Gezegenin geleceği COPArt’ta

RS Sanat Alanı, Birleşmiş Milletler İklim Değişikliği 31. Taraflar Konferansı (COP31) kapsamında Antalya’da düzenlenen COPArt’ta sanatseverlerle buluşuyor. 20 Kasım’a kadar konferansın Green Zone ve Blue Zone alanlarında ziyaret edilebilen seçki; iklim acil durumunu, doğanın kırılganlığını ve insanın çevresi üzerindeki etkisini sanatın düşündüren, sorgulatan ve harekete geçiren diliyle gündeme taşıyor.

RS Sanat Alanı, COPArt’taki seçkisiyle iklim acil durumuna ilişkin tartışmalara sanatın özgün bakışını da katıyor.

Sanatçılara verdiği destekle farklı ifade biçimlerine alan açarken ziyaretçileri ortak bir soru etrafında buluşturuyor: Doğayla kurduğumuz ilişkiyi değiştirmek için neyi görmemiz, neyi hatırlamamız ve neyi dönüştürmemiz gerekiyor?

Asaf Erdemli, Berkan Baycan, Ceylan Sakin Dökmen, Gönül Nuhoğlu, İsmet Doğan ve Murat Uçar’ın eserlerini, COP31 katılımcılarıyla buluşturan RS Sanat Alanı, farklı sanat pratiklerinin çevresel ve toplumsal meseleler etrafında diyalog kurmasına destek veriyor. Doğa, hafıza, dönüşüm ve aidiyet kavramları etrafında şekillenen çalışmalar, ziyaretçilerin insanın dünyadaki yerine ve diğer canlılarla ilişkisine yeniden bakmasını sağlıyor.

Asaf Erdemli, “Bu İşte Bir Terslik Var” adlı enstalasyonunda Türkiye’nin doğal ve kültürel mirasının simgelerinden ters laleyi, geri dönüştürülmüş metaller aracılığıyla yeniden yorumluyor. COP31 kapsamında özel olarak üretilen 31 adet ters lale heykelinden oluşan enstalasyon, üretim ve tüketim alışkanlıklarımızı sorgularken, atıl malzemelerin yeniden değer kazanmasına dikkat çekiyor. Sanatçı, geri dönüşümü yalnızca bir üretim yöntemi olarak değil, doğaya ve geleceğe karşı kolektif bir sorumluluk olarak ele alıyor.

Berkan Baycan’ın “Observer” adlı video çalışmasında bakışın yönü değişiyor: İnsan doğayı izlerken doğa da insanın yaptıklarına tanıklık ediyor. İnsan merkezli düşünceyi sorgulayan eser, ziyaretçiyi doğadaki dönüşümün sorumluluğunu paylaşan bir aktör olarak kendi konumunu değerlendirmeye çağırıyor.

Ceylan Sakin Dökmen’in “Güneş Ağacı”, “Rüzgara Kapıldım” ve “Ağıt Ağaç” adlı metal heykelleri, doğanın kırılganlığı ile yenilenme gücünü aynı yüzeyde buluşturuyor. Eserlerdeki çatlaklar ve boşluklar, kırılmanın izlerini taşırken yeniden oluşun ihtimalini de barındırıyor. Sanatçı, metalin sertliği üzerinden doğanın hassas dengelerine dikkat çekiyor.

Gönül Nuhoğlu’nun “Dreaming Rhino” adlı çalışmasındaki uyuyan gergedan, iklim krizi karşısındaki kolektif kayıtsızlığın simgesine dönüşüyor. Eser, büyüyen tehditlerin gündelik yaşam içinde nasıl sıradanlaştığını sorgularken izleyiciyi kendi duyarsızlıklarıyla yüzleşmeye davet ediyor.

İnsan doğaya baktığında yalnızca çevresini değil, kendi kökenlerini de görüyor. İsmet Doğan, “Kök-en” ve “Autos” serisinde insanın doğayla, geçmişiyle ve kendi varoluşuyla kurduğu bağı sorguluyor. Kökler, doğaya ait bir yaşam kaynağı olmanın yanı sıra hafızanın, kimliğin ve aidiyetin simgesi olarak beliriyor. İzleyiciyi kendi yansımasıyla eserin bir parçasına dönüştüren sanatçı, insanın doğayla bir bütün olduğunu hatırlatıyor. İklim krizinin doğayla kurduğumuz ilişkiyi yeniden düşünmeye zorladığı günümüzde, “Kök-en” temel bir soruyu gündeme getiriyor: İnsan, kendi köklerinden ne kadar uzaklaşabilir?

Murat Uçar’ın eserleri, Türkiye tarihinde ilklere imza atmış 36 ismin yaşamına büyüteç aracılığıyla yakından bakmaya davet ediyor. Kolektif hafızayı şekillendiren öncü figürleri yeniden görünür kılan eserler, değişimin ardındaki insan hikâyelerini seçkinin odağına taşıyor.