'Şu an oğlum ve tedavisi önemli'

Bugün 78. gün. B. hâlâ komada. Gezi olayları sırasında ekmek almaya giderken başından gaz kapsülüyle vuruldu. Yaşı küçük bir suç mağduru olduğu için isminin yazılmasına yasal engel var. Sanki hastaneye gittiğimde, tam o anda güzel bir şey olacakmış gibi geldi ama olmadı. B. içeride yatıyordu, biz ailesiyle 78 gündür bekledikleri hastane önündeydik. Annesi pek konuşabilecek gibi değildi. Uyuşmuş gibiydi... Bir ara "Benim beynimi alıp oğluma taksınlar" dedi. Cevap veremedim. Ağzımdan "O uyanacak" cümlesi çıkıverdi. İnşallah... Uyanır da onunla da röportaj yaparım. Hayallerini, yapmak istediklerini sorarım. İşte benim hayalim de bu.

Her gün burada mısınız?

Her gün işten çıkıp geliyorum. Sabah 6'da iş başlamadan önce de buradayım. Hafta sonu rahat. Oğlumun yanından hiç ayrılmıyorum.

Olay günü sabahına dönelim mi, biraz hatırlayalım mı?

Gezi olayları bizim oralara kadar gelmiş, her yer duman. Okmeydanı'nda oturuyoruz. Evin iki sokak aşağısında ekmek fırını vardı. Eşim, "Ben gidip alayım da güzel bir kahvaltı edelim" dedi. B. "Sen otur anne ben giderim" diye atıldı. Yolu gaz yüzünden uzatarak gitmiş. Üç kere sağından solundan geçmiş gaz bombası. Fırının olduğu sokaktan karşıya geçmiş sonra. Ama yine de kaçamamış.

Sonra?

B. yok... Ekmek beklerken kendimizi hastanede bulduk. Allah'tan Okmeydanı SSK eve çok yakın. Onu o halde kanlar içinde bulanlar hemen hastaneye götürmüş.

Kim haber verdi?

Onu gören çocuklar. İlk haber geldiğinde ben önemsiz bir şey zannettim, çocuklar kahvaltı masasında bekliyor, "Ben bir gideyim, kafasına dikiş attırırım olmazsa, onu da alır gelirim eve" diyerek çıktım. Meğer durum çok farklıymış.

Tam neresinden vurulmuş?

Kafasının sağ tarafı, kulağının hemen arkası. Bakamadım bile tam. Yara içeride şu an. 74. gün, hâlâ bakamıyorum kafasının orasına.

'BAZEN GÖZÜNDEN YAŞ GELİYOR'

İlk günden bu güne neler değişti?

Şu an daha iyi tabii. En ufak bir gelişmeye çığlık atıyoruz biz. Gözünü açıp kapıyor. Bilinçli olmasa da refleksleri var. Bilincinin açılmasını bekliyoruz. Her gün bunun için dua ediyoruz. 78. gün hâlâ yoğun bakımda.

Sizi tanır gibi bakıyor mu?

Gözleriyle takip ediyor ama tanıyormuş gibi değil. Sesimizi algılıyor. Biz de sürekli konuşuyoruz yanına girdiğimizde.

Neler anlatıyorsunuz?

İnsanların onun hakkında söylediği güzel şeyleri, nasıl destek çıktıklarını, sosyal medyada onunla ilgili yazılanları, ziyaretine gelenleri... Anladığını düşünmek istiyorum, bazen gözünden yaş geliyor, bazen ağzını açıp konuşuyormuş gibi yapıyor.

Konuşmak istiyor...

Boğazı delik olduğu için konuşamıyor. Nefes alması için açtılar o deliği, ağızdan nefes aldığında enfeksiyon kapma riski daha fazlaymış. Enfeksiyona karşı önlemleri artırdılar.

Doktorlar son aşamada ne diyor?

"Bekleyin" diyorlar, temkinli konuşuyorlar. Ama uyanacak. Onlar tıp diliyle konuşuyor ben baba olarak.

Çok masraf çıktı mı, yardıma ihtiyacınız var mı?

Küçük masraflar oluyor ama yardıma ihtiyacımız yok. Her gün bir sürü insan burada. Ben olmasam eşlimle oturuyorlar. Bu yeter.

Korkunç şeyler yaşandı son dönemlerde, ama ateş düştüğü yeri yakıyor. Öte yandan çok ciddi bir sahiplenme de oldu. Bu kadarını bekliyor muydunuz?

Ben hâlâ şoktayım, çok içtenlikle söylüyorum. Beklemiyordum bu kadarını. İçeride iki tane daha beyin kanamasından ameliyat olan genç var. Biri meydandaymış, Taksim'de; diğeri Gazi Mahallesi'nde. Duran'la Okan... Ama onların isimlerini görmedim gazetelerde. Herhalde çocuklar daha masum olduğu için. 14 yaşındaki çocuk kime ne yapabilir?

'Geçimlidir benim oğlum'

Üç çocuğunuzun en küçüğü...

Evet. Doğduğu günü hatırlıyorum 1999, 5 Ocak... İki ablası var Gamze ve Özge. Eşim ve kızlarımla hastanede yaşıyoruz. Eve giremiyoruz. Oğlumuz buradayken evde uyuyamıyoruz. Sabaha karşı sızıyoruz yorgunluktan, sonra burada alıyoruz soluğu.

Nasıl bir çocuktur?

Haylazdır. Ama çok zeki çocuktur. İlkokul 1'deyken, 2. sınıftaki ablasının ödevlerini yapardı. Bir de çok duyarlı bir çocuktur. Hayvanları sever. Bir gün sokakta bir köpek bulmuş, eve getirdi. "Oğlum evde olmaz" dedim. Evin karşısına bir baraka yapmış onun için.

Mahalleden onunla ilgili bir tek şikâyet almadım. Geçimlidir benim oğlum.

Uyanınca ne yapacaksınız?

Ne yapmayacağım ki oğlumla. Önce bir çığlık atacağım.

'Oyuna gelmeyeceğiz'

"Patlayıcı çıktı cebinden" dediler...

Benim çocuğum öyle bir çocuk değil. O bir şekilde sonradan temin edildi. Ekmek almaya giden çocuğun cebinde patlayıcının ne işi var? Yasadışı bir şey de değil zaten, bakkaldan alınan kızkaçıran gibi bir şey herhalde. Mahallede her çocukta olabilir. Yasaksa bakkalda neden satılıyor? Başka yerlere çektiklerini biliyoruz ama oyuna gelmeyeceğiz.

Hastane geri adım attı. Sizce sosyal medyanın desteğiyle mi oldu bu?

Bizim büyük kız bayağı iletişim halinde.

Evet, Twitter'dan anlık bilgi veriyor.

Bence bunun etkisi büyük. Tedavinin devam edeceğini söylediler. Zaten bu haldeyken çıkması imkânsızdı.

O zaman "Neden önce çıkın dediniz" diye sormadınız mı?

Sormak istedim ama sonra arkasına düşmemeye karar verdim. Şu an oğlum ve tedavisi önemli. İstediğimiz hastaneye götürebiliriz. Çok davet aldık ama burada kalması daha uygun olur şu an. Sorgulayacak halim yok. zaten doktoruyla hiç sorunumuz olmadı. Yönetimle olan da halloldu.