Zen Budizminin ustaları ve öğretileri üzerine

Tokyo yakınlarında çok büyük bir Samuray yaşıyordu, oldukça yaşlanmıştı ve artık kendini gençlere Zen Budizmi’ni anlatmaya adamıştı. Söylenenlere göre, bu yaşına rağmen tüm düşmanlarını yenebilecek güçteydi.

Bir akşamüstü, vicdansızlığıyla tanınan bir savaşçı onu ziyarete geldi. Bu savaşçı aynı zamanda kışkırtma tekniğiyle de meşhurdu; düşmanının ilk hamleyi yapmasını bekler, sonra sıra dışı zekâsını kullanarak hata yapacağı anı kollar ve şimşek gibi karşı saldırıya geçerdi.

Genç ve sabırsız savaşçı hiç dövüş kaybetmemişti. Samurayın ününü biliyordu ve yanına onu yenmek için gidiyordu; böylece kendi ününe ün katacaktı.

Öğrencilerinin itirazlarına rağmen yaşlı Samuray savaşçının dövüş çağrısını kabul etti. Herkes şehir meydanında toplandı ve karşı karşıya geldiklerinde genç savaşçı yaşlı ustaya hakaret etmeye başladı. Ona birkaç taş fırlattı, yüzüne tükürdü, ona ve tüm sülalesine bildiği tüm küfürleri savurdu. Saatler boyunca Samurayı kışkırtmak için her şeyi yaptı ama yaşlı adam tek kelimeyle kayıtsızdı. Akşam sona ererken ateşli savaşçı yorgun ve küçük düşmüş bir halde pes etti. Ustalarının bütün bu hakaretlere ve kışkırtmalara karşılık vermemesine içerleyen öğrencileri yaşlı Samuraya sordu: “Gururunuzun ayaklar altına alınmasına nasıl katlandınız? Kendinizi bir korkak gibi göstermektense, neden dövüşü kaybetme riskini de göze alıp kılıcınızı kullanmadınız?” “Biri size bir hediye getirse ve siz onu kabul etmeseniz, o hediye kime ait olur?” diye sordu Samuray. “Hediyeyi vermeye çalışan kişiye” diye cevapladı öğrencileri.