‘Bugüne kadar kimseyi yemedim vallahi!’

Nursel Köse’yi yıllar önce Fatih Akın’ın harika filmi ‘Yaşamın Kıyısında’da hayat kadını Yeter olarak izlemiştim. Tuncel Kurtiz’le karşılıklı döktürüyorlardı! “Öyle çok talepte bulunacak değilim, benimle otur, benimle seviş. O kadar” diyordu Kurtiz. Öyle seksi bir kadın! Şimdi “Paramparça”da Keriman olarak her hafta izleyenlere tırnaklarını yedirtiyor. Öyle iyi oynuyor ki, ona sinir olmayan yok! Boğaz’daki şahane yalıda bu kez basma eteğiyle değil bütün fitliği, deri ceketi ve postallarıyla geçti karşıma, ben de aklıma ne geliyorsa sordum.

Kadın her zaman kendindeki eksikleri görür. Herkes sizi bir yerlere koysa da işin aslı başka, kendimi sizin gibi görmüyorum yani. Ama “Sağlıklı beslenme” diyebilirim.

Vardır 1-2 şey ama söylemeyeceğim tabii ki!

Çok göreceli bu. Birilerinin ihtiyacı vardır, orada inisiyatifi ele alırsınız ama öyle ortamlar olur ki geri çekilmeniz gerekir. İnsan kalıp gibi bir şey değil, “Şöyle bir adamım, şöyle bir kadınım” diye bir şey yok. İnsan değişen bir varlık. Hep dominant olduğum ya da kendimi ezik gördüğüm ortamlarda değilim yani. Ama hayatımdaki tüm kararları kendim aldım. Bu bir dominantlıksa, dominantım.