Ne söylüyorsan öyle yaşa

Hızlıca zayıflamak ve uzun süre zayıf kalmak istiyoruz. Yemek istiyoruz ama kilo almak istemiyoruz. Aç kalmamak istiyoruz ama yemek pişirmek istemiyoruz. Sağlıklı beslenmek istiyoruz ama çok vakit alsın istemiyoruz. Fit olmak istiyoruz ama koşmak istemiyoruz. Çok mutlu olmak istiyoruz ama mutlu etmiyoruz.

Bazen farkında olmadan istediklerimize uygun olmayan şeyler söylüyor, yapıyor ve bekliyoruz. Geçen gün gelen anne-kız, kendilerini değil birbirilerini anlatmaya başladılar. Annesi; “kızının ne kadar abur cubur varsa yediğini, evdeki yemeklerden hiç yemediğını, iyi beslenmediğini, kendine bakmadığı, yeni nesilin böyle umursamaz olduğunu, spor yapmayı bırak, koltuktan bile kalkmadığını, sabah uyanamadığını, gece uyumadığını” anlattı. Kızı ise; “annesinin onu hiç anlamadığını, evde yemek pişirmediğini, pişirdiği yemekleri hep oflaya puflaya pişirdiğini, dövecekmiş gibi önüne koyduğunu, masada kimsenin bunları yemek istemediğini, zaten çok az çeşit yaptığını, arkadaşlarıyla özgürce yediğini, spor yap diye sürekli söylendiği halde kendisinin arabadan hiç inmediğini, merdivenden çıkmadığını, çok fazla tuz kullandığını, sigara içtiğini ve bırakamadığını, kafasına göre vitaminler aldığını ve bunun doğru olmadığını” söyledi. Bazen kendimi grup terapisinde sandığım oluyor. Bu iki bireyin anlattığı şeyler o kadar önemli ve değerliydi ki; ikisi de belki de farkında olmadığı ama yaptıklarını birbirlerinden dinleyince şaşırdılar. Ya umutsuzluğa kapıldılar. Neden bu böyle diye?