M. Fatih Çıtlak ile Ramazan Sohbetleri

CENÂB-I Hakk, Kur’ân-ı Kerim’inde peygamberlerini nasıl el üstünde tuttuğunu ve onları sevenlerin ne denli kıymetli olduğunu en güzel şekilde açıklamıştır. Efendimiz’i (SAS) överken hiçbir beşer ve peygambere nasip olmayan methi de selamıyla ve kelamıyla yüceltmiştir. Ama en büyük övgülerden biri de Efendimiz’in (SAS) ümmetine yapılan övgüdür. Birbirleri arasındaki muhabbet, müminlerin birbirine duyduğu merhamet, gösterdikleri saygı ve fedakârlık Kur’ân-ı Kerîm’de övülmüştür.

Efendimiz’in (SAS) en meşhur hadis-i şeriflerinden birinde mealen “İman etmedikçe cennete giremezsiniz, birbirinizi Allah (CC) için sevmedikçe iman etmiş olamazsınız!” buyurularak; aramızda selamı yaymamız, hatır sormak ve birbirimize emin olarak muamele etmek tavsiye edilmiştir. Gerçi imanımızı alakadar eden bir mevzuda Efendimiz (SAS) tavsiye gibi söyleseler de bu aslında bizler için hayati bir emir mahiyetindedir.

Dedelerimizin bir sözü vardır. “Kanun; kötüler içindir.”

Yani suiistimal olmasın diye aradaki ilişkileri, muameleleri kayıt altına almışlar, kanunlar düzenlemişlerdir. İnsanlar verdiği sözü tutsa, alacak vereceklerini zamanında yapsa, birbirini incitmemek üzere hayat sürülse kanuna ne kadar ihtiyaç duyulabilir? Aslında kanun, sevgisizliğin, kalleşliğin, itimatsızlığın bittiği yerde başlar. Yoksa yani bir kişide Allah (CC) korkusu yok, toplumdan utanma sıkılma yok, kanundan ve hapisten de çekinme yoksa o kişi her türlü ahlaksızlığı yapar. Toplumdaki sevgisizlik, saygısızlıkla birleşince de işin çivisi çıkar.