"Mezarına gittim kararı söyledim, özür diledim"

“Artık evde iş bile yapmaktan acizim. Eşimle tek bir kelime dahi konuşamıyoruz. Ali’den sonra her şeyimizi kaybettik. Keşke Ali hiç üniversiteyi kazanmasaydı. Hiçbir şey Ali’yi geri getirmeyecek. Katilleri idam etseler de Ali geri gelmeyecek. Ama müebbet ceza alsalardı, biraz içim soğurdu. ‘Adalet yerini buldu’ derdim...”

Gezi Parkı protestoları sırasında Eskişehir’de dövülerek öldürülen Ali İsmail Korkmaz’ın annesi Emel Korkmaz böyle diyor; 2’si polis 6 sanığa verilen 10 yıl 10 ay ile 3 yıl 4 ay arasında değişen “iyi hal indirimli” hapis cezaları sonrası.

Hatay’daki; Ali İsmail’in anılarıyla dolu evinde güçlükle konuşuyor. Gözyaşlarının sık sık böldüğü sözleri acı, öfke ve çaresizlik yüklü ama kararlı da; “Biz ‘Bitti’ demeden bu dava bitmeyecek” diyor.

Kararın ardından hissettiklerini, ertesi gün oğlunun mezarına gittiğini, davayı sonuna kadar takip edeceklerini, kendilerine, Ali İsmail’e adaletin çok görüldüğünü anlatıyor:

“Duruşma salonundan çıkana kadar hiçbir şey hissetmedim. Ne zaman ki duruşma salonundan çıktım, beynime bir şey vurdu. ‘Neden böyle oldu’ dedim. ‘Niye böyle adaletsiz bir ülkede yaşıyorum, bu ülkenin adaleti yokmuş’ dedim. “