'Sevmiştim seni' dedim, öldürdüm!

Sibel HÜRTAŞ / Gazete HABERTÜRK

shurtas@htgazete.com.tr

NURGÜL: “Her şeyimi vermek zorunda kaldım, üstüne seni de’ demişti, yüzü duvara dönük uyuyordu, baltayla vurdum”

Nurgül’ü dinlerken insanın aklına tek bir soru geliyor, küçücük bir beden bu koca dünyada kendine bir yer bulamaz mı? Tercihlerini hep başkaları yapmış Nurgül’ün, o, kararların günahlarını taşıyor sırtında. Anası koca dayağından evi terk etmiş, üvey anası da Nurgül’ü istememiş. Amcasına vermişler, orada da yengesi başından atmış. 14’üne varmadan zorla evlendirilmiş, kocasını ilk kez düğününde görmüştü. “Menenjit geçirmiş, zekâ geriliği vardı. Küçük bir çocuk gibi, altını ıslatır, temizlerdim. Boşanırken öğrendim ne kadar başlık döndüğünü” diyor...

“Babam ‘Delik verilmez’ deyip..."

“Babam ‘Delik verilmez’ deyip abime gönderdi beni. O da başka görücüye verdi. Adam bağımlıymış, parası bittikçe ‘Bak şu kadınlara köşeyi dönüyorlar. Sen de çık’ derdi. Abime sığındım ‘Ne haliniz varsa görün’ diye kovdu. Eve döndüm mecbur. Kocam geldi bir gün ‘Her şeyi vermek zorunda kaldım, üstüne seni de...’ dedi. İtiraz ettikçe döverdi. Kilere ilaç sıkıp kilitledim kendimi, ama kurtardılar. Aylar geçti böyle. O gün ‘Ben yatıyorum, sen de namazını kıl gel’ dedi. Yaptıkları yetmedi bir de yanına çağırıyordu. 5 dakika sonra odaya girdim, uyuyordu, yüzü duvara dönüktü. Baltayla vurdum kafasına. Sokağa çıktım, yürüdüm, yağmur yağıyordu. O anda üzerimden bir yük kalktı. Rahatlık yaşadım. Çocuklarıma yaşattıklarımdan pişmanım sadece. Küçük kız 6 yaşındayken geldi, gözlerine baktım ama nasıl bir acı ‘anneciğim ben biliyorum neler yaşadın ama o da benim babamdı’ dedi. Bir daha getirmediler. Ne zaman çıkacağımı saymadım, bekleyenim mi var? Dünyada kimsem yokmuş, burada doğmuş burada ölecekmişim gibi geliyor."