Turist zararlısına ‘Silencio’ ne fayda

Turistler yerel kültürlere zararlı varlıklar. Ve kutsal değerlere. Dadandıkları yerin özgün yapısını, kutsalların sihrini bozan varlıklar. Sistina Şapeli’nde bunları hissediyorum. Dakika başı ‘silencio’ anonsu fayda etmediği gibi o anons da kutsal mekânda garabete dönüşüyor. Kitlesel turizmin zararını ben söylemiyorum, BM Çevre Programı da öyle diyor.

Sistina Şapeli’ne uzun yıllar sonra yeniden ayak basıyorum. Çocukluk hatıralarıma sarılmak için. Yıllar sonra, bu sefer kendi çocuğumla paylaşmak için. O dakika irkiliyorum. Mekân kutsal ama ortam panayır yeri. Pusetlerde ağlayan bebekler, yasak olmasına rağmen yayvan basamaklara yayılanlar, fotoğraf çekenler, yerlerde pet şişeler ve dakika başı aynı anons; Silencio... silence please... no photo, no film. Ama dinleyen kim. Balık istifi turist güruhu uğultuyla salınıp duruyor. Tek hücreli devasa bir zararlı gibi. “Kıyamet Günü”nün önü kıyamet gibi. Vatikan Müzesi’nin şaheserleri arasında itiş kakışla şapele uzanan 1.5 saatlik yolda çekilen çileyi saymıyorum bile. Sırma ile kalabalıkta o yana bu yana savruluyoruz.