Okurları sordu, Murakami cevapladı

Melik DEMİREL / HT PAZAR

Dünyaca ünlü Japon yazar Haruki Murakami 16 Ocak’ta bir internet sitesi açtı: “Murakami’nin Yeri...” Yazar, 15 günlüğüne dünyanın dört bir yanındaki okurlarından sorular topladı ve siteyi açtığı gün cevaplamaya başladı. Kötü haber şu ki, dün Murakami’ye soru sormak için son gündü. Ama önümüzdeki 2 ay boyunca Murakami cevap vermeye devam edecek ve mart sonuna doğru tüm cevaplar aynı siteden yayınlanacak.

Ayrıca Murakami’nin tavsiyeleri de dikkate değer. Yüzünü nadiren gösteren yazar, “Murakami’nin Yeri”nde adeta okurlarına kavuşuyor: “Benim de bir canım var ama elimden geldiğince sorularınızı yanıtlayacağım ve cevapları kesinlikle ben yazacağım...” Site tamamen Japonca olsa da Shinchosha Yayınevi, İngilizce ve diğer dildeki soruları da kabul etti. Şimdi gönüllüler harıl harıl Japonca-İngilizce çevirisi yapıyor. İşte gelen sorular ve Murakami’nin verdiği cevapların bir kısmı...

30 yıl önce yazdığınız “Haşlanmış Harikalar Diyarı ve Dünyanın Sonu”nu tekrar yazsanız neyi değiştirirdiniz?

Uzun süre önce çıktığın bir kızı düşünürken, “Ah, işler daha iyi gitseydi” derken bulmaz mısın kendini? Ben sıklıkla bulurum. Aynı şey... “Eğer işler daha iyi gitseydi...” Ama üstünden geçti ve ben en iyisini yaptığıma inanıyorum.

Üçüncü edebiyat dışı kitabınızı yazacak mısınız? (43 yaşında bir kadın)

Bunu düşündüm ama henüz eyleme geçmedim. Hazırlık için çok çalışmak gerekiyor.

Sizden, bir gün geçirmek üzere özel bir davet alabilir miyim? (Doktor, 51 yaşında)

Hayatım hakkında minik sırlarım var ve onların içine dalmak başınızı ağrıtabilir. Bunun yerine başka insanların hayatlarıyla ilgilenin.

Kediler insanların ne hissettiğini anlayabilir mi sizce? Kedim Bobo beni ağlarken görünce kaçıyor.

Ya sen ya da kedin çok duygusal. Bir sürü kedim oldu ama hiç biri bu kadar sempatik değildi. Hepsi de olabildiğince egoistlerdi.

Nobel Edebiyat Ödülü’ne en yakın edebiyatçı olarak gösterilmek nasıl bir duygu?

Can sıkıcı. Resmi bir adaylık söz konusu değilken adıma bahisler açılıyor. Bu at yarışı değil ki!

11 yaşındaki oğlumu sizin gibi yetiştirmek istiyorum. Her gün bilgisayar oynuyor ve hiç kitap okumuyor... (Bir anne, 32)

Benim gibi büyütmek mi? Ne demek istediğinizi anlayamadım. Ben olmak epey zor. Ama bir şekilde hallettim, çünkü ben benim. Eğer kastettiğiniz kitapları sevdirmekse, bence bunu ona bırakın.

Karım ona ne zaman sırtımı dönsem başımın arkasından geğiriyor. Ona “Arkamdan geğirip durmayı kes” dediğimde de “İsteyerek olmuyor, çıkıveriyor” diyor. Karımın geğirmesini durdurmak için yapabileceğim bir şey var mı? (Erkek, 61, serbest meslek)

Bunu söylediğim için beni affedersin umarım ama bence geğirmek yellenmekten çok daha iyidir. Belki sen de böyle düşünmelisin.

Bir küresel problem haline gelen nefret söylemi hakkında ne düşünüyorsunuz? (22 yaşında bir öğrenci)

Bir roman yazarı olarak ara sıra nefret söylemine maruz kalıyorum. Sonuçta dışarıda bazı kötü insanlar var. Bu gidişata karşı bir şeyler yapmalıyız. İnsanları, ırkları veya başka seçim şansları bulunmayan konularda hedef almak hiç adil değil.

12 Ocak’ta, yani sizinle aynı gün doğdum. Doğum gününüzde ne yediniz? (49 yaşında bir kadın)

Amerikalı yazar Jack London’la aynı gün doğduğumu uzun zamandır biliyorum ama en son Hitler’in sağ kolu Hermann Göring’le de aynı doğum gününü paylaştığımı öğrendim. Bu biraz problem. Ama, savaş sonrasında müttefikler en kıdemli Nazi subaylarını tutukladıklarında ve onları bir çeşit zekâ testine tabi tuttuklarında en yüksek puanı Göring’in aldığı söyleniyor. Belki bu doğduğu gün sayesindedir... Bu arada doğumgünümü bir restoranda deniz ürünleri kulesi yiyerek kutladım: Karides, ıstakoz, istiridye, midye, çiğ balık ve ahtapot vardı. İnanılmazdı!

30 yaşıma yaklaşıyorum ama şimdiye kadar herhangi bir şey başardığımı düşünmüyorum. Gençken “Yetişkinlik mükemmel olmalı” diye düşünürdüm ama gerçekler hayal ettiklerimin çok gerisinde kaldı. Ve bununla yüzleşince hayal kırıklığına uğradım. Kendimle ne yapmalıyım? (Jo&Maca, kadın, 28)

Kaba olmak istemem ama “Yetişkin olmak mükemmel olmalı” yanlış bir şey. Yetişkinlik içi boş bir kutudan fazlası değil. Bu boşluğu doldurmak senin kendi sorumluluğun. Başarı kolay gelmiyor. O kutunun içini yavaş yavaş dolduruyorsun ve sonra her şey başlıyor. Bu arada 28 gerçekten yetişkin bir yaş değil. Her şeye yeni başlıyorsun.