Taha Akgül: Erken yaşta madalya alsam buraya gelemezdim

Bakmayın Rio’da 125 kiloluk adamları minderde fırıl fırıl döndürdüğüne. O da 25 yaşında bir ana kuzusu... İzmir’de yaşayan annesi, Taha Ankara’ya taşınınca onunla birlikte gidiyor. Yemeği, çamaşırı, düzeni hepsinden annesi sorumlu... “Taha’ma feda olsun” diyor Gülbahar Teyze ve 24 saati bulan Rio yolculuğumuz boyunca duasını eksik etmiyor: “Annenin duasını alan çocuğun sırtı yere gelmez.” Gelmedi de... Finale kadar rakiplerini çok rahat geçerken sadece 1 sayı verdi... P&G de aynı görüşte olacak ki “Teşekkürler Anne” kampanyasıyla Taha dahil tüm dünyadan 50 olimpiyat sporcusunun annelerine sponsor olmuştu. Böylece Gülbahar Akgül de hayatında ilk kez yurtdışına çıkıp Rio’da, oğlu olimpiyatlarda ilk altın madalyası için ter dökerken yanındaydı. Tabii HT Pazar da.

Uzun yolculuk boyunca Taha’nın hayat hikâyesini önce annesinden dinledim. Tam bir Rocky filmi... Ama gerçek. Sivaslı güreşçi bir babanın güreşçi oğullarından küçüğü pek başarılı olamaz ve 7 senenin sonunda güreşi bırakır. Çalışıp İzmir’de üniversiteyi kazanır. Bir yandan da spor olsun diye İzmir Büyükşehir Belediyesi Spor Kulübü’nün güreş antrenmanlarına katılır. Tabii hemen antrenörlerin ilgisini çeker. İlk derecesini alması 1 ayı bulmaz. Ankara Büyükşehir Belediyesi Spor Kulübü’ne transfer olur. Avrupa ve dünya şampiyonlukları birbirini takip eder. Ama Taha, salon antrenmanlarıyla yetinmez. O sırada ev yaptıran babası ustalara para vermesin diye, “Bari gücüm bir işe yarasın” diyerek inşaatın bütün malzemesini taşır. Hatta bir şampiyonluğunun ardından dönüş yolunda antrenörü Taha’nın ellerini gösterip “Bakın şampiyonluk kolay kazanılmıyor” der.