‘Sütlerim reçeteye girdi, daha ne isterim’

Allahım ne şeker hayvanlar... Bir de akıllılar ki anlatamam. Süt vermek için sıraya giriyorlar. İşi biten sırayı bozmadan ahıra dönüyor. Sıcakkanlı ama mesafeliler... El temasından çok hoşlanmıyorlar ama eğitim almış bir köpek gibi ne dediğini gayet iyi anlayıp uyguluyorlar. Funda Baltalı’yla İzmir Seferihisar’daki çiftliğindeyim. “Kadın eli değmiş” derler ya, aynen öyle... Binlerce keçi var çiftlikte, burnuma en ufak bir kötü koku gelmedi. Çalışanların keçilerle ilişkisi inanılmaz. Sanki her keçi birer çalışan!

İnsanın yaptığı işin ruhuna hitap etmesi lazım. Ben akıllı olduğumu düşünüyorum. Titizimdir, kafama koyduğumu yaparım. Keçiye bakıyorum; yonca yere düşse yemez. Suyu temiz olacak. Gübrelediği yer bile kokmaz. İyi huylu ve akıllıdır, sopayla dürtmene gerek yok. Kırılır, küser. Uzun süre bunun eğitimini verdim. Çalışanlarımı da aynı zihniyetten seçtim. Yol arkadaşı önemlidir. Adam evde karısını dövmüş, “keçiye kibar davran” dersen boş boş bakar. Bir bağır, keçinin sütü kesilir.