Dövme yaptırmak isteyenler dikkat

Benim dövmem yok. Karşı olduğumdan değil. Gençken, İncir Reçeli filmindeki ünlü replik gibi “Vücuduma kazıyacak kadar değerli bir şey aklıma gelmedi”. Yaş ilerleyip vücudum iyiden iyiye deforme olunca da kendime yakıştıramadım.

Eskiden çalıştığım bir işyerinde bir kadının omzuna “martini” logosunu kazıttığını görünce dövmeyle aramdaki mesafe iyice açıldı. Şimdilerde dövmeyle ilgili tek derdim, ergenliğe ilerleyen kızım dövme yaptırmak isterse ne yapacağım?

Biliyorum, o meşhur “Baba dövme yaptırabilir miyim” sorusu eninde sonunda karşıma çıkacak. Karşı çıksam belki de son yıllarda moda olan, gün ışığında görünmeyen, ancak gece karanlığında parlayan fosforlu dövmelerden yaptıracak.

Yaptırsın, sorun değil. Ama yaptıracağı neyse “anlamlı” veya “değerli” olacağından kuşkuluyum. Çünkü Fransız sosyolog David le Breton’un “Dövme: Benliğin imzası” adlı kitabında yazdığı gibi “Dövme artık tamamen sıradanlaştı” gibi geliyor bana.

“Dövme bugün banalleşti” diyor Le Breton, “80’li yılların isyankâr davranışlarından çok uzağız. Dövme yaptırmak bir tüketim kalıbı, günümüz estetik anlayışı bir ifadesinden ibaret artık.” Dövmenin bir isyanın simgesi olduğu konusu öteden beri tartışmalı. Ancak dövme yaptırmanın kitleselleştiğine kuşku yok.