Antalya’da hak eden kazandı

KEREM AKÇA / keremakca@haberturk.com

29 Kasım’da start alan 52. Uluslararası Antalya Film Festivali, Cumartesi ve Pazar yapılan kapanış törenleriyle son buldu. 2010’larda ikinci kez hak eden bir film zafere ulaştı. Ödüllerin iki güne bölünmesi ise tartışmalı bir karardı.

“Sarmaşık”ın başarısı, ‘görünen köy kılavuz istemez’ lafıyla açıklanabilir. 12 filmlik yarışma seçkisinin seviyesinin düşük olması, Tolga Karaçelik’in bir “Abluka”yla, bir “Kar Korsanları”yla yarışmaması ödülü gerektiriyordu. Sonuçta beklenen, arzulanan oldu. Açıkçası son beş yılda “Kusursuzlar”la (2013) beraber ilk kez hak eden bir film Altın Portakal’dan zaferle dönüyor.

TUHAF ÖDÜLLER ASGARİ İNDİRGENDİ

Bu sebeple de Hülya Avşar’lı, Müjde Ar’lı, Türkan Şoray’lı jürilerle önceki yönetimin festivalden neler götürdüğünü tartışmaya açabiliriz. Bu durum vizyon ve bütçe açısından da incelenebilir. Açıkçası bu sene Hollywood ünlülerinin şehre akın etmesi daha önemliydi. Yarışmada ise ‘genç kuşak’ olarak anılabilecek isimlerin işlerini gördük.

Özcan Alper’den farksız bir çıkış yapan Selim Evci’nin böyle bir yarışmada dahi “Saklı”yla sıfır çekebilmesini jüri üyeleri düşünsün. Ama önemli olan “Kalandar Soğuğu”nun En İyi Müzik ödülü gibi tuhaf tercihlerin karşımıza az çıkmasıydı. “Rüzgarın Hatıraları”, sadece müzik ve sinematografiyi alabilirdi, aldı. “Takım: Mahalle Aşkına”, kurguyu hak ediyordu, onu kazandı. Sanat yönetimi mükafatı anlaşılamadı. “Çırak”, ilk film olarak başarılıydı, bunu taçlandırdı.

İKİ TÖREN SORUNSALI

Yardımcı kategorilerde Yardımcı kategorilerde Türkü Turan, Özgür Emre Yıldırım ve Settar Tanrıöğen’in başrolde Hasibe Eren’in es geçilmesi ise ilginçti. Ama ana hatlarıyla “Sarmaşık”ın hakkının yenmemesi yerindeydi. Antalya ezberindeki anlaşılmaz ödülleri hatırlatmadı. Cam Piramit’teki kapanış töreninde canlı yayın sebebiyle yaşanan aksaklıklar (reklam arası ve çeviri problemi) yakışmadı organizasyona. Nadir Sarıbacak’ın ‘muhabbet’e bağlanan laflarının yayıncı kuruluş tarafından sansürlenmesi ise ayrı bir tartışma konusu idi.

Dikkat çeken AKM Aspendos ve Cam Piramit’te arka arkaya iki ödül töreni düzenlenmesiydi. Cumartesi yapılan ilkine ‘teknik ödül’ ya da ‘geleneksel ödül’ denmesi çok akıl karı değildi. Bunun çözülemeyen tarafı ‘oyuncular ne zamandan beri teknik kategoriye giriyor?’ sorusunun cevaplanamamasıydı. Eğer böyle bir net karar varsa önümüzdeki yıllarda ‘ilk film’, ‘yardımcı erkek oyuncu’ ve ‘yardımcı kadın oyuncu’ dallarının esas geceye alınması gerekir.

ULUSLARARASI ÖDÜLLER

Uluslararası ile ulusal yarışma ödüllerinin eşzamanlı verilmesi, ilkini öne çıkarma arzusunun sonucu gibi… Kabul etmeliyiz ki, “Taşa Yazılmış Hatıralar”ın (“Bîranînen Li Ser Kevirî”), “Yeminli Bakire”nin (“Vergine Giurata”), “Kayıp Kızlar”ın (“Pojkarna”) ve “Kalandar Soğuğu”nun ödül aldığı kategoriler yerindeydi. Hany Abu-Assad’ın rejisi zayıf olan filmiyle ‘En İyi Yönetmen’ zaferine ulaşması ise anlaşılması zor bir tercihti.

‘İlgi’de bir değişiklik olmazken iki seçkiye de aynı değerin verilmesi, işin ucunu neredeyse Türklerin adının anılmayacağı bir operasyona kadar götürecek. Uluslararasında para ödülünün 50.000 avroya çıkartılması, ulusal yarışmanın galibinin 100.000 TL aldığı yerde bu öngörüyü destekliyor. Son anda, 2001’de Sinema-Tarih Buluşması’nda Onur Ödülü alan Franco Nero’ya ‘Yaşam Boyu Başarı Ödülü’ eklenmesi de, geçen seneki Jean-Claude Van Damme hamlesi hesabı ‘acele bir karar’ gibi gözüküyordu. Yapılan şeyleri tekrarlamak festivale uzun vadede katkı sağlamaz.

AKM’deki törende belgesel ve kısa film için izleyici ödülü verilecekken, ikisinin seçkisine de ‘…yarışması’ yazılması kimin veya kimlerin hatası bilinmez. Ama belgesel yarışmasının çıkmasıyla sendeleyen festivalin organizasyon komitesi bu eylemle biraz kararında durmamış da oluyor. Açıkçası ulusal yarışmaya dahil edilen belgesel de (“Artık Hayallerim Var”) hiçbir şekilde kabul edilir bir çalışma değildi. Jüri ona ödül vermeyerek doğru yaptı.

Ülkemizde artısıyla eksisiyle Antalya’nın 52incisini de geride bıraktık. Forumdan çıkan desteklerin yerine ulaşması en büyük temennimiz. Zira belgesel de kurmaca da doğru aşamalardan geçerek, ümit vaat eden projelere maddi destek şansı sunuyor. Bu sayede de bir yol açılacaktır. Bu yılki ‘uluslararası’nı öne alma hamlesi tutmadı. Ulusalın arkasında yabancı film yarışması daha tutarlı ve buralara uygun olabilir. Buna da kimse itiraz etmez. Uluslararası yarışma filmlerine para verip şaşaalı dünya prömiyeri almadıkça bu iş zor. Elif Dağdeviren’in AFDF ve TMR projelerinin sektörden nasıl geri dönüş alacağını da merakla bekliyorum.

Unutmadan bu sene festivalin ürettiği çantaların bugüne kadar gördüğüm en iyi tasarıma sahip olduğunu da not düşmek lazım. Buna kitap ayracı ve t-shirt için yapılan özenli çalışmayı da ekleyebiliriz.