‘Onlar sızıntı değil, annenin gözyaşları...’

VE TANRI ANNEYİ YARATTI

Tanrı en değerli meleğini çağırttı ve ona bir anne modeli gösterdi. Melek gördüğü modeli beğenmedi: “Çok uzun saatler boyunca çalışıyorsunuz, artık modelleri yaratırken ne yaptığınızı bilmez hale geldiniz” dedi melek. “Şuna bir bakın!” diye sürdürdü; “Her türlü hastalığı iyileştirecek özel öpücük, sonra yemek yapmak, çamaşır-bulaşık yıkamak, ütü yapmak, sarılmak, okşamak ve temizlik yapmak için altı çift el -bu böyle olmaz ki!” “Eller sorun değil” diye cevap verdi Tanrı; “Asıl sorun yerleştirmem gereken üç çift gözde. Zira bir çift göz annenin çocuğunu kapalı kapılar ardından görmesini ve onu açık pencerelerden korumasını sağlayacak; diğer bir çift göz çocuğu terbiye etmek gerektiğinde ciddi ve sert bakışlar atacak. Üçüncü çift göz ise anne ne kadar çok işle uğraşırsa uğraşsın, çocuğa her daim sevgi ve şefkatle bakacak!” Melek, anne modelini büyük bir dikkatle inceledi: “Peki bu nedir?” “O da kendi kendini iyileştirme sistemi. Çünkü kocasıyla, çocuklarıyla ve eviyle ilgilenirken hasta olmaya zamanı olmayacak.” “Bence biraz dinlenseniz iyi olur” dedi melek: “Sonra da iki kolu, bir çift gözü olan normal modele geri dönersiniz.” Tanrı meleğe hak verdi. Biraz dinlendikten sonra, anneyi normal bir kadına dönüştürdü. Ancak meleğe şunu söyledi: “Yalnız içini öyle bir istekle doldurdum ki, sanki altı çift kolu, üç çift gözü ve kendi kendini iyileştirme sistemi varmış gibi hissedecek. Aksi takdirde görevini başarıyla gerçekleştiremez.” Melek modeli yakından inceledi. Evet, bu kez Tanrı hedefi tam on ikiden vurmuştu. Ama birden bire bir kusur fark etti: “Bir sızıntı var. Sevgili Tanrım, sanırım bu modele yine biraz fazla yüklendiniz.” “O sızıntı değil. Onlar gözyaşı.” “Peki ne işe yararlar?” “İçindeki neşeyi, üzüntüyü, hayal kırıklığını, acıyı, gururu, coşkuyu dışarı atmaya yararlar.” “Siz bir dâhisiniz” dedi melek; “Modelin tamamlanması için gereken tek şey buydu.” Tanrı hüzünlü bir bakışla cevap verdi: “Ancak gözyaşlarını oraya ben yerleştirmedim. Ben modelimi tamamladıktan sonra onlar kendiliğinden ortaya çıktılar.” Sonra melek Tanrı’yı kutladı ve böylece anneler yaratıldı.

TIBBIN KISA TARİHİ

MÖ 500 - Gel ve bu bitki kökünü ye. MS 1000 - Bitkiler ve kökler tanrıtanımazların işi; sen en iyisi göklerdeki Tanrı’ya dua et. MS 1792 - Tanrı’yı göklerde arama; artık mantık konuşuyor. Gel ve bu şurubu iç. MS 1917 - Bu şuruplar etkisiz, tedavi etmiyor; sana tavsiyem, al bu hapı yut. MS 1960 - Bu haplar eski ve uyduruk. En iyisi sen antibiyotik al. MS 1998 - Antibiyotikler bünyeni zayıflatıyor, seni mutsuz ediyor. Artık yeni bir tedavi yöntemi var: Al ve bu bitki kökünü ye!

BUDDHA’YA SESLENMEK

Bir zamanlar öğretilerinin özünü hiç anlamadığı halde günde yüz defa Buddha’nın adını anan, sürekli ona seslenerek dua eden bir kadın varmış. Böyle geçen on yılın sonunda kadın dualarına cevap alamadığını, Buddha’nın onun sesini duymadığını düşünmeye başlamış, bu yüzden çaresiz ve sinirli bir ruh haline bürünmüş. Bir Budist rahip olup biteni fark etmiş ve bir öğleden sonra kadının evine gitmiş. “Bayan Cheng, kapıyı açın!” Kadın kapısının çalınmasından rahatsız olmuş ve dua ettiğini, bu yüzden de rahatsız edilmek istemediğini belirten zili çalmış. Ancak rahip ısrarla kapıyı çalmayı sürdürmüş. “Bayan Cheng, konuşmamız gerek! Bir dakika kapıya gelir misiniz!” Sinirlenen kadın, bir hışımla kapıyı açmış: “Nasıl bir rahipsiniz, dua ettiğimin farkında değil misiniz?” “Size sadece dört kez seslendim ve bakın ne kadar sinirlendiniz. Bir düşünsenize, ona günde yüz kere seslendiğiniz bu on yılın sonunda acaba Buddha nasıl hissediyordur!” Ve rahip sözlerini şöyle tamamlamış: “Ağzımızla ona ne kadar seslenirsek seslenelim eğer kalbimizde hissetmiyorsak hiçbir faydası olmaz. Buddha’ya dua etme şeklinizi değiştirin; onun öğretilerini, ne söylediğini anlayın, o zaman başka şeye ihtiyacınız kalmayacak.”

Çeviren: Mine Akverdi Denktaş