Aziz Yıldırım'da insanlık yok!

Faruk Ilgaz, Aziz Yıldırım için, "Aziz Yıldırım

akıllı, becerikli adam, bunları güzel kullandı. Fakat bunun insani tarafı yok, dostluk yok, ahbaplık yok, hatır yok. Katı bir adam" dedi.

İŞTE O RÖPORTAJ:

Alo, Faruk Başkanım, merhaba Nazenin ben Habertürk’ten, nasılsınız?”

“Sen hangi takımı tutuyorsun bakayım?”

“Fener...”

“Hah tamam... Sen nasılsan ben de öyleyim, nasıl olayım kızım.” Tanışmamız böyle oldu efsane başkanla. Bir gün sonra siyah-beyaz! kedisi Paşa’yla karşıladı beni kapıda. Salona girince şoke oldum. Duvarlar fotoğraf, afiş ve gazete kupürüyle kaplı. Akıl Oyunları filmindeki gibi. İnanılmaz... Aslında bendeki sesli ve fiili tepkiler eve girmeden önce başladı. Sokağın adı Ferit Tek; çok eski siyasetçi. Apartmanınki de Tevfik Taşçı; Fenerbahçe Başkanlarından. Faruk Ilgaz da hem siyasetçi hem Başkan hem sporcu hem dede...

Nasıl Fenerli oldunuz?

Evimiz Acıbadem’deydi. Balkondan Fenerbahçe Stadı görülürdü. Baktım insanlar aşağı yukarı koşuyor. “Baba bu adamlar niye koşuyor” diye sordum. “Oğlum orası Fenerbahçe Stadı, onlar da futbolcular” dedi. Çok hoşuma gitti. O gün Fenerli oldum.

Son maça nasıl gittiniz?

Evden pek çıkmıyorum, en fazla 100 metre yürüyebiliyorum. Bir törende Aziz Yıldırım’la yan yana oturduk. “Son maça gitmek ve torunumla kutlamalara katılmak istiyorum” dedim. Protokolde yer ayarladı.

Fenerbahçe’nin şampiyon olacağınıza inanarak gittiniz...

Tabii ki! Kendi sahamızda sekiz maçta bir gol yemişiz, sıralamada öndeyiz. Sadece ben değil herkes bu sene “Fenerbahçe şampiyon” diyordu. Maçın kaderini değiştiren genç çocuğu kaleye koyan Şenol Güneş’tir. Şenol da kaleci tabii, en anladığı konu. Onur her topu tutuyor. Maç boyunca ezdik, 17 kere kaleye gittik ama olmadı. Onur çok güzel kurtardı.

Ve maç bitti, malum anons geldi...

Hakan “Bursa maçı 1-1” deyince bizimkiler havaya kalktı. Önce çok sevindim, sonra bütün yönetim kurulundaki arkadaşlarımızla şok oldum. Aptallaştım, şaşırdım. O kadar ani oldu ki her şey. Sonra torunumla çıktık stattan. Otoparktan arabamızı aldık ama eve dönemedik, Çamlıca’da dolaştık bir süre kendimize geldik.