Vizyondan önce DVD'de!

Kerem Akça, bu hafta DVD'si çıkan filmleri değerlendirdi

Giriş: 31 Mayıs 2012 - 11:28 Güncelleme: 31 Mayıs 2012 - 11:29

Google’da haber kaynağınızı Habertürk olarak seçmek için tıklayın

“4. Tür”: Korkuya reality şov ambalajı

Olatunde Osunsami, ikinci filminde korku sinemasında artan ‘bulunmuş kayıt’ (found footage) meselesinin üzerine gitmiş. Sallanan el kamerasıyla veya dijital gerçeklikle yüzde yüz anlamda yürüyen bir eserden ziyade, haber programlarının veya reality şovların hafif plastik görsel yapısını öne çıkarmayı seçmiş. Onun ardına ekranı bölerek veya uyum kesmesi yaparak 2000’de yaşanan bir ‘uzaylı etkileşimi’ni anlatan kayıtları yerleştirmiş.

Milla Jovovich’in Dr. Abbey Tyler’dan önce kendisini bize tanıttığı açılış sekansının gerçek anlamda bu ‘gerçekliği yok etme’ düşüncesiyle ‘Paranormal Activity’, ‘REC’ ve ‘Blair Cadısı’nın yarattığı farklardan öte bir ‘yol’ açmak istediği kesin. Bu durum sinemaskop formatında son derece hazin bir tabloyu deneyimletirken, yönetmenin de zamanla gizemi ‘göstermeden’ açığa çıkarmasını sağlıyor. Uzaylının insanı ‘kaçırma’sı meselesini keskin yakın planlarla ve çarpık açılarla bir sahnede anlatmasını unutmak mümkün değil.

Genel anlamda da “The Quatermass Xperiment”ta (1955) gördüğümüz ‘içine uzaylı giren insan’ alt-alt türünden yürüyen bir reality şov temsili izliyoruz. Bu durum filmi zombi, canavar, şeytan, seri katil gibi düşünceleri elinden geçiren formatını götürdüğü noktada ‘arşivlik’ hale getiriyor. Gerçeklik algısından ziyade yapay bir üçüncü sayfa ya da haber programı haberini öylesi bir bakış algısıyla, diyaframı kısıp ışığın içeri girip yeşilin sızmasıyla gözlemletmesini sağlamış.

Jovovich’in karaktere hafif uyumsuzluğu ve birkaç defosuna karşın “4. Tür” (“The Fourth Kind”, 2009), “Tehlikeli İlişki”nin (“Close Encounters of the Third Kind”, 1977) ötesine konuşanan bir uzaylı istilası filmi tasviri sunuyor. Bu konuda takdiri hak ederken yapısıyla ilgi çekmeyi ve korkutmayı beceren bir bilimkurgu/korku filmine dönüşüyor.

FİLMİN NOTU: 6

“Kasa Hırsızları”: İşlemeyen bir soygun komedisi örgüsü

Sürekli soyguncuların ve gangsterlerin küçük çaplı hırsızlıklarda birbiriyle karşılaştığı bir üçkağıtçılar evreni. “Kasa Hırsızları” (“Safe Men”, 1998) böylesi bir motivasyonla ilerlerken Paul Giamatti, Steve Zahn, Sam Rockwell, Michael Lerner ile Mark Ruffalo’nun varlığından güç alıyor. En azından almaya çalışıyor diyelim... Zira bu soygun komedisi 90’ların ‘köşesiz anti-kahraman gangster’ görüşüne uysa da oradan tutunacak bir dal bulamamış gibi.

“Polly Gelince”nin (“Along Came Polly”, 2004) mucidi, ‘Zor Baba’ serisi ile “Zırtapoz”un (“Zoolander”, 2000) ortak yazarlarından John Hamburg’un ilk yönetmenlik deneyimi fazlasıyla ‘bağımsız’ ruh aşılamış. Bu durum da filmi teatral bir temsil sahibine dönüştürmüş. Bildik ve şimdi ünlü olan oyuncuları ikişerli veya üçerli gruplar halinde sinemaya uydurulamamış mizansenlerde izliyoruz. Bu durum da diyalog etkili olunca ‘hafif gülümseme’ye, o da olmayınca bir ‘yapay ışık’ kıvılcımına mahkum ediyor bizleri.

Nihayetinde Mark Ruffalo’nun ve Sam Rockwell’in toy hallerini görmek ilginç bir nostalji tadı bırakıyor. Ancak bu soygun komedisinin rekabet, yanlış anlaşılmalar ve tesadüfler üzerinden kurduğu mizah omurgası işlemiyor.

FİLMİN NOTU: 4

“Footlose”: Step Up markasının izini sürmeli mi?

Hollywood kendini tekrar eden bir makine hesabını bazen çok da iz bırakmayan eğilimlere hapsedebilir. 1980’ler ruhunun içinde “Grease” (1978) sonrası “Fame”, “Yaşıyorum” (“Staying Alive”, 1983), “Flashdance” (1983), “Yasak Dans” (“Footlose”, 1984), “Kirli Dans” (“Dirty Dancing”, 1987) gibi iz bırakmayan ama genç kitleyi hedefleyen dans filmlerinin üremesi bu duruma en önemli örnektir. Zira o dönemden daha ziyade John Hughes etiketli gençlik filmleri öne çıkarılır şimdilerde.

2000’lerde ise ‘Step Up’ın 2006’daki ilk halkasının ardından 2010’a kadar üç filmle seriye dönüşüp ‘B filmi’ yetkinliğiyle parasını geri döndürmesi bir ekol oluşturdu. “Fame”in (2009) ardından “Footlose” (2011) da bu demode dramatik yapılı dans filmlerinin yeni milenyum şubesine uzanıyor. Ancak ne yazık ki “Hustle & Flow” (2005) ile müzik hikayelerindeki ‘çiğ dramatik zemin’in üzerine giden Craig Brewer, bu projeye de imzasını koymuş.

Bu durum Dennis Quaid-Andie Macdowell ikilisinden güç almaya çalışan tutucu aile yapısının işlevlerini ve ABD’nin muhafazakar kesminden yükselen ‘batılılaşmana karşıyız kızım’ duruşunu 109 dakikaya kadar uzatmış. Halbuki başka bir yönetmen, dans koreografilerini öne çıkarıp “Fame”in yenisi gibi en azından gelişmiş bir yeniden çevrim temsili verebilirdi. Ancak “Rent”in (2006) yüksek alt metin becerili senaryosu olmayınca buradaki melodram iskeleti pek de tutmamış.

Brewer’ın B filmi çekme ve yapay oyuncuları elinde eritme arzusu bu projeye de yansımış anlayacağınız. Kenny Wormald ve Julianne Hough, bundan sonra parlarlar mı bilmek zor. Ancak “Footlose”un gerçek bir B tipi dans filmi olarak kapanıştaki tema müziği haricinde bir ‘müzik ve sinema’ aşısına dönüşemediği kesin... Zaten izi sürülen ‘Step Up’ gibi Channing Tatum’u piyasaya sokma dışında sinemaya veya alt türe katkıda bulunmayan bir ürün olunca, bu noktaya ulaşmak şaşırtıcı değil.

FİLMİN NOTU: 3.5

“Kukla”: Kunduzdan al haberi

90’ların yıldızlarından olsa da o zamandan beri belini bir türlü doğrultamayan Mel Gibson, en azından yönetmen koltuğunda ‘tutarlı’ filmler çekmesiyle anılır. Jodie Foster ise en son 1995’de “Yılbaşı Tatili” (“Home for the Holidays”) ile demode bir melodram tonlaması tutturmuştu. Üçüncü filmi “Kukla” (“The Beaver”, 2011) da bu tanıma ayak uydurarak bizi şaşırtmıyor.

‘Deus ex machina’ hesabı bir anda ‘kunduzla bir araya gelmiş deli’ye dönüşen baba karakterinin, 50’lerin böylesi ‘çapsız’ karakterlerine ayak uyduran bir ikileme düştüğü kesin. Ancak bunu yaparken en azından yaptığı şeyin ‘inandırıcı’ olması beklenmez mi? Film boyunca elinde bir kunduz kukla ile duran ve etrafındakilerin tepkisini neredeyse ‘sıfır’ oranında alan bir karakterden bahsediyoruz.

Bu da “Kukla”yı Mel Gibson’ın imgesini silerseniz en azından anılacak, gençlik hikayesi kısmıyla Anton Yelchin-Jennifer Lawrence birlikteliğinden ‘bağımsız’ ton çıkarabileceğiniz bir ürüne dönüştürüyor. Debelenen Alman görüntü yönetmeni Hagen Bogdanski’nin işçiliği ise bu noktada sadece bir ‘detay’ olmakla baş başa kalıyor. Bu durum gerçek anlamda bu demode, kırılgan tiplemelerle örülü ve ana karaktersiz filmi bir anlamda uçurumdan aşağıya sürüklüyor.

Foster, Kyle Killen’ın ‘dramatik derinliksiz’ senaryosu ya da didaktik diyaloglarını iyi idame ettirmiş denebilir. En azından “Harvey” (1950) gibi ‘deli karakter hikayeleri’ni aldığımız zaman karşımıza çıkabilecekleri, ana oyuncu haricinde özümseyebiliyoruz. Oraya Gibson’ın ‘imalı yüz ifadesi’ ve ‘erkeksilikten kopup psikolojik kaosa girememe’ hali eklemlenmeyip Jim Carrey gibi ‘mizah ile dramı iç içe geçirme yetkini bir isim’ sokulsaydı “Kukla” için ‘birazcık samimi’ diyebilirdik ama o da nafile!

FİLMİN NOTU: 3.5

Kerem Akça’nın Önerdiği 15 DVD:

1-Hayat Ağacı (The Tree of Life)

2-Köprü Üstü Aşıkları (Les Amants du Pont-Neuf)

3-Kafka

4-İçinde Yaşadığım Deri (La Piel Que Habito)

5-Başsız Kadın (La Mujer Sin Cabeza)

6-Zümrüt Ormanı (The Emerald Forest)

7-Hugo

8-Göster Gününü (Kick-Ass)

9-Bisikletli Çocuk (Le Gamin au Vélo)

10-Ziyaretçi (The Caller)