çekilebilir mi?!) Patolojik çekirdeğimizde bir miktar göz kırpması mümkündür ve (biliyor musunuz ki böylesi) makbuldür de… (Bu hissiyat da hoşumuza gitmiyor değil hani, ama çaktırmayın! Ortalıkta bu kadar kusursuz varken, varsın bizler obsesif hallenmeler cennetinde seyir edelim şu fani saçmalıkları-mızı…) Yanılmıyorsam biz, çok önceleri kediyi merak etmeye başlayanlardandık… Hani şu kutunun içindeki, öldü mü, ölmedi mi(?) hiç bilemediğimiz kedi; Schrödinger’in Kedisi… (Paralel evrene merak salanlara tavsiye-mdir: “Schrödinger’in Kedisi” - Alev Alatlı yahut “Schrödinger’in Kedisinin Peşinde” ile John Gribbin)…
ATMOSFERİK RAHATSIZLIKLAR
Düşündüm de şimdi, biz yeryüzü fanilerinin hepsinde biraz kuantum teorisinin yarattığı bu güzel kafa karışıklığı var gibi… “Zira kuantum mekaniğinin söylediğine göre, hiçbir şey gerçek değildir ve şeylerin de biz bakmadığımız zamanlarda ne yaptıkları hakkında hiçbir şey söyleyemeyiz.” (‘Hayır’ diyeniniz varsa, şu kediye ne olduğunu biri bana anlatsın, reca edicem.) Hatta kafanız daha da güzel olsun istiyorum ve ilk romanıyla selamını derinlerden salan, 1976 Toronto doğumlu, psikiyatride uzmanlaşmış bir doktor olan Rivka Galchen’in “Atmosferik Rahatsızlıklar” kitabını takdim ediyorum. (Kitap, geçtiğimiz yıllarda basılmış fakat bu aralar bu okumanın yanına Huxley’in “Cesur Yeni Dünya”sı ve Orwell’in “1984”ü de iyi gider kanısındayım. Pasımı çok önceleri alanlara eyvallah, ‘bir köşede kalmıştı, unuttum’ mazereti atanlara gelsin o vakit!)
Paralel dünyalar, psikoz vakaları ve Patagonya ovalarına uzanarak ilişkiler, aşk, bireyin yalnızlığı ve delilikle gündelik hayat arasındaki o ince çizgiye dair temel, insancıl ve naif gerçeklerin altını çizen Galchen’in psikiyatriden yola çıkan bu deli dolu macera kitabı Hira Doğrul’un çevirisiyle, Siren Yayınları’ndan çıkmış. Bir gün karısının kendi karısı değil de onun tıpatıp bir benzeri olduğuna kanaat getirip 'gerçek' karısının peşine düşen bir psikiyatrın sancılı arayışını anlatan “Atmosferik Rahatsızlıklar”; “Geçen aralık ayında, daireme karımın tıpatıp benzeri bir kadın girdi ve teklifsizce kapıyı arkasından kapattı,” cümlesiyle başlıyor. “Etrafınıza bir bakın… İşaretleri görmediğinizden emin misiniz?” diyor ya kitap, bu kadar modernizm, bu kadar çağdaşlık, bu kadar yabacılaşma ve bu kadar riya karşısında aramaya ve arınmaya devam!
DÜŞLER SOKAĞI…
Hafta sonuna vedayı sadece bu kafa güzellemeleri ile vermedik, takdir edersiniz ki… Akşamın açılışını; Nevizade, Gizli Bahçe’de arpalama, İkinci Kat’ta, “Sıfırnoktaiki”nin tadında seyirliği “Limonata” (ki buradan da bana düşen şeklini paylaşacağım oyunun) ve şahsına münhasır DJ Psikolog Cenk Erdem’in Olimpia Event’te “Beyonce Parti” çıkartması ile yaptık. Gecenin kıvamını ise enerji niyetine İstanbul’a karşı meyinde tamam ediyorduk ki, fonumuza efkâr düştü ve kulaklarımızın pasını silelim istedik. Rotaya, muhabbetin balans ayarını yapmak üzere Jolly Joker Balans’ı nidalayacak olan FD (Feridun Düzağaç) konserini de ekledik. Balans’ın merdivenlerinden yukarı tırmanırken FD, Ezginin Günlüğü’nün şarkısı “Düşler Sokağı” ile merhabasını çakıyordu bize. (Kalabalığın coşkusundan, işte bu’dur şeklinde; “Konser için mekâna geliyorken, Beyoğlu yine bir yerlere eğlenmeye gidenlerle ve mutlu yüzlerle doluydu ama burada benimle mutsuzluğu paylaşmaya geldiğiniz için teşekkür ediyorum. Yalnız olmadığımı bilmek güzel…” dedi ve evet yalnız olmadığımı-zı- bilmek güzel-di “FD”.) Bir bünye, bir gecede kaç muhabbet deryasına bulandırılır ki demeyin, matematiğin üç bilinmeyenli denklemlerindense şimdilik “oyuna devam”, bilahare çözüp de yakalarsanız, sizi de beklerim.