"Biz biraradayız, mutluyuz"

Berkin Elvan... Bu ülke, görülmemiş bir kalabalıkla uğurladı onu. Doktorundan öğretmenine herkes anlattı Berkin’i. Dinledik. 15 yaşında pırıl pırıl bir çocuk... Biliyorsunuz, 16 Haziran günü saat 08.00 sularında evinden ekmek almaya çıkmıştı. Muhtemelen diğer pek çok yaşıtı da o sabah ekmek alma görevini üstlendi. Ama onun başına gaz kapsülü isabet etti. O günden beri Okmeydanı’nın adı çok geçti. Bu ülke iki fidanını uğurladı bu hafta; Okmeydanı’ndan... Burak Can Karamanoğlu da, Berkin Elvan’ın uğurlandığı gün, 12 Mart akşam saat 22.00 sularında, babasının ifadesiyle “karanlıktan gelen bir kurşunla” can verdi. Sonra DHKP-C üstlendi. Ertesi sabah Okmeydanı’ndaydık. Neresi burası; nasıl yaşanıyor Berkin ve Burak’ınki gibi başlayan hayatlar? Meydandaki Şark Kahvesi’nden yürümeye başladık. Yerler çer çöp ve cam kırıkları içinde. Şaşırmamak lazım. Burak Can Karamanoğlu da Piyalepaşa Mahallesi’ndeki evinden uğurlanmıştı, sabaha kadar çatışma oldu. Bazı yerlerde barikat kalıntıları var. Ufaktan da bir biber gazı kokusu geliyor. Etkisini bayağı yitirmiş bir şekilde tabii. Yürümeye devam; 50 metre ileride Berkin’in vurulduğu yer. Herhangi bir işaret ya da çiçek yok. İnsanlar yürüyüp geçiyor işte. Günlük rutin. Kıyafetlerden belli; kimi işe gidiyor, kimi ekmek almış evine. Biraz ileride de Berkin’in ekmek almaya girdiği fırın. Berkin iki yaşındayken taşınmışlar bu muhite. Burada büyümüş. Sabah saatleri ya, orası da vızır vızır. Fırıncıya “Berkin’i tanır mıydınız” diyorum. “Annesiyle ablasıyla daha bir sohbetim var. Berkin’le uzun uzadıya sohbetim olmadı. ‘Ekmek ver abi? Al delikanlı’ O kadar...” Toplasanız 5 dakika kaldım. 3-4 tane Berkin girdi çıktı içeriye.