‘Gelmişim 60 yaşına, nereye gideyim?’

Ekin TÜRKANTOS/ HT CUMARTESİ

eturkantos@htgazete.com.tr

Oyuncu Civan Canova’yı rol aldığı dizilerden tanıyoruz. Peki Canova’nın oyun yazdığını, harika resimler yaptığını da biliyor musunuz? Sevilen bir karaktere hayat veren usta oyuncuyla geçmişe yolculuk yaptık

Sevdiğiniz bir oyuncudan posta kutunuza imzalı bir kitap bırakılmış olsa ne hissedersiniz? Usta oyuncu Civan Canova, kitapseverler, tiyatro tutkunları için sürpriz bir proje gerçekleştirdi sessiz sedasız. Yazdığı kitapları imzalayıp otobüs duraklarına, posta kutularına bıraktı. Bu güzel proje, sosyal medyada öyle duyuldu ki, kitap isteyenler çoğaldı. O aslında oyun yazan, resim yapan ve hepsinin ötesinde zayıflıkları kadar güçlü taraflarını da bilen biri. “Paramparça” dizisinin Rahmi’si ile çocukluğuna, aşklarına ve hayatına dair keyifli bir söyleşi yaptık.

Bir hayli yaramaz bir çocukluk geçirmişsiniz. Annenizin inci kolyesini burnunuza sokmuş, soluğu doktorda almışsınız. Doktor da “Bu çocuk ilgi istiyor” demiş sizin için. Sitenizde ne güzel anlatmışsınız anılarınızı...

Çok yaramazdım. 2 günde bir beni şikâyet etmek için kapıya gelirlerdi. Sitem eski, hazırlarken geçmişe gittim, anıları yazıp fotoğraflarımı ekledim.

Birçok yaramazlık anısı var sitede. Sanatla mı törpülendi yaramazlığınız?

Lisede duruldum. Zararcı değildim aslında çocukları çok severdim. Anneannem yaramazlık yaptığımda hemen namaza dururdu. Annem de “Benim annem güzel annem” şarkısını söylerdi. Başlardım ağlamaya. Hem duygusal hem de marazi bir çocuktum.

1974’te ilk filminiz Yılmaz Güney’in “Arkadaş” filmi. Sonra Ankara Devlet Konservatuvarı’na ve hemen ardından kadrolu olarak devlet tiyatrolarına giriyorsunuz. Oyun yazarısınız, ödülleriniz var. Bence çok şanslısınız.

Ben son şanslı dönemdeydim. Benden sonra insanları seçerek almaya başladılar. Artık bu iş ticari bir sektör haline geldi. Oyuncular çoğaldı ama iş bulma şansları az.

Geçmişe baktığınızda “Keşke”ler mi çoğunlukta “İyi ki”ler mi?

Keşkeler yok. 15 yıl yoğun bir içki içme dönemim vardı. Rol vermeye çekinirlerdi. Komün hayat yaşardık. Bütün bunlar insanı pişiriyor. Aynı şekilde devam etseydi boşa yaşanmış bir hayat olurdu. Yazdığım oyunlarda, yaptığım resimlerde ve canlandırdığım karakterlerde geçmişimden izler var.

20 yaşında tiyatroya girdi. 40 yaşında yazmaya, 60 yaşında resim yapmaya başladı.

Yazı, hayatınıza ne zaman girdi?

1994’te... 40 yaşındaydım. 13 oyun yazdım şimdiye kadar. 60’ıma giriyorum, şimdi de yoğun olarak resim yapmaya başladım.

Hep geçmiş anılardan izler var tablolarınızda. Bu güzel tabloları kendinize saklamasanız, bir sergi açsanız herkes görse.

Resme başladığımda bitirmeden kalkmıyorum. Kafanızda o varken başka bir şey yapmanıza izin vermiyor zaten. 2 günde bir tablo çıkıyor. Sergi için küratör bulmak gerekiyor. Ben de paylaşmak istiyorum ama yöntemini bilmiyorum. Ancak biri “Hadi gel yapalım” derse, olur.

Kaç tane tablonuz var?

60 tane var. Evde yer kalmayınca hediye ettim sevdiğim insanlara.

Kitaplarınızı imzalayıp bırakmak nereden aklınıza geldi?

Evde kolide duruyordu kitaplarım. “En iyisi bunları imzalayıp bırakayım” dedim. Fotoğrafını da çekip paylaştım ki, duyulsun. İnanılmaz yayıldı.

Posta kutusunda sevdiğiniz oyuncunun imzalı kitabı sanırım en güzel hediye...

“Bu kitap bulanındır. Güle güle okuyun” yazdım hepsine ve imzaladım. Bunlar benim oyun kitaplarım. Biraz da karamsarlık var. Bundan sonra nerede, nasıl oynanacak bu oyunlar bilmiyorum ki... İnsanlar dizileri gerçek zannediyor. “Acaba biz insanlara ihanet mi ediyoruz?” diye çok düşünüyorum.

Diziler insanları gerçek hayattan uzaklaştırıyor aslında. Çünkü maalesef mutsuzuz...

Ben de mutsuzum. Biz hangi ara değer yargılarımızı yitirdik? Bize öğretilen insan tipi şu anda sokakta birbirini kesen, tecavüz eden insanlar değildi ki. İnsan hayret ediyor. Çok fazla din konuşulmaya başlandı. Ailemizde hep dindar insanlar vardı. Ankara’da komşularımız gayrimüslimlerdi. Özel günlerinde onları kutlardık, onlar da bayramlarda bizi kutlardı. Anneannemin evlatlığı bir Kürt kızıydı, onunla büyüdüm. O bana Kürtçe öğretirdi, ben ona İngilizce. Kaynaşmış bir toplumduk. Şimdi çözülmüş bir toplum haline geldik. Yaşım genç olsa başka bir yerde yaşamayı bile düşünürdüm. Gelmişim 60 yaşına nereye gideyim ki?

Beren Saat ile birlikte rol aldınız. O da kadına taciz konusunda tepkisini, başından geçenleri anlatarak ifade etti. Ne düşündünüz?

Çok güzel yazdı. Maalesef biz de etek açmanın oyun haline getirildiği bir ortamda büyüdük. Şimdi ne kadar utanıyorum. Kızların eteğini açardık oyun diye. Bunu sapıkça yapmazdık, eteği açılsa da bakmazdık. Özcan Deniz de güzel bir yazı paylaştı. Beren bir taş bebek değil. Kafası çalışan, bu ülkenin aydın bir ferdi. Çok takdir ettim.

İnsanlar düşüncelerini paylaşmaktan bile çekinir oldu...

Beni Twitter’dan eleştiriyorlar. İyi de ben sanatçıyım, düşüncelerimi elbette paylaşacağım. Sorgulayan toplumlarda komedyen yetişiyor ama sürü toplumlarda komik yetişiyor. Sinemada gördüğümüz şimdiki komedyenlerin kahramanları sorgulamayan, toplumun bireylerini taklit eden komikler. Tırnak içinde komik tabii.

‘Erkekler korkak, valla korkak’

Çocuğunuzun olmasını istemez miydiniz?

Çok isterdim ama hayat öyle gelişmedi. Ayakları yere basan ilişkiler pek yaşamadım. Hayatımda kopuk, harcanarak yaşanmış 15 sene var. O dönemde doğru bir ilişki kurmanın da imkânı yoktu zaten. Benim şimdi çocuğum olsa bana “Dede” mi diyecek? Babamla aramda 40 yaş vardı. Belki o, belki ilişki veya çocuğun getireceği sorumluluk korkuttu. Ya karınızla alışverişe gideceksiniz ya da oturup resim yapacaksınız. Evlenirken Açelya’ya “Ben gecenin bir vakti kalkıp yazı yazmak istersem kızmazsın değil mi?” diye sormuştum.

Erkekler bu kadar korkak mı ya?

Evet korkak, valla korkak.

“Paramparça”nın Rahmi’si seviliyor. Evlilik ve babalık konusunda başarısız biri... Seviyorum bu rolü. Yırtık bir tip, ben öyle değilim. Oyuncu olarak hayatta yapamadıklarımızı yapmayı isteriz.

Gümüşlük sevdalısı olduğunuzu biliyorum. Yazları oradasınız değil mi?

Evet 90’dan beri sahilde oda tutuyorum. Artık dizi yapmak istemiyorum. Çok yorucu, bıktırıyor. 2 gün çalışmayınca seti özlüyorum ama artık vaktimi daha çok Gümüşlük’te geçireceğim. Kendimi orada hissettiğim kadar rahat hissetmiyorum hiçbir yerde. Orada giyinmek ya da oynamak zorunda kalmıyorsun.