Darüşşafaka'dan YKS'de ilk 1000'e! Başarıda kardeş bandı stratejisi

1863 yılından bu yana “Eğitimde Fırsat Eşitliği” misyonuyla annesi ya da babası hayatta olmayan, maddi olanakları yetersiz çocuklara nitelikli bir eğitim olanağı sunan Darüşşafaka, sadece bir okul değil; aynı zamanda binlerce çocuk için sıcak bir yuva, bir gelecek.

18 yaşındaki Doruk ve Kıvanç Öğretmenoğlu da yolu Darüşşafaka'dan geçen iki başarılı kardeş.

2018 yılında henüz küçük birer çocukken Darüşşafaka’nın kapısından içeri birlikte adım atan Öğretmenoğlu kardeşler, 8 yıllık yatılı okul maratonunun ardından YKS'den büyük başarı elde ettiler. İkiz kardeşler, isimlerini YKS'de ilk 1000'e yazdırdılar. Doruk, YKS Türkiye 613’üncüsü; Kıvanç ise YKS 923’üncüsü oldu.

Şimdi ise Türkiye’nin en prestijli üniversitelerinde tam burslu olarak yeni bir döneme başladılar. Doruk, Sabancı Üniversitesi Yönetim Bilimleri Fakültesi’nde; Kıvanç ise Koç Üniversitesi Ekonomi Bölümü’nde.

Üniversiteyle birlikte hayatlarında ilk kez ayrılacak olan Öğretmenoğlu kardeşler ile Darüşşafaka çatısı altında geçen 8 yılı, birbirlerine olan destekleri, sınava hazırlık sürecindeki kardeş taktiklerini ve gelecek hayallerini konuştuk.

"İKİZİNİZİN VARLIĞI YANINIZDA KIRILMAYACAK BİR AYNAYLA DOLAŞMAK GİBİ"

Darüşşafaka’ya adım attığınız 2018 yılına dönersek, o ilk günlerde neler hissettiniz? Sekiz yıl boyunca aynı okulda, aynı çatı altında hem kardeş hem okul arkadaşı olmak nasıl bir duyguydu?

Doruk: Yabancı bir ortama tek başınıza gitmektense kardeşinizle gitmek oraya alışmanızı kolaylaştırıyor. Ancak yine de ailemin geri kalanından uzak kalmak beni ilk başlarda üzmüştü. Bu üzüntümü kardeşimin varlığıyla giderdim. Elbette Darüşşafaka’da 1.000’i aşkın kardeşle yaşıyorsunuz ama ikizinizin varlığı, yanınızda kırılmayacak bir aynayla dolaşmak gibi.

"İLK GÜNLER AİLESİNDEN ÇOK AYRI KALMAMIŞ İKİ KÜÇÜK ÇOCUK İÇİN ZORDU"

Kıvanç: O ilk günler açıkçası ailesinden çok ayrı kalmamış iki küçük çocuk için zordu ama yine de kardeşimin de benimle beraber olması okula alışmama çok yardımcı oldu. Sekiz yıl boyunca aynı okulda yaşamak, bazı seneler aynı sınıfta olmak bence kardeşlik ilişkimizi geliştirdi. Özellikle YKS sürecinde birbirimizi motive etmemiz ya da gerçekliğe döndürmemiz aramızdaki ilişkiyi güçlendirdi. Ayrı okullarda okusaydık çok daha az görüşebilir, kardeşlik bağımız bu kadar güçlü olmayabilirdi.

"REKABET BİZİ HİÇBİR ZAMAN BİRBİRİMİZE KÜSTÜRMEDİ"

Sekiz yıl boyunca birbirinizin en büyük destekçisi miydiniz yoksa aranızda tatlı bir rekabet yaşanıyor muydu?

Doruk: Aramızda herhangi bir rekabet olduğunu hatırlamıyorum. Aksine birbirimizi motive eden, birbirimize destek olan, nefes aldıran bir kardeşlik yaşıyorduk. Darüşşafaka’nın kardeşliğimizi ne kadar beslediğini tahmin edebilirsiniz.

Kıvanç: Çoğunlukla birbirimizin en büyük destekçisiydik. Tabii, sekiz yıl aynı ortamda olunca zaman zaman yorulduğumuz, birbirimizden uzaklaşarak biraz nefes almak istediğimiz anlar da oldu. Aynı sınıfta olduğumuz yıllarda doğal bir rekabet de vardı ama bu rekabet bizi hiçbir zaman birbirimize küstürmedi, tersine ikimizi de daha çok çalışmaya itti. Sonuçta birimiz başarılı olunca diğerimiz de bundan gerçekten mutlu oluyordu.

Kıvanç Öğretmenoğlu

"SİZİ TANIMAYAN BİRİNİN EBEVEYNLERİNİZMİŞÇESİNE DESTEK OLMASI, SORUMLULUK YÜKLÜYOR"

Darüşşafaka’nın size kazandırdığı değerler, karakteriniz ve çalışma disiplininiz üzerinde nasıl bir rol oynadı? Darüşşafaka başarınızın tam olarak neresinde duruyor?

Doruk: Darüşşafaka karakter olarak da ikimizi çok geliştirdi ve olumlu yönde değiştirdi ama bence disiplinimizi asıl sağlayan şey yoğun tempo ve öğretmenlerimizin sıcak ilgisiydi. Sınav sonuçlarımız iyi gelsin diye öğretmenlerimiz çok emek veriyor, elimizden gelenin en iyisini yapmamız için çabalıyorlardı. Sizi tanımayan birinin ebeveynlerinizmişçesine size destek olması, gecesini gündüze katması size başarıya odaklanma sorumluluğu yüklüyor. Bu sorumlulukla az biraz çabaladığınızda başarı da kendiliğinden geliyor. Darüşşafaka bu başarının neresinde duruyor diye sorarsanız cevabım çok net: En başında...

Kıvanç: Darüşşafaka bana disiplinli olmayı, sorumluluk almayı ve kendi ayaklarım üzerinde durmayı öğretti. Yatılı okulda küçük yaşta herkesin kendi düzenini kurması gerekiyor, çalışma disiplinimin temeli de orada oluştu. Ayrıca okuldaki ortam, hocalarımız ve arkadaşlarımız hep 'daha iyisini yapabilirsin' duygusunu verdi. Yani bu başarıda Darüşşafaka’nın büyük bir payı var.

Doruk Öğretmenoğlu

"ANNEM BİZDEN DAHA ÇOK SEVİNDİ"

Biriniz Türkiye 613’üncüsü, diğeriniz Türkiye 923’üncüsü... Sonuçları öğrendiğiniz ilk anda neler yaşadınız?

Doruk: İkimiz de ilk bin içinde olmayı hedefliyorduk ve sonucun da böyle geleceğini düşünüyorduk. O yüzden sonuçlar geldiğinde çok şaşırmadık. Daha iyisi olabilir miydi, evet. Doğrusu çok sevindik ama annem bizden daha çok sevindi.

Kıvanç: İkimizin de iyi bir sonuç yapacağını biliyorduk, o yüzden ilk 1000 beni çok şaşırtmadı ama kendimi ilk 500’de, Doruk'u ise ilk 700’de bekliyordum. Doruk'un beni geçeceğini hiç beklemiyordum. Sonucu öğrendiğimde önce şaşırdım, sonra çok sevindim; çünkü onun 613'üncü olması gerçekten hak ettiği bir sonuçtu.

"BENİ EN ÇOK MOTİVE EDEN KARDEŞİMİ MASASINDA ÇALIŞIRKEN GÖRMEKTİ"

YKS maratonunda birbirinizi nasıl motive ettiniz ve nasıl bir ders çalışma rutini oluşturdunuz?

Doruk: Motivasyon kimi zaman bir sözle kimi zaman da bir kardeş sarılışıyla olabiliyordu ama beni daha çok motive eden kardeşimi masasında çalışırken görmekti. Onu çalışırken görünce ben de kendi masama oturup çalışmaya başlıyordum. Darüşşafaka’nın üniversite sınavına hazırlık için oluşturduğu özel bir program vardı. Kıvanç daha iyi olduğu konuda bana destek olurken ben de iyi olduğum alanda ona destek veriyordum. Birimizin çok iyi anladığı konuyu diğerimize anlatıyor, açıklarımızı kapatıyorduk. Bir nevi yara bandı gibi 'kardeş bandı' stratejimizi kullanıyorduk.

Kıvanç: Birbirimize karşı dürüsttük. Birimiz moralsizken diğerimiz hemen "Bırak şimdi can sıkıntısını, hadi devam edelim" diye motive ederdi. Gerektiğinde de gerçekleri söylerdik, örneğin "Bu hafta yeterince çalışmadın" gibi... İkimiz de bunu birbirimizi kırmak için değil, yardımcı olmak için söylediğimizi biliyorduk. Ders çalışırken de birbirimizin alanına saygı duyan bir düzen kurduk. Doruk'un çalışma ve konu tekrarı yöntemlerinden kendi sistemime uyarladığım taktikler ve önerdiği kitaplar çok işime yaradı.

"KALPLERİMİZ BİR, ŞEHRİMİZ BİR"

Şimdi hayatınızda ilk kez yollarınız ayrılıyor. Biriniz Sabancı Üniversitesi’nde, diğeriniz Koç Üniversitesi’nde okuyacak. Neler hissediyorsunuz?

Doruk: Büyümenin bir gerçekliği de bu. Klasik bir söz vardır ya hani; "Büyüyen kuş yuvayı terk eder" diye, sonsuza kadar beraber yaşayamazdık. Yuvasından ayrıldıktan sonra birlikte kanat çırpan kaç kuş vardır ki. Bu gerçekliği bildiğimizden çok sıkıntı etmedik. Ayrıca ikimiz de İstanbul'dayız ve istediğimiz zaman buluşabiliyoruz. Kalplerimiz bir, şehrimiz bir.

"AYRI OKULLARDA OLMAK ARAMIZDAKİ BAĞI DEĞİŞTİRMEZ"

Kıvanç: Açıkçası çok tuhaf ya da hüzünlü bir his değil. İlk defa ayrı ortamlarda olacağız ama bence kardeşlik fiziksel olarak yan yana olmak demek değil. Şu an ikimiz de birbirimizin yanında olduğunu biliyoruz. Benim bir şeye ihtiyacım olsa Doruk'un orada olacağını biliyorum. Bu yüzden ayrı okullarda olmak aramızdaki bağı değiştirmez, sadece her birimizin kendi yolunda ilerlemesi anlamına geliyor.

"BİR GÜN BİRLİKTE BİR PROJE YAPMAK BENİM İÇİN GÜZEL BİR HAYAL"

İkiniz de ekonomi ve yönetim bilimleri gibi stratejik alanları seçtiniz. İleride iş dünyasında yollarınızı birleştirme hayaliniz var mı?

Doruk: Öyle kesin bir planımız veya hayalimiz yok; ancak hayat bu ya, nasıl sekiz yıl Darüşşafaka’nın çatısı altında birlikte yaşadıysak birimizin bir projesi olursa bu proje için de bir araya gelebilir ve elimizden gelenin en iyisini yapmaya çalışırız.

Kıvanç: Çok isterim. İkimizin de ekonomi ve yönetim gibi birbirine yakın alanlarda olması, ileride ortak bir şeyler yapmayı kolaylaştırıyor. Şimdilik kesin bir planımız yok ama iş dünyasında bir gün birlikte bir proje yapmak benim için güzel bir hayal. Yollarımız farklı olsa da bir noktada yeniden kesişeceğine inanıyorum.