Şevval orucu ne zaman tutulur? Şevval ayı hangi tarihte bitiyor?
Şevval ayı orucu, vatandaşların gündeminde yer almaya devam ediyor. Ramazan orucunu tamamlayıcı nitelikte görülen 6 günlük Şevval orucu, nafile ibadetler arasında önemli bir yere sahip. Ramazan'da tutulamayan oruçların kazasını yapmak isteyen pek çok kişi de bu dönemi fırsat bilerek ibadetlerini planlıyor. Peki, 2026 yılında Şevval orucu hangi tarihlerde tutulacak, Şevval ayı ne zaman bitiyor? İşte merak edilenler…
Şevval ayı, Ramazan Bayramı sonrasında başlamasıyla birlikte yeniden gündeme geldi. Manevi değeri yüksek kabul edilen bu ayda tutulan 6 günlük oruç, nafile ibadetler arasında yer alıyor. İslam kaynaklarında yer alan rivayetlere göre, Ramazan’ın ardından Şevval ayında 6 gün oruç tutmanın, tüm yıl oruç tutulmuş gibi sevap kazandırdığı ifade ediliyor. Bu nedenle birçok vatandaş, hem kaza oruçlarını tamamlamak hem de Şevval orucunu yerine getirmek için tarihleri araştırıyor. Peki, Şevval ayında 6 gün oruç ne zaman ve nasıl tutulur? İşte detaylar…
ŞEVVAL AYI NE ZAMAN BİTİYOR?
Ramazan ayının sona ermesinin ardından başlayan Şevval ayı, Hicri takvime göre onuncu ay olarak kabul edilir ve hac döneminin başlangıcını işaret eder. Manevi değeri yüksek olan bu ay, ibadet ve hayırlı işler için ideal bir zaman dilimi olarak öne çıkar.
2026 Şevval ayı 20 Mart itibarıyla başladı ve 18 Nisan Cumartesi günü sona erecek.
ŞEVVAL ORUCU HANGİ TARİHLERDE TUTULUR?
Şevval ayında tutulan 6 günlük oruç, isteyenler tarafından peş peşe altı gün tutulabileceği gibi, ay boyunca farklı günlere dağıtarak da tutulabilir.
Bu kapsamda 6 günler orucu 20 Mart-18 Nisan tarihleri arasında idrak edilecek.
ŞEVVAL 6 GÜNLÜK ORUCUN FAZİLETLERİ
Ramazan’ın ardından Şevval ayında 6 gün oruç tutmak müstehaptır. Hz. Muhammed (s.a.v.) şöyle buyurmuştur: “Kim Ramazan orucunu tutar ve ardından Şevval ayında altı gün oruç tutarsa, sanki bütün yıl oruç tutmuş gibi sevap kazanır.” (Müslim, Sıyâm, 204 [1164]) Bu oruç, peş peşe tutulabileceği gibi günlere yayarak da yerine getirilebilir. (İbn Âbidîn, Reddü’l-muhtâr, 2/435)