Çöl rahipleri hakkında birkaç hikâye

Paulo COELHO / HABERTÜRK PAZAR

Hıristiyanlığın başlangıç dönemlerinde, bir grup keşiş İskenderiye’deki Sceta Manastırı’nı çevreleyen çölde yaşadı. Bu keşişler hakkında yüzlerce kayıt var ve ben bir kez daha bu yazılardan bazılarını sizlere aktaracağım.

CENNETE GİDEN YOL

Başrahip Anthony’ye “Fedakârlık yolu cennete götürür mü” diye sorulduğunda şöyle cevap verdi: “İki fedakârlık yolu vardır. Birincisi kendi varlığından utanıp tövbekâr olmaktır, zira böyle insanlar her yaptıklarının ayıplanacağını düşünür. Sürekli suçluluk duyarlar ve mutlu yaşamaya hakları olmadığını düşünürler. Ama bu şekilde fedakârlık yapanlar hiçbir yere varamaz, çünkü Tanrı suçluluk duygusuyla beslenmez.”

GÜCENDİREN ERDEM

“İkinci fedakârlık yolu ise dua eden, pişmanlık duyup tövbe eden, dünyanın istedikleri gibi mükemmel olmadığını bilseler de çevrelerini geliştirip güzelleştirmek için zaman ve emek harcayanların izlediği yoldur. Bu sayede fedakârlık sözcüğünün esasen “kutsal görev” anlamına geldiğini anlarlar. Böyle durumlarda Yüce Yaratan onlara yardım elini hep uzatır ve fedakârlıklarının mükâfatını cennette alırlar.” Başrahip Pastor, Sceta Manastırı’ndan bir keşişle birlikte yürüyüş yapıyordu ki yolda biri tarafından yemeğe davet edildi. Ev sahibi, rahipleri ağırlamaktan onur duymuştu, bu yüzden onuklarına her şeyin en iyisinin ikram edilmesini emretti. Ancak keşiş bir oruç döneminin tam ortasındaydı. Yemekler geldiğinde sadece tek bir bezelye tanesi alıp yavaş yavaş çiğnemeye başladı. Ve yemeğin sonuna kadar başka hiçbir şey yemeden, bir tek onu çiğneyerek oturdu. Yemek bitip oradan ayrıldıklarında başrahip keşişe şöyle dedi: “Sevgili kardeşim, birilerini ziyarete gittiğin zaman kutsal olan şeyin gücendirici bir şeye dönüşmesine izin verme. Bir daha oruçlu olduğunda yemek davetlerini baştan kabul etme.” Keşiş, başrahibin ne demek istediğini anlamıştı. O günden sonra ne zaman diğer insanlarla birlikte olsa onların yaptığı şeyleri yaptı.

PROBLEM VE SUÇLULUK

Sceta Manastırı’ndaki keşişlerden biri Başrahip Mathews’a şöyle dedi: “Dilim sürekli başımı derde sokuyor. İnananlarla birlikteyken kendimi kontrol edemiyorum ve yanlışlarını gördüğümde onları suçluyorum.” Yaşlı başrahip bu durumdan büyük bir üzüntü duyan kardeşine cevap verdi: “Eğer kendini kontrol edemediğini düşünüyorsan, öğretmeyi bırak ve çöle geri dön. Ama sakın kendini kandırma: Problemlerden kurtulmak için yalnızlığı seçmek her zaman bir zayıflık göstergesidir.” “O zaman ne yapmalıyım?” “Kendini diğerlerinden üstün görme duygusuna kapılmamak için bazı hatalarını kabul et. Ve elinden gelenin en iyisini yapmak için çalış.”

TANRI’YI MEMNUN ETMENİN YOLU

Bir rahip adayı, Tanrı’yı memnun etmenin en iyi yolunu bulmak için Başrahip Macarius’tan tavsiye istedi. “Mezarlığa git ve ölülere hakaret et” dedi Macarius. Rahip adayı gitti ve kendine söylenileni yaptı. Ertesi gün tekrar Macarius’un yanına geldi. “Sana cevap verdiler mi?” diye sordu başrahip. Rahip adayı “Hayır” dedi. “O halde tekrar oraya git ve bu kez övgüler yağdır.” Rahip adayı yine denileni yaptı. O gün öğleden sonra tekrar başrahibin yanına gitti. Başrahip yine ölülerin ona cevap verip vermediğini sordu. “Hayır” dedi genç rahip adayı. “Tanrı’yı memnun etmek için aynı şekilde davran” dedi Macarius. “Sakın başkalarından aşağılanmayı ya da övülmeyi bekleme; ancak bu şekilde kendi yolunu inşa etmeyi başarırsın.”

Çeviren: Mine Akverdi Denktaş