Heykele veda...
Heykeltıraş Mehmet Aksoy, 'çocuklarım' dediği eserine HT Pazar için yazdığı bir yazıyla veda etti
HT PAZAR
Eserini korumak için elinden gelen her şeyi yaptı heykeltıraş Mehmet Aksoy... Mahkemeye başvurdu, "Heykeli yıktırmam, gerekirse önünde dururum" dedi. Yıkım kararına karşı duran yalnızca o değildi elbette; bazı sivil toplum örgütleri ve sanatçılar protestolar düzendi. Ama sonuç değişmedi. 26 Nisan’da sabah 06.30’da yıkım başladı. 8 kişilik yıkım ekibi, 3 kere tekbir getirip "Allahüekber" diyerek heykellerin kafalarını kesmeye başladı. Ertesi gün sıra gövdelere gelmişti. Yıkım işlemi kademeli olarak sürüyor ve 10 günde tamamlanması planlanıyor.
Mehmet Aksoy, duygularını HT Pazar için kaleme alarak eseriyle vedalaştı:
"Son zamanlarda sık sık Hallac-ı Mansur’u düşünüyorum. Ne demişti Hallac? 'Enel Hak.' Peki, ne demişti Yunus Emre? 'Bir ben vardır bende, benden içeri.' Bir bağlantı var mı? Evet, var. Etten kemikten, ana rahminden dünyaya doğan çocuğun ikinci doğumu için nasibine düşen, onu var edecek olan içindeki tanrısal cevherden, yaratı gücünden söz ediyor. Yaratılan eserlerle insana ışık olmaktan söz ediyor. Dünya rahminde yeniden ebediyete doğmaktan söz ediyor. Mal mülk, para pulu önemli kılanların protein torbası olarak ölmeyip, geberip gideceklerini söylüyor. Ben gerçeği gösterme yolunda içimdeki yaratı cevherini sanatımla dışa vurarak, eser yaratarak var olmaya, gerçeği göstermede insanlara ışık olmaya çalışıyorum. Geçmişteki ustalardan el alıp günümüze getirmeye; bana uzanan insanlık elini dini, mezhebi, milliyeti ne olursa olsun tutmaya çalışıyorum. Heykelin yıkılmasıyla, bize uzanan bu el kesildi. İnsanlık yolunda ilerleme umutlarımız, barış umutlarımız, demokrasi umutlarımız kesilmek istendi. İnsan olmak için gerekli iki hayati ana damar; özgür düşünce ve muhalif olma damarı tıkanmaya çalışılıyor. Hallac-ı Mansur’u doğrayan zihniyetle bu zihniyetin hiçbir farkı yok. Ama o, ikinci doğumu gerçekleştirdi. Ebediyen aramızda, özgür ruhumuzda. Artık onun kolunu, bacağını kesemezsiniz, çarmıha geremezsiniz. Heykeli yıksanız da içimizdeki bizden içeri olan “ben”i karartamazsınız. Hallac-ı Mansur’u çoğaltırsınız, o kadar...
ŞAHMERAN HİKÂYESİ
Heykelimin parça parça kesilip atılması bana Şahmeran’ın hikâyesini anımsatıyor. Hikâye şöyle: Padişah hastalanır. Onu memleketin hiçbir hekimi iyi edemez. Umarsız bir hastalığı vardır. Şeytan akıllı vezir der ki, 'Padişahım sizi ancak Şahmeran’ın eti iyi edebilir.' Padişah ikna olur. Şahmeran mağarasından getirilir, parça parça doğranır. Çorbası yapılır ve padişaha içirilir. Padişah iyi olur. Vezir ilk suyunu içmiştir, ölür. Heykelimin eti üstünden şovenizme, gerici görüşe göz kırparak oy alıp iyi olmak istiyorlar. Heykelimi oya kurban ettiler. Demokrasiyi, hukuku oya kurban ettiler. Sanatı oya kurban ettiler. Olan budur."