Çocuğunuzun hangi kusurunu değiştirmek isterdiniz?

Andrew Solomon, ağırlıklı olarak siyaset üzerine yazan bir psikolog. Önceki yıllarda dünyanın depresyon atlasını çıkararak büyük bir iş yapmıştı. Şimdi “Armut Dibine Düşmeyince” adlı hacimli eseri duruyor önümde. Daha ilk sayfalardan âşık olduğum bu kitabı anlatacak söz bulamıyorum. Aldığı sayısız önemli ödül bir yana, Time’ın “En iyi 100 kitap” listesine şimdiden girmesi de gösteriyor ki yalnız değilim. Anlayacağınız, Solomon’a soracağım sorular vardı, sordum...

Bir eleştirmen, Andrew Solomon’un YKY’den çıkan “Armut Dibine Düşmeyince” adlı kitabı için “Ötekiliğin zarif bir anatomisi” demiş. Başka bir eleştirmenin, “Her on yılda bir ortaya çıkabilecek türden anıtsal bir eser” yorumu da dikkat çekici. Nobel Fizyoloji/Tıp Ödüllü Eric Kandel ise, “Toplumdaki farklı kimlik gruplarına ilişkin kavrayış, empati ve akıl dolu zihin açıcı bir deneyim” tarifini yapmış. Kitap, Solomon’un 10 yıl boyunca 300 küsur aileyle yaptığı bire bir görüşmelerden oluşuyor. Bu ailelerin hepsi çocuklarının kendilerine benzeyeceğini umuyormuş ama öyle olmamış, çocukların hepsi ailelerinden radikal bir şekilde farklıymış. Kimi üstün zekâlı, kimi Dawn sendromlu, kimi cüce, kimi sağır dilsiz, kimi otistik, kimi eşcinsel olan bu çocuklar arasında suça eğilimli olanlar da varmış. Columbine Lisesi Katliamı suçlularından Dylan Klebold’un ailesiyle bile konuşmuş. Amacı, bu ailelerin toplumun geneline hatta kendilerine bile benzemeyen çocuklarıyla yaşadıklarını öğrenmek, bu yaşadıklarının onları nasıl “büyüttüğünü” öğrenmekmiş. “Onlarla konuşurken, sevgi ve şefkatin neleri başarabileceğine; tıbbın bizi bir örnekleştirme çabalarına karşın çeşitliliğimizi, zenginliğimizi korumak adına verdiğimiz evrensel mücadeleye şahitlik ettim” diyor. Aklımda kalanlardan biri şu: En ıstırap çeken bireylerin, tecavüz sonucu hamile kalıp doğurmak zorunda kalan annelerin çocukları olduğunu söylüyor. Andrew Solomon’u buldum ve aklımdaki soruları sordum...