"Cem'in İtalya'da yolu açık mı? Bunu zaman gösterecek"

NAZENİN TOKUŞOĞLU / HT PAZAR

Pera Palas’ta buluştuk son dönemlerin ayrılmaz ikilisiyle. “Filmin kurgusuna uygun bir şey yapalım” dedik, ünlü İngiliz polisiye roman yazarı Agatha Christie’nin İstanbul’a geldiği zamanlar kaldığı odada çekim yaptık. Cem hayalet görmüş gibi bir noktaya sabit bakana kadar her şey iyiydi! Neyse...

Başka bir sürprizimiz daha var. İlk defa röportaj yaptığım Ferzan Özpetek’le frekansımız tutunca başrol oyuncusu yakışıklı İtalyan Elio Germano’yla bu dar zamanda tek özel röportajı da biz yaptık. Ama bu röportajda ilk cümle Cem Yılmaz’dan...

Cem Yılmaz: Kendimi çok Agatha Christie hissediyorum şu an.

Ferzan Özpetek: Ben Hemingway...

C.Y.: O da olur.

- Film, başrol karakteri Pietro’nun 1943’te ölen ama öldüğünü bilmeyen bir grup tiyatrocu hayaletle karşılaşması üzerine kurulu. Siz de “Aslında iki dünya arasında gidip gelmek hoş olurdu” diyorsunuz. Biraz açar mısınız, kimi görmek isterdiniz? Anneanne?

- F.Ö.: “Anneannemi yeteri derecede gördüm” dermişim. Kadın şimdi bana söylenecek. Hem İtalya’dan hem Türkiye’den kaybettiğim çok arkadaşım oldu, onları görmek isterdim. Benim filmlerimde hep iki uzak dünya karşılaşır ya, Karşı Pencere öyle, Cahil Periler öyle, Hamam öyle. Serseri Mayınlar’ın sonunda ölülerle yaşayanlar dans eder mesela. Ben hayata iki dünyadan bakıyorum yani. Filmde Cem’in de içinde olduğu o 8 varlıkla, ben hayalet demiyorum, sürekli konuştuk; şunu şöyle mi yapalım, nasıl olsun... Bunları ilk defa anlatıyorum. Diyordum ki: “Siz bir tiyatro oyunu için sahneye çıkacaktınız, aksilik oldu çıkamadınız. Ama hâlâ çıkacağınızı zannediyorsunuz çünkü öldüğünüzü bilmiyorsunuz.” Onlar da hissederek oynasın istedim. Yemeğe sofrada dokunmuyorlar mesela sahneye çıkacakları için.

- Bir de eve giren çıkan insanlar var, onların kıyafetleri değişik, cep telefonları var. Onları görmezden geliyorlar.

- F.Ö.: Kendilerine yediremiyorlar, bir şeylerden şüpheleniyorlar ama. İlginç bir şey çıktı bence ortaya. C.Y.: Ben Pietro’yu çok şanslı buluyorum. Tam da olmak istediği şeyle ilgili insanlara denk geliyor. Yıllar önce ölmüş oyuncuları görmesi bana çok yakın. Bizim hayalet görmediğimizi kim söylüyor zaten? Hayran olduğumuz oyuncuları hep arkadaşımız zannetmiyor muyuz, onlarla konuşmuyor muyuz? 12-13 yaşındayken ben, Şener Şen arkadaşım da az görüşüyoruz zannediyordum. O yüzden bana çok uzak gelmedi. Ben de hayalet görmek istiyorum. Görüyorum da. (Odanın bir köşesine sabit bakıyor...)

‘ASLINDA EN HASTA GÖRÜNDÜĞÜ ANLAR İYİLEŞTİĞİ ANLAR’

- Korkutma beni!

- C.Y.: Tamam tamam. Ferzan’ın filminde korku çok olağan. Diyaloglar derinleşince bambaşka bir alışveriş çıkıyor ortaya. Filmin bir evresinde çocuğu delirdi zannediyoruz.

- F.Ö.: Son kareye kadar kim hayal kim gerçek şüphesi devam ediyor. Bu gerçekten başıma gelen bir şey benim.

- C.Y.: Zaten yoklar ki, geldiklerinde bunu daha rahat kabul ediyorsun. Oralarda çok eğlendim ben. En hasta göründüğü anlar iyileştiği anlar aslında. Hüzünlü de bir mesele.

- Ben dün gece gerçekten, Cem Yılmaz’ın hayalet halini gördüm rüyamda.

- C.Y.: Makyajlı halim etkilemiştir zannedersem, ben o kadar korkunç değilim.

- F.Ö.: “Öyle bir film ki sinemadan çıkınca eve götürüyorsun” diyorlar. “Sizinki bir ileri boyuta geçmiş. Benim çok hoşuma gidiyor. Müziği kulağımdan çıkmıyor” diyen de var. Başta korkan var, keşkeler de çok geliyor.

- Evdeki çıtırtıyı hayalet zanneden falan?

- C.Y.: Benim yakın çevremde bu filmdeki gibi yaşayan o kadar çok kişi var ki. Çok genç yaşlardan itibaren gecenin yaratıcılığına inanıp sabahlardık dergicilik zamanında. Karikatür çizerken hayal-gerçek birbirine karışırdı, çok az uykuyla güne devam ederdik. Ne günlerdi

"İTALYA'DA YOLU AÇIK MI BUNU ZAMAN GÖSTERECEK"

- Fellini’nin E La Nave Va (Ve Gemi Gidiyor) filminin son sahnesinde, bir filika üzerinde bir gergedan ve kürek çeken bir adam görünür. Batan bir transatlantikten kurtulan iki canlıdır onlar. Ve kurtulan tek insan Türk’tür; gergedanın bakıcısı... Şimdi İtalyan sinemasına yine öyle çarpıcı bir Türk figürü girdi sanki. Zaten Cem Yılmaz’ı Fellini tiplerine benzetenler var. Ne dersiniz, yolu açık mı?

- F.Ö.: Onu bir eleştirmen söyledi ve bu söz çok dikkat çekti. Almodovar bitti. Fellini’ye geçtik! Ben Cem’in beğenilme kısmını sevdim sadece. Fellini sesli çekim bile yapmayan bir adam, benzer yanımız pek yok aslında. Cem’e gelince; İtalya’da yolu açık mı bunu zaman gösterecek. Bunu ancak 1 yıl falan sonra anlayabiliriz. Aslında bunu ben de çok merak ediyorum, bu filmin zamanla hangi noktaya gideceğini. Ama Cem çok sevildi, rolü de çok sevildi.

- Bir de İtalyanca’sı çok sevilmiş.

- F.Ö.: Cem bu, film Japonca olsa ona da adapte olur.

- C.Y.: Burada biraz tedbirli konuşmak lazım. “Benim rolüm küçüktü ama çok keyif aldım” demek bile kırıcı olur. Bence bu bütünün bir parçası olmak şahaneydi. İşi izleyen için de öyle. Ama dünya starı gibi bir macera düşlemiyorum. Benim için sinema ülkeleri, sınırları olan bir şey değil, iyi yaptığın takdirde izleyiciyi ilgilendiren bir şey. Ama mesela “Amerikan sineması” denen şey başrolün yeteneğiyle ilgili değil. Hokkabaz filmini Brüksel Film Festivali’nde bir yabancıyla yan yana izliyorum, alt yazıyla, bu yeter. Dünya starı kelimesi beni sadece tebessüm ettirir.

- F.Ö.: Filmimiz 8 Haziran’da “Open Road Film Festivali’nin açılış filmi. Sen Amerika dedin diye aklıma geldi. Şimdi biri seyreder Cem’i çok beğenir. Olabilir... Hiçbir şey de olmayabilir. Öyle bir iş ki bizimki sınırı yok. Film yapmanın en güzel yanı bu. “Ne kadar gişe yapacaksın” diye soruyorlar. Marilyn West’in bir lafı var: “Hayatında kaç erkekle birlikte olduğun değil o erkekte ne kadar hayat olduğu önemlidir.” Ben de diyorum ki filme kaç kişi geldiği değil onların ne kadarının anladığı önemli

İŞTEN ÇIKARILAN KÖPEK

- Gelelim işten çıkarılan köpek meselesine. Önce Cem anlatsın çünkü oyuncu arkadaşıydı.

- C.Y.: Ben onunla çok vakit geçirdim. Köpeği öyle bir noktaya getirdim ki, “Ben bununla oynamam” dedi kesin.

- Neydi cinsi?

- C.Y.: Çok şirindi. Jack Russel galiba.

- F.Ö.: İyi ki çıkmış filmden çünkü “The Artist”te de köpek var ve o zamanlar bu kadar popüler değildi o film, iyi oldu. Bana çok zorluk çıkarıyordu. Köpek, Cem ve çocuğun olduğu bir sahne var. Ya köpek kaçıyor ya çocuk oyundan düşüyor. Ben de köpeğin gitmesini uygun buldum. Cem çocuğa “Bir sonraki çekimde ikimizden biri gidecek ona göre” falan demiş, yazık.

- C.Y.: Dedim evet.

"CEM'İN SAATLERİNE UYUZ OLDUM"

- Sürekli birbirinizi övüyorsunuz, hiç mi gıcık olmadınız çekimlerde birbirinize?

- F.Ö.: Ben oldum. Ama söylemeyeyim.

- C.Y.: Söylemişten beter oldu, söyle artık.

- F.Ö.: Saatlerine gıcık oldum. Sürekli saatini değiştirebiliyor o. Onun dışında Cem için içim titriyor, her şey en iyi olsun istiyorum. Şu an çok yanlış bir şey yapıyorum ama dayanamayacağım, anlatacağım. Ahu’yla ilk tanıştık, Roma’ya geldi Ahu. Ben kıza bayıldım. Prenses Süreyya vardı ya, öyle bir kadın. Dedim ki, bir insanı görüp karar verebilirim bu arada, altıncı hissim vardır benim, çok güvenirim, “Bayıldım bu kıza” dedim. Gerçekten çok mutlu oldum tanıdığıma, “Cem’i mutlu edebilecek insan bu” dedim. Oturuşu, duruşu...

- C.Y.: Teşekkürler, Roma’da çok hızlı gelişen bir sinema sektörü var; şimdi bu durum...

- F.Ö.: Cem bana kızıyor şimdi, kızma. Geçenlerde Sezen’in evine gittik filmi seyretmek için, evini bizim için sinema salonu haline getirmiş. 10 kişiydik. Orada da tavrını gördüm Ahu’nun. Bu kadar zamanlamasını iyi bilen bir insan görmedim, çok az insanda vardır. Cem’le olan özel arkadaşlığımız bu noktada işte. Ama kötü oynasaydı “Teşekkür ederim Cem” derdim.

- Gerçekten mi?

- F.Ö.: Tabii ki! Filmim hayatımdaki en önemli şey. Tabii film olarak kalmıyor ki hayatımla karışıyor, o yüzden çok önemli. Kendime saygımla, evde yemek yememle karışıyor.

- C.Y.: Var oluşun gibi, kimin onu sabote etmesini istersin elbette...

- F.Ö.: Cem’i, onunla vakit geçirmeyi çok seviyorum, bir de üstüne iyi oynadı filmimde. Bundan güzel ne olabilir.

- C.Y.: Benim gıcık olduğumbir yanı yok bu arada.

- F.Ö.: Kilosu deme de...

- C.Y.: Yok demem valla. Hiç yok eminim. Örnek alınacak bir insan. Nereli, nereden olduğuna bakmaksızın herkesle aynı saygı ilişkisini kuruyor. Ha “Bir daha film yapar mısın” diye sor.

- Bir daha film yapar mısın?

- C.Y.: Katiyen.

- F.Ö.: Şaka bir yana, yaptığımız en iyi röportajlardan biri oldu bu...

- Teşekkür ederim

"YUSUF ANTEP'LE SİVİLDE GÖRÜŞMEM"

- Canlandırdığın Yusuf Antep karakterini sevdin mi?

- C.Y.: Valla sivilde görüşmem, filmden filme.

- F.Ö.: Cem burada yaşayan iyi bir eczacının oğlu. 1932’de Almanya’ya okumaya gitmiş, İtalyan bir kızla tanışıyor, tiyatrocu. Onunla beraber tiyatro işine dalıyor, okulu bırakıyor. Çocukları oluyor. Güvenlik gerekçesiyle çocuğu Türkiye’ye gönderiliyor. İstanbul’daki tarihi eczaneyi yıkımdan kurtaran da Cem’in torunu. Filmde bu yok ama ben Cem’e anlattım. Size de anlatayım dedim.

HAYAL ET...

- “Hayalet hayalet” dedik sürekli, peki size “Hayal et” dersem? İkiniz de alanınızda her insanın hayal ettiği bir noktadasınız ama mutlaka hayalleriniz vardır.

- C.Y.: Ben her şeyi paylaşabilecek daha fazla insandan, kalabalıklaşmaktan yanayım. Yani birbirini anlamama denen meselenin çözüldüğünü hayal ediyorum. Ne kadar kalabalıksa o kadar birbirini anlayan insan topluluğu olsun, bunu hayal ediyorum. Her sorunun çözüldüğü bir ortam... Mesleki anlamda hiç hayalim yok, hiçbir zaman da olmadı. Yalnızca çabam oldu. Çalışıyorum, bu işte.

- F.Ö.: Benimki biraz farklı. Ben meslekte hiç beklemediğim bir yere geldim. Hayallerim gerçek oldu. Hiç düşünmediğim şeyler geldi başıma. MoMA’nın (New York Güzel Sanatlar Müzesi) filmlerimi gösterme jestinden tutun da, çalıştığım oyuncular, hem Türk hem İtalyan sinemasındaki yerim... Bazen “Bunlar gerçek mi değil mi” diye soruyorum. Ama başka hayalim de var. İkiz Kule olayından beri uzaklaşmalar var, tanıdığım birçok insan iyi değil, sağlığı kötü. Bu huzursuzluk duygusunun olmadığı bir dünya hayal ediyorum. Biraz Ayşecik gibi konuştum ama olsun.

ELİO GERMANO: "FERZAN'I TANIDIĞIMDAN BERİ TÜRKİYE'Yİ MERAK EDİYORUM"

Gelelim özel röportajımıza. Filmin başrol oyuncusu Elio Germano iki günlüğüne İstanbul’a geldi. “Gala, davet” derken iki gün geçti gitti tabii. Onunla hem tek özel röportajı gerçekleştirme fırsatımız oldu hem de İstanbul’da birlikte turladık.

- İtalya’da 15 Mart’ta gösterime girdi film. Oradaki tepkiler, özellikle CemYılmaz’a İtalyan seyircinin bakışı nasıl oldu?

- Çok özel bir film oldu benim için. Cem’i daha önceden tanımıyorduk, buradaki şöhretini bilmiyorduk. Onun mükemmel oyunculuğu bizim için de sürpriz oldu. Ben Cem’i çok sevdim. Bence çok önemli bir oyuncu Cem. Bana gelince... Biliyorsunuz Ferzan Özpetek’in diğerlerinden en büyük farkı doğru insanları seçmesi ve bir filmde çok farklı karakterleri biraraya getirebilmesi. Bu filmde de Cem’le ben biraraya geldik ve şahane oldu.

- Filmde oyuncu olmak için Sicilya’dan Roma’ya gelen, geceleri bir pastacıda çalışan Pietro’yu oynuyorsunuz. Biraz şaşkın, biraz da ruh sağlığı bozuk ve tipsiz biri. Ama siz karizmatik ve yakışıklısınız. Bu kimin eseri? - Sonuçta ikisi de sizsiniz. Zaten bir oyuncunun görevi tam da budur. Ben bu durumda ancak Ferzan Özpetek’e teşekkür ederim, tabii size de iltifatınız için. Ferzan Özpetek’e getireceğim lafı yine ama onun bir özelliği var, içinizdeki bilmediğiniz şeyleri dışarı çıkarabiliyor.

- Ferzan Özpetek filmleri Türk ve İtalyan sinemasının karışımı mı sizce?

- Bence öyle çünkü o içinde yaşadığı her ortamdan beslenen biri. Ama maalesef benim Türk kültürü hakkında fazla bilgim yok. Ferzan’ı tanıdığımdan beri Türk kültürü hakkında her şeyi öğrenmek istiyorum ama bu sayılmaz tekrar geleceğim.