Eziyet de bilete dahil

Bir ay oluyor. Cemil Topuzlu Açıkhava Sahnesi’nde Jools Holland konserindeyim. İnsanlar ne dans ediyor ne de şarkılara eşlik ediyor. Önümdeki kadın dans etmek isteyince “Göremiyoruz kadın otursana!” diye diye kadını zorla oturttular. Oysa önümde dans edendense yanımda yarın arkadaşının nişanında ne giyeceğini yüksek sesle anlatan genç kız daha büyük problem teşkil ediyordu. Sonunda dayanamadım, konserden çıktım. Tam söylenerek evime doğru yola koyulmuşken birtakım sesler duydum. Merak edip takip ettim. Konser alanından Harbiye Muhsin Ertuğrul Sahnesi’nin önüne çıkan merdivenlerin olduğu alanda bir grup içkilerini yudumluyor, açık havada sigaralarını tellendiriyor yani konserin tadını çıkarıyordu, üstelik biletsiz! Kimi konuşuyor, kimi yanında getirdiği küçük taburede oturuyor, kimisi de dans ediyor. 60 yaşlarında bir teyze “Biz buraya ‘beleş tepe’ deriz. Bilet alamamaktan değil bu rahatlığı sevdiğimizden buradayız” dedi ve evden getirdiği kadehe şarap koyup bana ikram etti. Uzun zamandır bu kadar eğlendiğimi hatırlamıyorum.

Türkiye’de en çok konser düzenlenen şehir İstanbul. Buna rağmen yeterli konser mekânı olmayan şehir... Sadece İstanbul’da geçen yılın yazında 200’den fazla konser gerçekleştirilmiş. Bilet fiyatları da epey değişken ama ortalamaya vurduğunuz zaman 57 TL’yi buluyor. Bilet fiyatlarının yüksek olmasının nedeni sanatçı kaşeleri. Ona diyecek bir şey yok. Kimisi biletler çok pahalı diye konserlere gidemiyor, kimisi de konsere gitmenin zahmetini çekmek istemiyor. İpsos’un 2010’da yaptığı bir araştırmaya göre Türkiye’de hiç konsere gitmeyenlerin oranı yüzde 73. Şimdi gittiğim onca konseri düşünüyorum da gitmeyenlerin bildiği bir şey olabilir mi?